Jeugdbeleid

Brontekst

De heer Hamstra (CDA): Dat ga ik doen, voorzitter. Het is een doorn in het oog van mij en van mijn fractie wanneer we het alleen maar hebben over incidenten. Dat is de risicoregelreflex. We overspoelen jeugdzorgmedewerkers en gemeenten met regels en bureaucratie waar niemand bij gebaat is, de jeugdzorgprofessionals en de gemeenten niet en de kinderen al helemaal niet. Wat het CDA betreft gaan we uit van het vertrouwen in de medewerkers van de jeugdzorg. Een van de oplossingen om de bureaucratie aan te pakken is standaardisering. Dat lezen we ook in de Hervormingsagenda. Een ander punt zou wat ons betreft een betere gegevensdeling zijn. Het kan toch niet zo zijn dat de ouders en het kind last hebben van het gebrek aan mogelijkheden tot gegevensdeling en daar uiteindelijk probleemeigenaar van worden? Wat het CDA betreft: wanneer het gaat om het dilemma tussen privacy enerzijds en de bescherming van het kind anderzijds, staat het kind altijd voorop. Ik ben benieuwd of de staatssecretaris die visie met mij en ons deelt. De Kamer spreekt al jaren over gegevensdeling, maar concrete vooruitgang blijft uit. Welke stappen zijn inmiddels gezet en wanneer kunnen de ouders, kinderen en professionals daadwerkelijk verbeteringen merken? Ik heb nog een andere vraag: welke andere mogelijkheden ziet de minister dan wel de staatssecretaris voor het aanpakken van onnodige bureaucratie? Voorzitter. De pleegzorg is een onmisbare schakel wanneer het gaat om de beweging, de transformatie, die we met z'n allen voor ons zien in de jeugdzorg. Pleegouders stellen hun hart en huis open voor kinderen en jongeren wanneer het thuis niet meer gaat. Zo'n thuis nabij is natuurlijk ontzettend belangrijk. We zien verschillende varianten. Ik heb een aantal vragen aan de minister in het kader van het dalende aantal beschikbare pleeggezinnen. Hoe staat het met de uitvoering van mijn eigen motie over een plan voor de werving van nieuwe pleegouders en het behoud daaromtrent? Ik ben daar benieuwd naar. Een concreter punt dat bij mij verbazing opriep is het volgende. Bij de voorbereiding van dit debat kwam ik de Voorjaarsnota 2025 tegen dat een bedrag van 10 miljoen is vrijgemaakt ter compensatie voor de eigen bijdrage na de kinderopvangtoeslag voor pleegouders. Waar we tegen aanlopen, is dat het bedrag via het gemeentefonds naar gemeenten gaat en gemeenten kunnen bepalen of dat daadwerkelijk naar die pleegouders gaat of niet. Er lijkt daarbij een beetje handelingsverlegenheid te ontstaan. Mijn vraag aan de minister is hoe we ervoor kunnen zorgen dat het geld dat voor die pleegouders bedoeld is, ook daadwerkelijk bij die pleegouders terechtkomt. Voorzitter, tot slot het gesloten kader. Wanneer het gaat om jeugdzorg en de keuzes die we moeten gaan maken met betrekking tot de Wet reikwijdte, kiezen we wat ons betreft vooral voor de jongeren die het meest kwetsbaar zijn en het het meest nodig hebben. De tekorten in de jeugdbescherming zijn er de afgelopen jaren niet minder op geworden. Jongeren met zware problematiek zijn afgelopen jaren bijvoorbeeld ondergebracht op vakantieparken, en talloze inspectierapporten hebben gewaarschuwd voor een onhoudbare situatie. Dan de jongeren die geplaatst zijn bij Spaanse tehuizen, ondanks signalen over zorgen voor de veiligheid. Dat is iets wat nooit zou mogen voorkomen. We begrijpen dat de IGJ niet mag ingrijpen in Spanje, maar wie is er dan verantwoordelijk voor deze jongeren? Als er ernstige signalen zijn over de veiligheid van Nederlandse kinderen in een buitenlandse jeugdzorglocatie, waarom worden nieuwe plaatsingen dan niet automatisch opgeschort totdat die signalen er zijn? Dat is mijn laatste punt, voorzitter. Dank.

Versie faccfeef9791f786376bdfb5b50dd4f656d4e231b2c6c631f47bf4825383b782 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.