Signalenoverleg commissie voor de Verzoekschriften en de Burgerinitiatieven

De heer Van Zutphen: De vraag van mevrouw Van der Plas was: hoe kun je nou de rol van de commissie versterken? Laten we niet opnieuw allemaal dingen gaan bedenken die al een keer bedacht zijn, maar laten we eens even kijken naar wat er nog in de la ligt. Ik moest denken aan het rapport Klem tussen balie en beleid. Dat is een heel belangrijk stuk geweest, waarin een commissie van uw Kamer, in een vorige samenstelling, een paar dingen op papier heeft gezet die echt ongelofelijk belangrijk zijn. Die zouden we nog steeds moeten uitvoeren. Ik sprak meneer Bosman er nog niet zo lang geleden over. Hij zei: nou, weet je, het is nog niet helemaal uitgevoerd. Nee, het is nog lang niet uitgevoerd. Dat is echt belangrijk. Ik zou daarbij willen betrekken wat de grote uitvoeringsinstanties u met regelmaat laten weten. Dat heet dan "de Staat van de Uitvoering" of "de Stand van de Uitvoering", of iets dergelijks. Het gaat om bijvoorbeeld de SVB en het UWV. Al die grote uitvoeringsorganisaties laten u met regelmaat weten waar ze tegenaan lopen, dingen die het moeilijker maken om het goede te doen voor de inwoners van Nederland. Ik denk alleen maar aan het begrip "gezin" bij de Sociale Verzekeringsbank. Zij vragen al jaren, ieder jaar weer opnieuw: mag het alsjeblieft aangepast worden, want het is ouderwets en het blokkeert mensen. We zeggen allemaal ja, maar we doen het niet. Ik denk dus dat het enorm zou helpen als u gewoon door uw eigen werk heen gaat, vanuit uw positie, als Kamer, en zegt: dit hebben we allemaal al opgeschreven, dit hebben we allemaal binnengekregen en daaruit destilleer ik dat dit de drie of vier grote onderwerpen zijn waarvan wij, de Kamer als geheel, laten weten dat die prioriteit zouden moeten krijgen. En dan zou ik het heel mooi vinden als ons briefje over de Wajongers, de kwijtschelding en hun inkomen daar ook bij zou horen. Maar het gaat vooral om al die grote dingen die al een paar keer aan de orde zijn geweest, waarbij we echt hopen dat er verandering komt maar waarbij we gewoon ook zien dat het niet lukt. Dat is, denk ik, wel heel erg belangrijk om de volgende stap te kunnen zetten. Want we weten het eigenlijk allemaal al wel. Ook onze rapporten, in ieder geval die van mij, gaan vaak over hetzelfde: dezelfde mechanismen, dezelfde manieren van optreden, terughoudendheid, schotten, geld en allerlei andere dingen. Maar als we nou die stap kunnen maken! Daar zit volgens mij al heel veel wijsheid, ook in het eigen werk van de Kamer. Als ik u was, zou ik dat heel erg uitnutten om tegen de collega's te zeggen: maar dit vonden we toch zelf, en waarom doen we het dan niet?