Kinderen in de asielopvang

Minister Keijzer: Hoe zeg je dit nou op een vriendelijke manier? Ik wou zeggen: ambtenaren bestaan niet. Maar dat klopt niet, want ik kan mijn werk alleen maar doen door de ambtenaren. Dat is wat ik bedoel te zeggen. Maar ik ga niet met de Kamer zaken delen die ambtenaren al dan niet opgeschreven hebben. Ik weet namelijk niet eens of er een verslag van is. Ik vind dat gewoon niet netjes. Ik ben degene die aan te spreken is. Ik heb ook maar één lijf, dus ik ben heel blij dat mijn ambtenaren op een gegeven moment ter plekke langsgaan om te kijken wat er precies aan de hand is. Daar heb ik dan vervolgens een gesprek over. Vervolgens kom ik in dat gesprek met mijn ambtenaren tot de conclusie dat de situatie daar acceptabel is. Is het ideaal? Nee. Is het fantastisch? Allesbehalve. Maar het is wel een plek. Het zijn bedden waar kinderen opgevangen kunnen worden, samen met hun ouders. Het alternatief is ze daar weg te halen en ergens naartoe te brengen. Ik weet het niet, want de opvang zit vol. Dus ik moet roeien met de riemen die ik heb. Ik moet op de plekken gaan kijken. Dit is er eentje die op mijn lijstje staat om ook zelf eens even te gaan bekijken. Blijkbaar kijkt mevrouw Piri hier op een andere manier naar dan ik, dus dit is er eentje die bij mij op de nominatie staat om eens een keer langs te gaan. Ik stel mij zo voor dat ook ik dan tot de conclusie kom dat het zeker niet ideaal is, maar dat het is wat ik heb en daar moet ik het gewoon mee doen. Als ik tot de conclusie kom dat het zo niet kan, heb ik gewoon een gigantisch probleem, want waar moet ik ze in vredesnaam naartoe brengen? Ik zou het niet weten. Het enige wat ik kan doen … Voor Assen ga ik dat doen. Dat heb ik toegezegd aan de heer Van Nispen, want daar heb ik van teruggehoord dat er echt een probleem is. Dat is ook niet ideaal, maar zó niet ideaal dat er een probleem is en dan moet je handelen. Maar ik kan dat niet voor elke plek doen, want ik heb gewoon geen alternatieven.