Ruimtelijke ordening

Brontekst

Mevrouw Wiersma (BBB): Volgens mij gaat de kern van mijn bijdrage ook over de vraag of er een worst wordt voorgehouden. Ik ga ervan uit dat er bij het versturen van zo'n brief aan de achterkant heel goed nagedacht wordt over wat de mogelijkheden zijn. Ik hoor ook graag van het kabinet hoe het dat ziet, of het boter bij de vis gaat doen en wat daar de onderbouwing van is. Het moet namelijk niet zo zijn dat je achteraf gezien, vanwege de stapeling van opgaves die daar alsnog gaan landen, nu beter een bepaalde knoop door had kunnen hakken. Dat staat los van het feit dat wij tegen het opheffen van een dorp als Moerdijk in zijn geheel zijn. Voorzitter. Volgens mij mag ik vervolgen. Ik heb nog een casus die ik hier eigenlijk wil aanhalen. Ik weet dat we over landelijk beleid gaan en niet over casussen, maar ik denk dat een situatie heel duidelijk maakt hoe dingen in de praktijk uitwerken. Dit gaat over het Kustpact. De ruimtelijke ordening gaat natuurlijk niet alleen over bouwen, maar ook over beschermen wat Nederland zo bijzonder maakt. Onze kust is daar een duidelijk voorbeeld van. Het Kustpact laat ook zien dat er een balans mogelijk is: ruimte voor ontwikkeling, maar met duidelijke grenzen en met oog voor landschap en natuur. Dat is mooi. Tegelijkertijd krijgen we ook signalen dat ontwikkelingen in de kustzone vastlopen in procedures en regelgeving, ook als die ontwikkelingen aantoonbaar bijdragen aan de doelen van het Kustpact en het beschermen van de duinen en de waterkering. Nu kom ik op het concrete voorbeeld van Bernie's Beach in Zandvoort. Er zijn daar grote ambities van ontwikkelaars en investeerders om te gaan ontwikkelen, maar door het nieuwe beleid van de overheid wordt dit eigenlijk praktisch onmogelijk gemaakt. Waar vroeger op grond van het Rijk erfpachtovereenkomsten van vele jaren mogelijk waren, is nu een huurcontract van maximaal tien jaar het hoogst haalbare. Het argument is dat het gebruik van grond in de kustzone flexibel moet blijven voor eventuele veranderingen, terwijl deze ontwikkelingen juist bijdragen aan de doelen van het Kustpact en het versterken van de waterkering. Het probleem van dat soort tijdelijke huurovereenkomsten is dat er over tien jaar geen grote investeringen terug te verdienen zijn en dat daardoor deze investeringen, die juist extra bijdragen, niet rendabel zijn. Daarover heb ik een tweetal vragen aan de minister. Is zij bereid met deze ontwikkelaars in gesprek te gaan, om kennis te nemen van de knelpunten waar zij tegen aanlopen bij dit soort, volgens mij, gewenste ontwikkelingen? Ik wil de minister ook vragen of zij bereid is om te kijken hoe er anders omgegaan kan worden met de ontwikkelingen in de kustzone, zeker als ze aantoonbaar bijdragen aan de doelen van het Kustpact. Dat zou bijvoorbeeld kunnen door weer erfpachtovereenkomsten voor twintig jaar of langer uit te geven. Ik weet dat dit niet per se over ruimtelijke ordening gaat, maar we hebben het er nu toch over. Voorzitter, tot slot. We kunnen lang blijven praten over visies, systemen en modellen, maar Nederland wacht natuurlijk op de uitvoering. Daarom is onze oproep aan de minister: minder systeem en meer resultaat. Dank u.

Versie 3043401a374cb26275942b1c8a7bf871edf02489f05cb6b3e7fe016c8a530a20 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.