Digitalisering, leermiddelen en ondersteuningsstructuur in het funderend onderwijs

Brontekst

Mevrouw Rooderkerk (D66): Ik wil nu echt de misvatting wegnemen dat wij als Kamer zouden hebben gezegd: we willen up-to-date lesboeken en daarom willen we dat er elk jaar honderden miljoenen aan boeken worden besteed die weer worden weggegooid. Dat hebben wij echt nooit gezegd. Waarom is dit ontstaan? Ik mocht vroeger altijd mijn boeken kaften. Dat vond ik echt een leuk ritueel aan het begin van het jaar. Aan het eind van het jaar leverde ik die weer in op een punt op school en dan werden die aan kinderen van het volgende leerjaar doorgegeven. Maar op een gegeven moment dachten die uitgevers: tja, het is best wel veel werk om al die boeken in te zamelen en weer uit te geven, en het is ook wel zonde dat we dan niet meer kunnen verdienen. Die hebben dus bedacht dat ze die schoolboeken natuurlijk ook gewoon kunnen opsturen per post. Als je dan met alle marktmacht die er is, verplicht om weer nieuwe boeken in te zamelen, kun je er natuurlijk voor zorgen dat je veel meer winst maakt. Dat is hoe dit gebeurd is. Dat komt niet ten goede aan de kwaliteit van het onderwijs. Sterker nog, ik heb er heel veel bezwaren tegen. Daarom willen wij ook een keurmerk op het lesmateriaal, omdat we lezen en schrijven al ruim tien, vijftien jaar op de verkeerde manier, en niet volgens de laatste wetenschappelijke kennis, in de lesboeken zijn gaan onderwijzen. Over vijf jaar hoort u mij niet zeggen: de boeken moeten up-to-date zijn, maar hoort u mij zeggen: ik hoop dat het gelukt is dat de PISA-scores omhoog zijn gegaan, dat kinderen veel beter zijn gaan lezen en schrijven en dat niet een op de drie kinderen van school gaat zonder dat goed te kunnen.

Versie 128faa0d27ee6a9a0bcf80747bef618161517527ab54e8742f9e0b5d452856da · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.