Wetboek van Strafvordering (Boek 2) (36327)

De heer Koops (NSC): Ik heb het grootst mogelijke respect voor de manier waarop de politie onderzoeken draait, zowel als het gaat om kleintjes die aandacht vergen omdat ze hele mensenlevens hebben verwoest als bij de grote, complexe waarbij maatschappelijke fenomenen worden aangepakt. Zeker bij het laatste soort zaken zit er gewoon een soort van sport-en-spelelement — dat meen ik echt — tussen de verschillende procespartijen bij het verkrijgen van een dossier en het verstrekken daarvan. Aan beide kanten zal ik altijd om zo veel mogelijk en zo snel mogelijk vragen en de politie is daarbij altijd terughoudend om het achterste van de tong te laten zien. Dat doen wij op een uitermate goedgehumeurde manier en zonder enige vorm van wantrouwen. Het is juist omdat die spanning bestaat tussen de procespartijen dat ik zo'n waarde hecht aan het opsommen van hetgeen onthouden wordt en of er stukken onthouden worden. Dat maakt de zaak namelijk gewoon transparant. Dan zeg je: oké, dan moet ik dus wachten.