Signalenoverleg commissie voor de Verzoekschriften en de Burgerinitiatieven

Mevrouw Kalverboer: Allereerst dank voor de uitnodiging. Ik heb me voorbereid op de vier vragen die in de uitnodiging stonden, maar die komen misschien later aan de orde, want ik geloof niet dat ik dat in drie minuten kan. Ik ben sinds ruim tien jaar de Kinderombudsman. Toen ik begon, dacht ik: ik wil zo veel mogelijk kinderen zien en spreken; die moeten allemaal naar ons instituut komen. Dan zie je meteen wat de positie van kinderen is. Kinderen komen niet uit zichzelf. Kinderen komen via hun ouders, via hun professionals of via hun opa's of oma's. Ze komen op een andere manier. Dan zie je ook meteen het tweede punt. Die ouders, professionals of anderen hebben niet altijd dezelfde visie op wat er speelt rond kinderen. Dat betekent dat je kinderen altijd zelf zou moeten — of: moet — horen. Kinderen zijn namelijk vaak vermalen in de problemen van hun ouders of zelf niet in staat om zonder dat je ze opzoekt, hun signalen duidelijk te maken. We werken bij de Kinderombudsman daarom heel outreachend. We gaan naar kinderen toe. We werken methodisch. We vragen kinderen door de jaren heen eigenlijk altijd dezelfde dingen. We vragen ze namelijk naar hun kwaliteit van leven. We weten namelijk dat de kwaliteit van leven voorspellend is voor welzijn en ontwikkeling. Als je in een goede omgeving leeft, is de kans dat het met jou goed gaat behoorlijk groot, tenzij je uit aanleg dingen hebt. We vragen kinderen ook altijd: wat zou jij doen als je de Kinderombudsman of -vrouw zou zijn? We vragen kinderen ook naar concrete situaties. Misschien mag ik één voorbeeld noemen. Natuurlijk, we ontvangen ook signalen van ouders en anderen, maar wat we zien in de vragen van kinderen, is dat het waar het misgaat, heel vaak om implementatievraagstukken gaat. Op papier hebben we het supergoed geregeld. Maar een kind zegt mij: als ik Kinderombudsman was, zou ik de politie vragen bij alle ouders naar binnen te gaan om te kijken hoe het daar is, want ouders doen binnen heel anders dan buiten. Dat legt meteen de vinger op de zere plek: niemand komt binnen. Nou wil ik niet suggereren dat iedereen binnen moet komen. Maar: kinderen geven aan dat het op papier goed is, maar dat heel veel rechten niet worden geborgd.