Initiatiefnota van de leden Straatman, Mutluer en Mathlouti over de aanpak van PTSS bij geüniformeerde beroepen (36662)

Brontekst

De heer Struijs (50PLUS): Ik neem u even mee terug in de tijd. Ik was programmadirecteur weerbaarheid van 2011 tot en met 2014 met één opdracht: PTSS een beroepsziekte maken binnen de politie. Ik heb nog nooit zo veel weerstand ervaren van een man die de georganiseerde misdaad heeft bestreden. Dit is dus een hardnekkig dossier. Ik vind dat we tot op de dag van vandaag — we hebben stappen gemaakt — mensen tekortdoen. Ik ga even in op de laatste inzichten. Ik omarm het loket, maar de kwaliteit van het loket is cruciaal. Momenteel spreekt men binnen de politie en andere beroepen niet meer over PTSS, maar over "mentale blessures", want in aanvang zie je niet wat er nu echt aan de hand is. Een tweede is de backoffice. Op het moment dat je een fantastische etalage hebt, maar geen voorraadkast, dan gaat het goed mis; de collega's attendeerden erop. Dat geldt ook voor de juridische procedure. Mensen die PTSS hebben binnen de politie en andere diensten hebben een tweede PTSS door de procedure. Hoe komt dat? Op een gegeven moment zei de commissie destijds — die hebben we gelukkig afgeschaft — "Joop is gescheiden; die scheiding is PTSS". Nee, Joop is zich anders gaan gedragen, waardoor zijn partner het niet meer zag zitten. Dan hebben we heel veel bewijsvoering en al die juristen. Ik had bij de Politiebond op een gegeven moment zelfs tien vaste juristen in dienst die alleen maar dit soort zaken deden. Daar hebben we veel van geleerd. Ik vraag dus even door bij de mensen die deze notitie hebben gemaakt of ze goed hebben nagedacht over de kwaliteit van de intake, maar ook die van de backoffice. Ten tweede vraag ik aan de minister of hij een aanjaagfunctie wil, want ik vind dat PTSS natuurlijk ook voor DJI en de boa's, met dezelfde backoffice, een beroepsziekte is, maar ook voor iedereen in de zorg. Dat is een aparte discussie — dat weet ik — maar ik hoop dat hij die aanjaagfunctie in het kabinet, met alle leermomenten die we hebben, wil uitvoeren. Dan ga ik nog een slagje dieper. Ik begon de discussie al niet over de definitie, maar wel over mentale blessures. Met hele goede therapieën … Overigens krijg je de diagnose PTSS bij het AMC niet zomaar; ik heb dat eens een paar keer mogen aanschouwen. Dat is dus een heel belangrijk ankerpunt. Dan heb je gewoon PTSS. Ga dan niet als werkgever lopen rommelen met "ja, maar". Een ander element is dat PTSS soms bij gepensioneerden wordt geconstateerd. Dan is dat vangnet of dat loket er niet. Ik ga dus benadrukken … Ik ken zo veel mensen binnen de forensische opsporing. Die zitten eindelijk thuis na tien jaar overwerk en die krijgen herbeleving. Dan is er een dokter met een pilletje. Nee, dan moet er ook een loket voor hen zijn. Een andere kwaliteit van het loket bestaat echt uit de partners of de omgeving. Er is elke keer een juridisch dispuut. Als de omgeving ziet dat het niet goed gaat met Jan en Jan dat niet erkent, dan willen ze soms — ze vertrouwen de werkgever niet altijd — toch die melding doen, zonder dat ze zelf genoemd worden, dus om hem of haar naar de dokter of op een goede plek te krijgen. We moeten er goed over nadenken dat dit met dit loket gewaarborgd is en hoe we dat gaan waarborgen. Gaarne een reactie. Omwille van de tijd: ik heb ontzettend veel vragen, maar ik omarm het wel, want het is superbelangrijk dat we naar de volgende stap gaan, voor eenieder. De woorden van mevrouw Van der Plas gaan me aan het hart, want dit zijn de mensen die aan de frontlijn staan en onze democratie bewaken. Ze verdienen dus het allerbeste. Dank u wel.

Versie 35b19360a3f305d26219d48bd8e6f11fd52aae4ab83a6f70aa719a432db3364c · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.