Raad Buitenlandse Zaken 15 december 2025

Minister Van Weel: Dan de hondencasus. Die had twee aspecten. Hoe zit het met de eerdere toezegging voor verkenning van het reguleren van de exporthonden? De afgelopen tijd heeft het ministerie onderzocht wat de mogelijkheden zijn voor het reguleren van de export van honden. Het kader voor exportcontrole dat wij kennen, is de Europese dual-useverordening. We hebben Europees gepleit voor het toevoegen van honden aan deze EU-controlelijst. De Europese Commissie en de EU-lidstaten hebben ons verteld dat zij geen mogelijkheden zien om honden aan te merken als dual-usegoederen. Dat maakt het ook onmogelijk om honden via een nationale controlelijst vergunningplichtig te maken. Wat betreft de vermeende inmenging, zoals die werd genoemd: voor zover wij hebben kunnen achterhalen — ik geloof dat daar vragen over zijn gesteld; anders zou ik die gaarne tegemoetzien — ging het hier om contact tussen advocaten die betrokken zijn geweest bij de zaak, en niet om directe inmenging van de staat in een zaak. Dat er via advocaten wordt gesproken of dat de advocaten zienswijzen ophalen dan wel krijgen, is geen statelijke inmenging zoals wij daar de definitie van kennen. De straffeloosheid tegen hulpverleners werd door mevrouw Dobbe opgebracht. Zij vroeg of onze Wet internationale misdrijven werkt. Ja, die werkt, maar om enige rechtsmacht te hebben, op welke manier dan ook, moet er wel een binding zijn met Nederland. Dat houdt in dat iemand zich in Nederland moet bevinden of dat er geweld moet zijn gebruikt tegen een Nederlander. Ook kan het natuurlijk zo zijn dat door een Nederlander geweld is gepleegd. In al die gevallen heeft Nederland rechtsmacht over hetgeen er gebeurd is en is de Wet internationale misdrijven van toepassing. Over extra sancties tegen kolonisten, waar de heer Van Baarle over sprak, heb ik gezegd dat we ons daarvoor inspannen. Mevrouw Piri vroeg nog even wat er bedoeld wordt met het zinnetje over de dialoog met Israël. Ik heb het eigenlijk net al een beetje gezegd. Om ook bijvoorbeeld de situatie op de Westbank aan te kunnen kaarten of om te kunnen pleiten voor de opening van meer grenscontroles en het toelaten van meer humanitaire hulp, moet je wel in gesprek zijn met de Israëli's. Uiteindelijk zijn dat zaken die zij verrichten en waar zij als enigen de macht over hebben. Ja, tot op zekere hoogte hebben sancties zin. Maar zoals ik ook gisteravond in het debat over Sudan heb gezegd: op het moment dat je al je bruggen verbrandt, heb je ook weinig impact meer op de situatie waar je wel verandering in wilt zien. Nederland is een land dat altijd in staat is geweest om een goede band te hebben met beide partijen in dit conflict, zowel met de Palestijnse Autoriteit als met de Israëlische regering. Om hele begrijpelijke redenen is de afgelopen twee jaar die band verslechterd en hebben we daar zowel in Europees verband als nationaal een aantal stappen gezet om die band te verminderen. Die stappen hebben die band onder druk gezet. Daar sta ik helemaal achter. Maar nu er een vredesplan is, wil ik wel zorgen dat ook die dialoogoptie openblijft, want dat is de manier waarop we ook impact hebben op het acteren van Israël. Dat is niet alleen maar met sancties. Vandaar de balans die ik daarmee probeerde te bereiken. Daarmee denk ik wel de meeste vragen beantwoord te hebben.