Politie

Brontekst

De heer Struijs (50PLUS): Dank, voorzitter. 50PLUS blijft maar herhalen dat de rechtsstaat onder water staat. Dat geeft enorm veel druk op het handelingsperspectief van de politie. Geen of nauwelijks gevangenissen, de rechters kunnen het niet meer aan, het OM kan de zaken niet meer aan, en ondertussen buffelt de politie maar door. Ik ga op twee dingen in, gezien de beperkte spreektijd. Ik ga in op het bewaren van de politiegegevens. Ik ben in twee werelden terechtgekomen. Ik ben nu van de wetgevende macht en ik verbaas me ten zeerste over de brief die we net een dag voor het reces kregen. Het was een ultieme poging. Waar hebben we het dan over? Het wordt gemarginaliseerd. Laten we er even in duiken: artikel 8, Wet politiegegevens en de old- en coldcasezaken. Old- en coldcasezaken zijn zaken van twaalf of meer jaar geleden. Die kunnen worden toegewezen. Dat zijn niet alleen die verschrikkelijke moord- en doodslagen, maar dat zijn ook overvallen waarbij geschoten is en mensen hopen dat er ooit een dader wordt gevonden. Of denk aan die dame die meerdere keren verkracht is en hoopt dat er ooit een dader wordt gevonden. Die gegevens zijn wel cruciaal, ook al heb je alleen maar door rood licht gelopen tien jaar geleden, want dat plaatst iemand in de omgeving van de plaats delict als je een DNA-hit hebt. Bij old- en coldcasezaken heb je het dus niet alleen over moord- en doodslagen; nee, je hebt het over vele tienduizenden slachtoffers, die thuis verlangend zitten te wachten op, na vijftien jaar, toch nog iets van rechtvaardigheid, dus we gaan het probleem hier niet bagatelliseren en ook niet overdrijven. Maar we hebben het ook over artikel 9, over de georganiseerde misdaad. We hadden Holleeder en kornuiten nooit achter de tralies gekregen als we niet de gegevens van tien jaar terug hadden kunnen gebruiken. Ja, als een zaak afgesloten is, gaat die ook door de vernietiging. Als het door de vernietiging gaat, weet je niet wat wel en niet relevant is. Als een meneer na tien jaar in Colombia wordt aangehouden, waar hij ondergedoken zat, kunnen er opeens toch verbanden blijken te zijn. Dáár hebben we het over. Ik heb noodkreten gekregen in de trant van: joh, waarom pakt de minister dit niet aan? Ik kom in een andere wereld als ik zo'n ministerie binnenloop. Maak het niet kleiner. Ik heb het over de artikelen 8 en 9 van de Wet politiegegevens. Wij zijn van de wetgevende macht. De hele Kamer schreeuwt hier al jaren om en de slachtoffers zitten verbijsterd te kijken dat privacy boven de slachtoffers van dit soort ernstige misdrijven gaat. Ik ben dat echt zat. Dit moeten we nooit meer zo framen. We gaan dus met z'n allen aan de slag, want er zíjn mogelijkheden. De juristen, politiemensen en rechters die ik spreek, zeggen dat er mogelijkheden zijn voor de wetgevende macht. Verander de wet, zoals mevrouw Van der Plas terecht aangaf. Nu de schouders eronder. Dit kunnen we gewoon niet maken tegenover de democratie, want dit heeft vele doorwerkingen in onze democratie. Mensen voelen zich niet meer gehoord. Ze zeggen: "Er zijn heel veel problemen in de wereld, maar ik dan? Mijn oma is vermoord." Of: "Ik ben twaalf jaar geleden neergeschoten bij een overval; nooit meer hoop, is dat het dan?" Als dit doorgaat … De politie is bezig met een vernietigingsplan. Ze moeten wel. Nou, als dit doorgaat, is het op 2 januari groot feest in de bajes of in een café in Amsterdam-Zuid waar ze nog steeds regelmatig bij elkaar komen: we zijn ermee weggekomen! Ik maak me hier echt druk over. Dus minister, schouders eronder en geef handreikingen, want het is wel degelijk juridisch mogelijk.

Versie 23d5b3e09ffc307d50b42335328c742842b77c9cb26d70b208ba6f7118f396b4 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.