Arbeidsongeschiktheid

Mevrouw Maatoug (GroenLinks): We hebben recent de begroting behandeld. De minister zegt: ik weet nog niet hoeveel het kost; dit is een inschatting in de begroting. Dan komt mijn politieke vraag. In de vorige kabinetsperiode is er uit publieke middelen al 400 miljoen uitgegeven voor die arbeidsongeschiktheidspremie, de Aof-premie, voor kleine werkgevers, omdat loondoorbetaling bij ziekte na één jaar niet doorging. Dat vinden wij een prima maatregel als GroenLinks. Het is belangrijk dat die knop er is. Nu zien wij een regeerakkoord van dit kabinet, dat zegt: ik vind dat MLT-advies zo goed; dat neem ik over. Dan ga ik toch door op de vraag van mevrouw Kathmann, want we zien een discrepantie. Als het gaat om de werkgevers — daar zijn echt zorgen; dat willen we niet ontkennen — wordt er gezegd: hier is een pot met geld; die hebben we ook al klaarliggen, ook al hebben we de invulling nog niet en weten we het nog niet. Voor de WIA 35-min is er geen pot met geld. Dat weten we nog niet. En dan krijgen we het antwoord: artsencapaciteit. Mijn vraag aan deze minister is de volgende. Dat kan niet allebei, want alles kost artsencapaciteit. Waarom dan niet die twee dingen naast elkaar uitwerken en dan de politieke vraag met elkaar beantwoorden, namelijk: waar wil ik mijn artsencapaciteit op inzetten? Waarom is daar nou al een voorschot op genomen? Waarom vindt de minister het ene doen dan belangrijker? Zoals de minister net heel goed zei in de inleiding van dit debat, maken of breken die 1/0-beslismomenten de levens van mensen. Waarom schuiven we dat nu op de lange baan? Daar kan deze minister een andere keus in maken, ook met deze begroting en de budgetten die zijn heeft. Is zij bereid dat te doen?