Wetboek van Strafvordering (Boek 2) (36327)

Brontekst

De heer Ellian (VVD): Ik weet van de bezoeken die ik aan de huizen van bewaring heb gebracht — voor de liefhebber: daar zitten dus mensen in voorlopige hechtenis — dat ook vanuit het gevangeniswezen al enige tijd het signaal komt dat het wel opmerkelijk is dat deze huizen van bewaring altijd vol zitten en ook vol blijven. Dat is wel gek, want dat was voorheen niet zo. Dat is dus even mijn eigen empirische waarneming. Zo noem ik het maar even. Ik maakte net al de opmerking dat daarbij natuurlijk wel speelt dat de doelgroep die daar zit, steeds zwaardere feiten heeft gepleegd. Dat is in ieder geval mijn indruk. Daarbij speelt natuurlijk ook wel dat we in de afgelopen jaren echt wel hele lelijke gevallen hebben gezien van verdachten die gewoon de benen hebben genomen, van wie achteraf werd gezegd: hoe kan het nou dat die niet voorlopig gehecht waren? Dat blijft natuurlijk een ingewikkeld spanningsveld. Ik zoek dus naar het volgende. Als de praktijk wat verder verwijderd is geraakt van de bedoeling van de wetgever, hoe zorg je dan dat praktijk en bedoeling weer dichter bij elkaar komen? Is daar een andere formulering van de wetstekst voor nodig of zit dat 'm toch meer in de wijze waarop uitvoering, toepassing, wordt gegeven aan het wetsartikel? En een goede motivering is van belang. Ik denk dat dat misschien nog wel het essentieelste is. Het moet geen automatisme zijn.

Versie 2993003231abfaa96ff4940c8d64f6b7077aafabe5d02a9fa53d83f302bfbe59 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.