Discriminatie, racisme en mensenrechten

Brontekst

De heer Van Baarle (DENK): Dank u wel, voorzitter. Ik zou graag willen beginnen met het onderwerp moslimhaat. Na de donkere periode van het afgelopen kabinet-Wilders, na al die rapporten, cijfers en waarschuwingen, zou je verwachten dat deze Kamer, maar ook de Nederlandse regering, eindelijk zou opstaan tegen moslimhaat, maar wat zien we in de praktijk? We zien een Tweede Kamer die elke keer weer debatten blokkeert die worden aangevraagd over bedreiging, over bekladding van een moskee of over intimidatie. We zien een Tweede Kamer die wegkijkt wanneer vrouwen met een hoofddoek geen eerlijke kans krijgen op de arbeidsmarkt. We zien een Tweede Kamer die stil blijft wanneer blijkt dat er jaar na jaar steeds meer moslims te maken krijgen met discriminatie en wanneer onderzoek na onderzoek blootlegt wat moslims al jaren ervaren in ons land, namelijk dat niet de daders worden aangepakt, maar dat de onderzoeken worden aangevallen en dat de positie van moslims in de samenleving steeds meer onder druk komt te staan. Voorzitter. Als het gaat om antisemitisme, dan weet deze Kamer gelukkig terecht wel hoe urgentie eruitziet. Dan staat deze Kamer gelukkig terecht wel op. Dan is er een eigen aanpak, een eigen strategie. Dan is er regie, dan is er geld en politieke daadkracht. Terecht, want antisemitisme is een gif en moet keihard worden bestreden. Maar DENK kan er dan echt niet bij waarom diezelfde urgentie niet gezien wordt wanneer moslims in onze samenleving te maken krijgen met bedreigingen. Waarom wordt er bij antisemitisme, terecht, wel gezegd "hier mogen we nooit voor wegkijken!", maar wordt er bij moslimhaat structureel door deze Kamer weggekeken omdat elk debat door deze Kamer wordt weggestemd? Waarom krijgt de ene vorm van haat, terecht, een eigen coördinator, een eigen gerichte aanpak, terwijl moslimhaat elke keer weer blijft hangen in de vrijblijvendheden van gesprekken, adviezen en elke keer weer uitstelberichten? Waarom krijgen synagogen, terecht, wel budget voor hun beveiliging, maar krijgen moskeeën dat niet, terwijl die ook te maken hebben met bedreigingen en intimidaties? Waarom is er wel, terecht, een plan tegen antisemitisme bij de overheid, maar is dat plan er voor de bestrijding van moslimhaat niet? Daar is een begrip voor: dubbele maat. Ik vraag aan de minister: vanwaar deze dubbele maat?

Versie 5f32d8a21d215097817a97eea951521f9838db629feab399754d16c5d08496c8 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.