Gevangeniswezen

Brontekst

De heer Ellian (VVD): Wat voor mij hier centraal staat, na al die bezoeken die ik in de afgelopen jaren heb afgelegd, is dat het werk anders is. Ik merk trouwens dat de gemiddelde directeur niet zo enthousiast meer is als ik langskom; maar goed, dat zij dan maar zo. Aan de ene kant komt dat door de verwachtingen die wij, de politiek, hebben van het werk in de gevangenis, de mensen die zitten, de zwaardere criminelen. Je hoort heel vaak: die schutters zijn licht verstandelijk beperkt en die hebben levenslang. Dan denk ik altijd: doet dat ertoe? Je zult maar moeten werken met iemand die iemand anders bewust heeft vermoord. Dat was vroeger een veel kleinere groep dan nu. Waar ik graag naartoe zou willen, is dat … Ik hoor heel vaak van medewerkers: ik voel me niet gewaardeerd. Wie ben ik om dat gevoel weg te nemen? Dat kan ik natuurlijk niet in mijn eentje doen, maar ik snap dat gevoel wel. Als je dan zo'n herwaardering leest waarin eigenlijk staat "uw werk is ongeveer hetzelfde gebleven in de afgelopen tien jaar", dan snap ik dat de harde DJI-medewerkers, de oude rotten in het vak, die steeds vaker weggaan, denken: tja. Er is gelukkig wel een procesvoorstel gedaan om tot een aparte cao te komen. Ik heb gevraagd om — hoe heette dat ding ook alweer? — een vergelijkingspakket, geloof ik, om het te vergelijken met anderen. Ik moet eerlijk zeggen: ik weet in die zin ook niet wat we nu anders zouden moeten doen, anders dan nog maar weer blijven inbrengen dat het werk niet hetzelfde is. Ik hoop dat de staatssecretaris daar opnieuw naar wil kijken, want dat kunnen we natuurlijk wel vragen.

Versie 6dcba155b6706c0c7d257cc288f07a547584f0b66c19325d639a947099a5bb0b · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.