Raming der voor de Tweede Kamer in 2027 benodigde uitgaven, alsmede aanwijzing en raming van de ontvangsten

Brontekst

De heer Ergin (DENK): Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen. Ik ga door met mijn betoog. Mijn tweede punt gaat over diversiteit binnen de Kamerorganisatie, met name in de toplagen. We weten dat de vorige Voorzitter weinig ophad met diversiteit. Daar gingen we eigenlijk al een beetje van uit. Daarom verbaast het me niet dat er vrij weinig is gebeurd in de afgelopen periode. Ik ben vooral benieuwd naar wat de nieuwe Kamervoorzitter gaat doen. Hoe gaat hij mooie woorden omzetten in daden? Voorzitter. Dan het volgende punt, dat heel populair is in Den Haag: het afschaffen van onnodige regels. Dat zal de voorzitter van dienst ook heel fijn vinden. Ik krijg vaak brieven bij technische briefings en rondetafelgesprekken met titels als: minister verleent persoon X toestemming om deel te mogen nemen aan een rondetafelgesprek of een technische briefing. Volgens mij wordt die toestemming in alle gevallen gegeven, maar waarom die brief? Waarom moet er per se een brief geschreven worden door de minister waarin iemand toestemming krijgt om te praten met Kamerleden. Volgens mij gaan wij als Kamerleden überhaupt zelf over met wie wij praten. Mijn vraag aan de Kamervoorzitter is: gaan we deze onnodige bureaucratische regel afschaffen? Voorzitter. Mijn volgende punt gaat over de stilteruimtes. In dit huis, in de Tweede Kamer, hebben we twee stilteruimtes, als ik mij niet vergis. In die ruimtes kunnen mensen tot rust komen, mediteren of vanwege hun neurodivergentie letterlijk stilte en rust pakken. Dat is zeker belangrijk in een hectische werkomgeving als de Tweede Kamer. Heel lang hadden we een stilteruimte die werd gebruikt als opslagplek van een niet nader te noemen fractie. Dat is nu gelukkig rechtgezet. Die ruimte functioneert nu als stilteruimte. Tegelijkertijd hoor ik van Kamerbewoners dat de stilteruimtes heel vaak vol zitten. Dat is goed, want kennelijk is er behoefte aan en wordt er vaak gebruik van gemaakt. Als de ruimtes zo vaak gebruikt worden, zou ik toch aan de Kamervoorzitter willen vragen of er ruimte is om meer van dit soort stilteruimtes te realiseren. Voorzitter. Mijn volgende punt gaat over de veiligheid van Kamerleden. We zien uit alle hoeken dat bedreigingen richting Kamerleden toenemen. We zagen dat ook in een onderzoek van de Volkskrant. We maken het allemaal mee. Ik maak het zelf ook mee. Op een gegeven moment ontstaat er een situatie waarin je gaat wennen aan het feit dat er heel veel bedreigingen zijn. Volgens mij moeten we dat juist niet gaan doen. We moeten niet normaal maken wat niet normaal is. Gelukkig worden we allemaal bijgestaan door de BVA. Als ik mijn contactpersoon daar zie, zeg ik altijd: ik hoop dat ik je nooit meer zie. Als ik haar dan weer zie, zeg ik altijd: wat fijn dat jullie er voor ons zijn. Voorzitter. Ik zie wel een knelpunt in die samenwerking. De medewerkers van de BVA doen hun best, echt hun stinkende best, om op te komen voor de veiligheid van Kamerleden, maar ze lopen wel tegen een beperking aan. Die beperking speelt bijvoorbeeld bij het doen van aangifte. Soms zijn incidenten, bijvoorbeeld bedreigingen op social media, een paar weken oud. Dan heb ik het niet over beledigingen, maar echt over regelrechte bedreigingen, ook doodsbedreigingen. Daar wordt dan niks mee gedaan omdat het niet zou passen in het recente veiligheidsbeeld van een Kamerlid. Dat geldt ook voor andere strafbare incidenten, bijvoorbeeld opruiing en groepshaat. Dit creëert natuurlijk een hele rare situatie. In hetzelfde interview zei de Kamervoorzitter: het is goed als Kamerleden een melding of aangifte doen. Aan de andere kant wordt dat wel beperkt. Ik zou dus graag aan de Kamervoorzitter willen vragen: is het niet verstandig om de strikte definitie van de werkruimte van de BVA te verruimen? Dat kan bijvoorbeeld door ook naar niet-recente incidenten te kijken, of naar incidenten die niet per se een doodsbedreiging in zich hebben maar die te maken hebben met opruiing. Dat zou ik graag van de Voorzitter willen horen. Voorzitter. Mijn laatste punt gaat over het restaurant. Voordat collega's mij weer gaan interrumperen met "waarom stelt u deze vraag, want u kunt toch ook voor iets anders kiezen?", zeg ik dat er in de Tweede Kamer al halal geserveerd wordt. Dat is niet op mijn verzoek gebeurd, maar dat is gewoon omdat we hier in dit huis rekening houden met elkaar. Heel vaak zitten we ook opgesloten in dit huis. Kennelijk is er destijds besloten om halal eten te serveren, net zoals er ook vegan is voor mensen die daar behoefte aan hebben of een salade voor iemand die aan de lijn doet. Wat echter raar is, is dat het soms wel en soms niet halal is. Kamerbewoners moeten telkens aan het Kamerpersoneel vragen of een gerecht halal is. Je zou volgens mij ook heel makkelijk één gerecht überhaupt halal kunnen maken, zodat mensen daar gebruik van kunnen maken. Nu voelt het voor heel veel mensen alsof je met de energieleverancier moet bellen voordat je de lichtknop aanraakt. Ik zou aan de Kamervoorzitter willen vragen of we deze rare situatie, van 50% halal en 50% niet-halal, zouden kunnen beëindigen. Dat kan door gewoon te doen wat kennelijk al mogelijk is. Kennelijk zorgt dat er niet voor dat de Tweede Kamer verder islamiseert en dat Nederland verder verwijderd raakt van onze parlementaire democratie. Kennelijk is dit al mogelijk. Kunnen we dit gewoon standaard toepassen? Dat was mijn laatste vraag. Voorzitter, dank u wel.

Versie 0323854723522fbe9e37d518742e96d052c8ca1443e9992b3ad9679a2c91272f · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.