Kinderen in de asielopvang

Mevrouw Podt (D66): Yes, dank u wel, voorzitter. "Ik mis mijn vrienden. Ik hou van niemand zo veel als van hen, want zij waren mijn vrienden voor acht maanden." Dat vertelt Sela van 10, nadat ze alweer naar een nieuwe noodopvang verplaatst is. Sela wil vrienden maken, naar school gaan en meedoen in Nederland. Maar in plaats daarvan gaat ze van noodopvang naar noodopvang. Een ruime meerderheid van deze Kamer ziet dat kinderen behoefte hebben aan speelruimte, onderwijs, zorg en bovenal stabiliteit, en dat we daarom moeten voorkomen dat kinderen terechtkomen in een eindeloze reeks ondermaatse noodopvanglocaties. Gelukkig kan dat ook. We weten wat niet werkt: allereerst de asielwetten van dit kabinet, waardoor het systeem nog meer zal vastlopen. Dan het schrappen van de urgentieverklaring, waardoor de opvang overvol zal blijven. We weten ook wet wel werkt: voldoende stabiele financiering voor de asielketen en de Spreidingswet voor langdurige en kleinschalige opvang. En zoals in de rondetafel werd benadrukt: de instrumenten heeft het kabinet al; het heeft er alleen zo weinig liefde voor. Voorzitter. Omdat het zo fundamenteel is voor het echt oplossen van de situatie van de meer dan 7.000 kinderen in de noodopvang, allereerst het volgende. Gaat u nog steeds de Spreidingswet intrekken, ook als het zo duidelijk haaks staat op een oplossing voor al die kinderen en hun ouders, de gemeenten, de omwonenden en het COA? Voorzitter. Noodopvanglocaties zijn vaak ongeschikt voor kinderen. Eerder bezocht ik de noodopvang in de Expo-hal in Leeuwarden. Dat is zo'n grote congreshal. Kinderen sliepen daar tussen dunne schotjes zonder plafond, met de hele nacht de tl-verlichting en de herrie van 600 mensen in een ongeschikte hal. Na een bezoek van twee uurtjes had ik knallende koppijn. Die kinderen sliepen daar al maanden en bleven er nog maanden na mijn vertrek. De Expo-hal was en is geen uitzondering. We kunnen ervoor zorgen dat dit soort ongeschikte locaties worden vervangen, zoals de aangenomen motie-Van Nispen eerder al vroeg. Daarom de volgende vraag. Zouden we de ongeschikte locaties niet kunnen inbrengen bij de provinciale regietafels, zodat gemeenten gezamenlijk kunnen kijken naar alternatieven? Voorzitter. Met psychosociale steun kunnen we ernstige mentale klachten bij kinderen voorkomen of verminderen. Deze begeleiding wordt vaak incidenteel gefinancierd, terwijl dit volgens D66 onderdeel zou moeten zijn van het pakket aan voorzieningen dat beschikbaar is op een azc en dat wordt gefinancierd door het Rijk. Voorkomen is beter dan genezen. Het slaat dan nergens op dat de ministerie van Asiel en Migratie en het ministerie van Volksgezondheid naar elkaar blijven wijzen voor een oplossing. Volgens de nieuwe Europese Opvangrichtlijn is Nederland bovendien verplicht hiervoor te zorgen. Hoe gaat de minister zorgen dat psychosociale zorg in de aanloop naar de implementatie van de richtlijn een structureel onderdeel wordt van het aanbod aan kinderen? Ten slotte, voorzitter. Ik vraag al heel lang naar de zorgen over alleenstaande minderjarigen die verdwijnen uit de opvang. Is de minister bereid om te investeren in twee dingen die de kwetsbaarheid van deze groep aanzienlijk verminderen? Allereerst: stabiliteit, dus geen verhuizingen meer. Twee: kleinere groepen met intensieve begeleiding en begeleiders die getraind zijn in het herkennen en voorkomen van deze problematiek. Voorzitter. Ik dank u wel, en speciale dank aan de heer Van Nispen voor zijn rapporteurschap.