Amendement van het lid Ortega-Martijn over het voortzetten van schuldhulpverlening bij een andere schuldhulpverlener dan de door de gemeente ingeschakelde schuldhulpverlener

kst-32291-19ISSN 0921 - 7371’s-Gravenhage 2011Tweede Kamer der Staten-Generaal2Vergaderjaar 2010–201132 291Het geven aan gemeenten van de verantwoordelijkheid voor schuldhulpverlening (Wet gemeentelijke schuldhulpverlening) Nr. 19 AMENDEMENT VAN HET LID ORTEGA-MARTIJN Ontvangen 7 maart 2011 De ondergetekende stelt het volgende amendement voor: IIn artikel 1 wordt na de definitie van schuldhulpverlening een definitie ingevoegd, luidende:schuldhulpverlener: degene die schuldbemiddeling verricht als bedoeld de Wet op het consumentenkrediet en die over een certificaat beschikt als bedoeld in artikel 48, tweede lid, van die wet. IINa artikel 4 wordt een artikel ingevoegd, luidende:Artikel 4a Keuze schuldhulpverlener Indien het college een schuldhulpverlener heeft aangewezen voor de schuldhulpverlening en deze schuldhulpverlener niet voldoet aan het plan, bedoeld in artikel 2, kan de verzoeker een andere schuldhulpverlener kiezen. Het college werkt mee aan de overgang van de schuldhulpver-lening naar de door de verzoeker gekozen schuldhulpverlener. De gemeente draagt de kosten van de overgang van de schuldhulpverlening. Toelichting In het wetsvoorstel hebben gemeenten de verantwoordelijkheid voor het opstellen van een plan voor de schuldhulpverlening en de uitvoering hiervan. Op het moment dat een gemeente in gebreke is, zijn het de cliënten die hiervan hinder ondervinden. Dit amendement biedt de mogelijkheid voor cliënten die zich in deze situatie bevinden om de schuldhulpverlening voor te zetten bij een andere schuldhulpverlener dan de door de gemeente ingeschakelde schuldhulpverlener, mits deze gecertificeerd is. Tweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 291, nr. 191 De gemeente moet dan meewerken aan de overdracht naar de nieuwe schuldhulpverlener, onder andere wegens het kunnen voortzetten van de gemaakte afspraken tussen schuldeisers en de cliënt. Zo wordt voorkomen dat cliënten nog verder nadeel ondervinden van de tekort schietende hulp en krijgen cliënten tegelijk ook de mogelijkheid om op een andere wijze geholpen te worden. Ortega-MartijnTweede Kamer, vergaderjaar 2010–2011, 32 291, nr. 192