Datalek bij de politie

Minister Van Weel: Voor zover ik dat kan doen, ga ik proberen om dat te doen. Ten eerste. Ja, we gaan ervan uit dat deze informatie in handen is van deze statelijke actor, maar zoals we ook aangeven in de Kamerbrief in antwoord op vragen van u, monitoren wij erg goed of de informatie daar ook blijft. Wij speuren dus continu op alle plekken waar we denken dat dat zou kunnen, of deze informatie ergens opduikt. Want natuurlijk zou dat op dat moment wel kunnen leiden tot een andere risico-inschatting. Tot op heden — ik heb dit vandaag nog met de korpschef besproken — is die informatie nog nergens aangetroffen, waardoor wij ervan uitgaan dat die nog in handen is van de statelijke actor. Als we kijken naar de intentie van de statelijke actor, is het vermoeden, kijkend naar de modus operandi van dit soort statelijke actoren, dat het hier gaat om informatievergaring en dus niet om het direct lastigvallen van individuen in de organisatie. Daar komt dat idee vandaan. Als u mij vraagt — maar dan ga ik deels speculeren — waarom men dan zo'n adreslijst pakt: precies om wat ik zojuist zei, het is een fantastische gelegenheid om op basis van die informatie te proberen om veel gerichter zo'n organisatie binnen te komen. Daarom zagen we ook echt als het grootste risico dat specifiek met phishing, doordat men zich voordoet als collega, de informatie verrijkt kon worden op basis van deze gegevens. Daarom hebben we dat ook als het hoogste risico aangemerkt en daar ook maatregelen tegen genomen, door mensen alert te maken en de cyberbeveiliging nog verder op te schroeven om er zo beter zicht op te hebben. Als je kijkt naar de informatie die is buitgemaakt, dan gaat het niet om politiedata. Dat hoorde ik wel in een paar vragen. Het gaat niet om onderzoeksdata. Het gaat niet om data uit strafrechtelijke processen. Die zijn echt op een andere manier beveiligd. Het gaat hier echt om de Outlookadreslijst. Niet alleen in de politieorganisatie, maar in de meeste organisaties is die vrij makkelijk toegankelijk. Waarom? Omdat je met elkaar moet kunnen communiceren. Dat zeg ik ook tegen de mensen die vroegen waarom elke medewerker toegang heeft tot die gegevens. Dat is omdat je in de organisatie waar je werkt, mensen wilt kunnen opzoeken. Dat kun je hier in de Tweede Kamer ook doen. Als ik de heer Aardema wil mailen, en ik weet zijn e-mailadres niet, dan typ ik "aa" in in Outlook en dan ben ik blij dat de heer Aardema daarin opduikt. Als ik wil weten of het de goede is, omdat er vier Aardema's staan, dan klik ik met mijn rechtermuisknop en ga ik naar properties. Dan zie ik dat de heer Aardema, Tweede Kamerlid voor de PVV, de goede is. Zo voorkom je dus ook dat er communicatie in verkeerde handen komt. Deze informatie is geen hooggerubriceerde informatie en is echt wat anders dan politie-informatie. Dat wil ik hier toch nog een keer markeren. Naar aanleiding hiervan heeft de politie gekeken naar het schonen van die informatie om te voorkomen dat daar onnodig privéinformatie bij zit en om te voorkomen dat er onnodig foto's in staan. Voor sommige mensen is een foto deel van hun werk. Als wijkagent wil je niet onder een nummer bekend staan, maar juist als Jan de wijkagent, want je wilt dat mensen je herkennen en je weten te bereiken. Maar als je in een wat meer afgeschermde omgeving werkt, dan is dat natuurlijk heel anders. Enkelen vroegen hoe het zit met werken onder nummer en vroegen of we dat ook kunnen uitbreiden. In het hoofdlijnenakkoord staat dat we gaan kijken hoe we dat kunnen uitbreiden, zeker in de strafrechtelijke onderzoeken. Het OM gaat bepalen waar ruimte ligt om dit voor mensen mogelijk te maken, om te voorkomen dat ze privé worden aangesproken op het werk dat ze in alle neutraliteit doen.