Wetboek van Strafvordering (Boek 2) (36327)

Brontekst

Mevrouw Helder (BBB): Ik begrijp de spanning ook, hoor. Het volgende is weer een beetje uit de oude doos; dat wordt me wel vergeven vandaag, denk ik. Voorheen heb ik aan de toenmalige minister voor Rechtsbescherming, de heer Dekker, gevraagd of we niet eens moeten gaan denken aan een driepartijenstelsel, omdat een slachtoffer steeds meer rechten krijgt en ik vind dat daar ook plichten bij horen. Een verdachte is namelijk een verdachte totdat het tegendeel is bewezen. Dat is één. Je zal maar de advocaat van het slachtoffer zijn of de advocaat van de verdachte. Dat is onderzocht en het zou echt totaal uit de klauwen lopen qua tijdsbesteding. Het opknippen van het proces kan ook niet. Maar ik vind dat we vandaag ook weer moeten markeren dat dit wel naar een driepartijenstelsel neigt. Dan vind ik dat het slachtoffer rechten en plichten heeft, en dan met voldoende waarborgen. Ik vind alles voor het slachtoffer ook sympathiek, maar ik denk dat we hier vandaag tegen de grenzen van de wet op lopen. Ik denk dat we dan echt een driepartijenstelsel zouden moeten onderzoeken, want met een OM-aanwijzing gaat dit niet lukken. Zo wordt een slachtoffer toch eigenlijk verantwoordelijk voor de eigen opsporing. Is collega Mutluer dat niet met mij oneens?

Versie 2993003231abfaa96ff4940c8d64f6b7077aafabe5d02a9fa53d83f302bfbe59 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.