Armoede- en schuldenbeleid

Brontekst

Mevrouw Welzijn (NSC): Ik heb een vraag over het rapport Bijstand veel voorkomende bron van schulden. Het gaat me er eigenlijk om dat ik het zonde zou vinden als we telkens per casus constateren dat ergens hardheden uit moeten en dat we meer menselijke maat willen en dergelijke. Dit is dus ook een opmaat naar de vraag of er in het kabinet breder gekeken kan worden naar het mensbeeld. Hoe gaan we in álle dossiers met mensen om? Hoe zorgen we ervoor dat we niet telkens van constatering naar constatering gaan? Ik zie al patronen in de lessen die we moeten leren. We moeten een lerende overheid zijn. Niemand kan foutloos werken, ook de overheid niet. Maar welke leercurve maken we? Hoe borgen we geleerde lessen, zodat we met elkaar op een veel breder vlak het punt bereiken dat de hardheden er structureel uit gaan?

Versie f99dab0edf612945b85df59ee78fcbdb30040dc8c64d2c91caeacbbbf8d53813 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.