Initiatiefnota van de leden Straatman, Mutluer en Mathlouti over de aanpak van PTSS bij geüniformeerde beroepen (36662)

Brontekst

Mevrouw Tseggai (PRO): Voorzitter. Allereerst veel dank aan de initiatiefnemers, hun fractieondersteuning en natuurlijk ook de ondersteuning vanuit de Kamerorganisatie. Ik denk dat iedereen die weleens een initiatiefwet of nota heeft geschreven, weet hoeveel werk dat is. Ik heb hier dan ook zeer veel bewondering voor. Voorzitter. In mijn voorbereiding op dit debat las ik een hartverscheurende opmerking van de dochter van een Afghanistanveteraan: PTSS is een sluipmoordenaar. Het deed mij realiseren dat hoewel de mensen van de politie, de brandweer, de ambulancezorg en de krijgsmacht zelf in de vuurlinie staan, hun geliefden daar ook vaak bij betrokken raken. De impact van trauma's op partners en kinderen is vaak heel erg groot. Voor al die militairen, politieagenten, boa's en brandweerlieden en al dat ambulancepersoneel moeten wij in dit debat doen wat nodig is: ervoor zorgen dat trauma's worden voorkomen, of, als dat niet lukt, goed worden behandeld. Mensen die voor onze veiligheid opkomen en tijdens hun werk dingen meemaken die de meesten van ons gelukkig nooit mee hoeven te maken, moeten zich op hun beurt verzekerd weten van onze inspanning om hen, en wie achter hen staat, gezond te houden. Voorzitter. Juist daar gaat het nu mis. De ondersteuning is namelijk nog te zeer afhankelijk van het uniform dat je draagt, de regio waar je werkt of de werkgever die je toevallig hebt. Bij de een is PTSS landelijk erkend als beroepsziekte en zijn er regelingen voor zorg en restschade, en bij de ander moet je veel meer zelf uitzoeken. Dat lijkt ons onacceptabel. Voor de brandweer hebben we inmiddels een belangrijke stap gezet, mede dankzij het amendement-Mutluer/Van Nispen. Daardoor is er geld beschikbaar gekomen voor een landelijke regeling. Maar waarom zou een boa, een ambulancemedewerker of een medewerker van de DJI die tijdens het werk getraumatiseerd raakt, wezenlijk anders behandeld moeten worden? Daarom steunen wij de gedachte achter één landelijk, onafhankelijk loket, niet als weer een nieuwe organisatie, maar als een plek waar we de expertise die er al is, juist samenbrengen, een plek die ervoor zorgt dat iemand snel bij de juiste hulp terechtkomt en die helpt voorkomen dat er tussen beroepen onrechtvaardige verschillen blijven bestaan. Mijn vraag aan de minister is daarom hoe hij zo'n landelijk loket voor zich ziet. Hoe kunnen we de bestaande expertise vanuit onder andere het Veteraneninstituut en de gespecialiseerde PTSS-zorg hierin daadwerkelijk bundelen? Hoe borgt hij daarbij de deskundigheid en het noodzakelijke maatwerk per beroepsgroep? Voorzitter. Dan de erkenning als beroepsziekte. Wij hebben eerder samen met het CDA gevraagd om samen met boa-werkgevers te komen tot landelijke erkenning van PTSS als beroepsgerelateerde aandoening en tot een uniform kader voor preventie, begeleiding en nazorg. Ik vraag me af wat daar inmiddels van terecht is gekomen. Wat is er concreet nodig om goed en landelijk te regelen dat dit ook voor ambulancepersoneel en andere geüniformeerde beroepen gaat gelden? Ik noem daarbij ook de DJI, de Douane en bijvoorbeeld de Kustwacht. Ik begrijp namelijk van mijn collega Abdi dat er de nodige weerstand is om PTSS als beroepsziekte voor de DJI te erkennen. Waar ligt voor de minister de grens? Op basis van welke criteria wil hij zich ervoor inzetten dat het kabinet bij alle relevante ambtenaren-cao's PTSS als beroepsziekte overweegt? Voorzitter. Minstens zo belangrijk is preventie: het voorkomen dat klachten zich ontwikkelen tot PTSS. Er is in Nederland veel gespecialiseerde kennis, maar niet iedere sector en iedere werkgever maakt daar op dezelfde manier gebruik van. Waarom eigenlijk niet, vraag ik mij dan af. Kan het landelijke loket juist de plek worden van waaruit bewezen kennis over preventie en vroegsignalering beschikbaar komt voor alle geüniformeerde beroepen? Voorzitter. Tot slot de behandeling van PTSS. Ook als we alles doen aan preventie, zullen er helaas toch mensen zijn die PTSS oplopen. Daarom hebben PRO en D66 eerder aandacht gevraagd voor MDMA-ondersteunende therapie voor mensen met ernstige PTSS. De Staatscommissie MDMA heeft hierover geadviseerd. Er loopt een onderzoek. Een aangehouden motie vroeg om een pilot en die wens is er nog steeds. Kan de minister aangeven waar we nu staan? Voorzitter, ik rond af. De mensen waarover we het vandaag hebben, stonden er toen de samenleving hen nodig had. Dan moeten wij er ook voor hen staan, wanneer zij ons nodig hebben, onafhankelijk van hun uniform, hun werkgever, hun postcode, maar met erkenning, goede preventie, deskundige behandeling en fatsoenlijke nazorg. Dank u wel, voorzitter.

Versie 35b19360a3f305d26219d48bd8e6f11fd52aae4ab83a6f70aa719a432db3364c · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.