Onlinefraude

Mevrouw Junger: Dan gaat het eerst over de naw-gegevens, geloof ik? Ik heb begrepen dat dat een experiment is dat op dit moment bij de politie loopt. Dat is een experiment om te bekijken hoe het allemaal loopt als de gegevens aan de slachtoffers worden verschaft. Veel van deze problemen zijn relatief nieuw. We moeten nog leren hoe we ermee omgaan. Het is een interessant experiment om die gegevens te verschaffen en dan te kijken of je op die manier met een soort van snellere procedure je geld terug kunt krijgen. Wat volgens mij verstandig is, is het volgende. Je hebt een goed idee. Je gaat het uitproberen. Je doet dat in de praktijk. Je probeert dat goed te evalueren. Je gaat het invoeren als het werkt. Eventueel pas je het aan. Dat is het dan. U had wat anders in gedachte? Dan zeg ik nog iets over dat nationale fraudecentrum. Op dit moment hebben de banken een beleid en heeft de politie een beleid. Wellicht heeft het Openbaar Ministerie nog eigen aandachtspunten. Fraude is ook overal. De onlinewinkels hebben ook iets van informatie. Die zullen hun eigen zwarte lijsten hebben van mensen die niet betalen. Je zou die coördinatie willen en de richting van wat je dan gaat doen om dat beleid te coördineren. Blijkbaar heeft dat in Australië goed gewerkt, want daar hadden ze een afname van 18% van het aantal zaken en een afname van 26% van de schade. Op dit moment werkt het toch niet helemaal goed genoeg. Zo zou je het kunnen zeggen. Het interessante is dat door de preventieve maatregelen die bedrijven van 2016 tot 2024 hebben genomen, het slachtofferschap bij die bedrijven echt is afgenomen. Bij individuen die kwetsbaarder zijn en minder maatregelen nemen, is sprake van de omgekeerde beweging: steeds meer slachtofferschap. Als we daar iets aan willen doen, moeten we toch iets aan dat beleid doen. Aan de laatste cijfers van UK Finance zie je dat het in Engeland, waar ze er nog veel meer last van hebben dan wij, echt aan het afnemen is. Ik vind dat een sterk verhaal. Dat is het algemene idee.