Kinderen in de asielopvang

Mevrouw Van Zanten (BBB): Dank u wel, voorzitter. We zien het al jarenlang: kinderen die in gammele bootjes de zee op worden gestuurd, vooruitgestuurd door hun ouders via mensensmokkelaars, en die gedwongen hun leven op het spel zetten. Dat moet een halt toe worden geroepen. We moeten veel strenger optreden tegen smokkelaars en duidelijk maken dat het vooruitsturen van kinderen geen enkele garantie biedt op verblijf, want alleen dan kunnen we voorkomen dat steeds meer kinderen op deze manier in levensgevaar worden gebracht. Wat BBB betreft gaan we dit doen door de Europese buitengrenzen heel streng te beveiligen, zodat iedereen buiten deze grenzen de procedure doorloopt. Hoe kijkt het kabinet hiernaar? Voorzitter. Maar we moeten ook kijken naar de kinderen die al wel in Nederland zijn, want voor hen geldt dat ze bescherming, stabiliteit en perspectief verdienen. Het is niet hun schuld dat zij in deze situatie terecht zijn gekomen en het is ook niet de schuld van de medewerkers in de opvang, die vaak hun uiterste best doen. Het is een systeemprobleem: er worden brandjes geblust en men loopt voortdurend achter de feiten aan. Het gaat om de ontwikkeling van kinderen. Stabiliteit, onderwijs en sport zijn cruciaal om gezond op te groeien, maar in de opvang ontbreken die vaak. Ze lopen daardoor achterstanden op, terwijl ze al een moeilijke start hebben gehad. Willen we dat kinderen in Nederland zo een deel van hun leven doorbrengen? Daarom zegt BBB: procedures moeten veel sneller. En minstens zo belangrijk: we zien dat sommige ouders zo lang mogelijk doorprocederen, in de hoop dat de tijd in hun voordeel gaat werken en dat kinderen in die periode hier geworteld raken. Dat wordt vervolgens gebruikt als argument om hier alsnog te mogen blijven. En dan wordt er gewezen op het belang van het kind, terwijl het juist de ouder is die zijn of haar kind jarenlang in onzekerheid laat zitten. Voorzitter. Dat roept een fundamentele vraag op. Ligt de schuld bij de ouders die eindeloos rekken, of bij de overheid die dit soort procedures toelaat en niet ingrijpt? Feit is dat kinderen hier de dupe van zijn. Als overheid moeten we dit voorkomen door procedures korter en duidelijker te maken en door te zorgen dat er na een definitieve afwijzing ook echt een einde komt aan de onzekerheid. Wat BBB betreft moeten we twee dingen tegelijk doen. Ten eerste moeten we zorgen dat kinderen in de opvang de basis krijgen die ieder kind verdient: continuïteit in onderwijs, ruimte om te spelen en zo min mogelijk verhuizingen. Ten tweede. Zolang de instroom zo hoog blijft, lopen we achter de feiten aan. Meer opvanglocaties helpen niet, want dan blijft de kwaliteit onvoldoende. Willen we kinderen waardig opvangen, dan moet de instroom omlaag, zodat de bestaande opvang op orde kan worden gebracht. Deelt de minister deze analyse? Dank.