Pensioenonderwerpen

Brontekst

Mevrouw Joseph (NSC): Dank u wel. Met de dag snap ik beter hoe Pieter Omtzigt zich moet hebben gevoeld bij zijn onvermoeibare strijd om de toeslagenaffaire boven tafel te krijgen. Ik kom oorspronkelijk uit de pensioensector en ik zag daar dat het niet goed ging met de nieuwe wet. Daarom ben ik ook naar de Tweede Kamer gekomen. Ik wilde de pensioenwet verbeteren om ervoor te zorgen dat de enorme transitie die deze wet aankondigt, wel goed gaat en we een volgende affaire, een pensioenaffaire, kunnen voorkomen. Inmiddels zit ik hier een jaar en krijg ik dagelijks signalen binnen dat er van alles misgaat in de pensioensector. Zo worden de doelen van de nieuwe pensioenwet niet gehaald. Pensioenen en uitkeringen worden niet koopkrachtiger, niet begrijpelijker, niet persoonlijker. Daarbij zijn burgers in alle besluiten tot aanpassing van hun pensioenen buitenspel gezet. Het hoorrecht van gepensioneerdenverenigingen werkt niet, de communicatie is misleidend en er zijn grote juridische kwetsbaarheden. Er zijn al claimstichtingen met meer dan 300.000 mensen op de been, maar het lijkt soms wel alsof beleidsmakers niet willen zien, niet willen horen en niet willen luisteren. Dat alles gebeurt terwijl de bestaanszekerheid van miljoenen mensen op het spel staat en goed bestuur helaas niet vanzelfsprekend is in dit dossier. Voor mij kwam de eerste grote schok tijdens de onderhandelingen, toen ik hoorde dat pensioenfondsen 25 miljard aan investeringen hadden aangeboden met als eis dat de politiek de pensioenwet niet zou aanpassen. Het is zo bizar: het pensioengeld van mensen aanbieden om diezelfde mensen een variabele uitkering door de strot te duwen. Dat kan gewoon niet. Dagelijks krijg ik ook vele burgermails van mensen die boos zijn dat hun onrecht wordt aangedaan, en zij hebben gelijk. Ook pensioenfondsbestuurders bellen mij over misstanden, maar ze durven het niet op papier te zetten. Ze durven zelfs niet hier in Den Haag af te spreken, bang om hier gezien te worden. Ik spreek adviseurs die bang zijn om hun baan te verliezen omdat ze kritiek hebben geuit op de nieuwe pensioenwet. Alle alarmbellen staan bij mij op rood, maar zorgelijke signalen lijken hier in Den Haag niet goed door te komen, net als bij de toeslagenaffaire. Als dit zo doorgaat, gaan we een enorm risicovolle pensioentransitie in, waarbij we vooraf al weten dat we de doelen die we wilden bereiken, niet gaan halen. Is die transitie voltooid, dan kunnen we ook niet meer terug, want de transitie is onomkeerbaar. Dan kunnen we alleen achteraf nog zeggen: oeps, misschien hadden we beter moeten luisteren. Dat wil ik gewoon niet laten gebeuren. Ik wil de regering, en ook mijn collega-Tweede Kamerleden, oproepen om alle signalen serieus te nemen, dus goede signalen maar ook minder goede signalen. Alleen zo kunnen we een succesvolle transitie doormaken en kunnen we de bestaanszekerheid van mensen beter borgen. Bijsturen hoort ook bij goed bestuur. Daarom breng ik vandaag de volgende vragen in.

Versie dc072faf0bd778b8d8669942a42cd541ca8ec96095146d9eb06cc2b91b5207c7 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.