Initiatiefnota van het lid Westerveld: ons land is beperkt

Brontekst

Mevrouw Wiersma (BBB): Dank, voorzitter. Laat ook ik beginnen met complimenten aan mevrouw Westerveld en de medewerker of medewerkers die tot deze nota zijn gekomen. Het is drieënhalf jaar geleden, maar dat doet er niet aan af. Er ligt ontzettend veel werk en dat is ook wat Kamerleden horen te doen. Het is een overzichtelijke nota met heldere beslispunten, al zijn het er wat veel, want zijn er meer dan 70. Daarnaast is de nota zo geschreven dat ook mensen die zich niet dagelijks met beleid bezighouden, snappen wat hier bedoeld wordt. Daar wil ik echt chapeau voor geven. Alleen daarin al kunnen we de best practices volgens mij delen met heel wat departementen. Daarnaast wil ik waardering uitspreken voor de enorme betrokkenheid van dit Kamerlid, mevrouw Westerveld, bij maatschappelijke onderwerpen. Het is gewoon superbelangrijk werk. Dan de inhoud van de nota. Ik zal daarbij persoonlijk beginnen. Ik ben mijn werkende leven begonnen als Wmo-consulent. Dat was net na de overgang vanuit de Wet voorzieningen gehandicapten. Dat is al een hele tijd geleden, maar toch staan heel veel gesprekken met cliënten en keukentafelgesprekken mij nog in het geheugen gegrift. Het kunnen helpen mensen in staat te stellen om meer volwaardig deel te nemen aan de maatschappij, in sociaal opzicht maar ook anderzijds, is namelijk belangrijk, waardevol en onderschat. Er zijn heel veel levens die op dit moment niet ten volle tot bloei en ontwikkeling kunnen komen. In een welvarend land als Nederland moet het streven altijd zijn dat belemmeringen daarvoor zo veel mogelijk worden weggenomen. Toch zijn er ook grenzen aan wanneer de overheid die verantwoordelijkheid kan en moet nemen en dragen. In de basis bevat deze nota veel punten waar BBB het vanuit sociaal-conservatief oogpunt hartgrondig mee eens is. Ik noem een aantal voorbeelden, zoals geen stapeling van zorgkosten en geen verhoging van het eigen risico. Overigens zijn wij natuurlijk van mening, al vanuit het vorige kabinet, waar BBB aan deelnam, dat we het eigen risico juist moeten halveren. Het verbeteren van de toegang tot vervoer en mobiliteit is gewoon een randvoorwaarde. Ik noem ook toegang tot zorg en ondersteuning en natuurlijk — superbelangrijk — toegankelijk onderwijs voor iedereen. Toch wil ik ook een aantal punten van kritiek meegeven, want BBB gelooft dat een sterke samenleving niet automatisch ontstaat door een steeds grotere overheid. Familie, verenigingen, werkgevers, scholen en lokale gemeenschappen spelen minstens zo'n belangrijke rol. We zien dat nog sterk terug in gemeenschappen in de regio's. Meer cohesie in de samenleving zou dus óók voorop moeten staan. Ik prijs me gelukkig als Friezin, zeg ik daarbij. Vanuit BBB zouden we de overheid juist graag kleiner zien, en dichtbij waar strikt noodzakelijk, maar niet alles tot in detail voorkauwend en sturend. Dit voorstel leidt uiteindelijk namelijk ook tot meer overheid, meer fondsen en meer complexiteit. Een gehandicaptenraad op elk overheidsniveau is wat ons betreft bijvoorbeeld niet wenselijk. In een inclusieve maatschappij moet iedereen dezelfde kansen hebben om mee te doen en dat vraagt soms om ondersteuning, maar niet automatisch om nieuwe raden, overlegstructuren en bestuurslagen. Ook mensen met een beperking kunnen hun stem uitbrengen op een partij die hen vertegenwoordigt. Daarnaast zijn er belangenorganisaties om standpunten voor het voetlicht te brengen. Nog een punt. Pgb vanuit vertrouwen klinkt mooi, maar tegelijkertijd weten we dat er ook veel gefraudeerd wordt, juist met de pgb's. Om de solidariteit in de zorg overeind te houden, is het juist van belang om dat tegen te gaan, ook om alle voorzieningen, die juist zo hard nodig zijn voor al deze mensen, nu en in de toekomst te kunnen blijven bieden. Ik heb dus eerst een vraag aan mevrouw Westerveld. Zoals ik in mijn inleiding aangaf, is het echt een hele bult aan beslispunten. Zou mevrouw Westerveld kunnen aangeven welke vijf voorstellen in deze nota voor haar de allerhoogste prioriteit hebben? Want als alles prioriteit heeft, heeft uiteindelijk niets prioriteit, en dat kan niet de bedoeling zijn. Ik weet ook dat zij daar niet zo naar kijkt. Dan heb ik een vraag aan de minister. Welke van deze toch echt belangrijke punten uit de nota ziet zij als aanknopingspunten om op korte termijn mee aan de slag te gaan? Voorzitter. Voor BBB is de vraag uiteindelijk niet of mensen met een beperking volwaardig moeten kunnen deelnemen aan de samenleving, want daarover bestaat geen verschil van mening. De vraag is hoe we dat het beste organiseren. Kiezen we voor meer landelijke structuren, raden, fondsen en regelingen? Of kiezen we voor praktische oplossingen, minder bureaucratie, meer maatwerk en vertrouwen in mensen en gemeenschappen? BBB kiest voor dat laatste. Wij steunen maatregelen die mensen daadwerkelijk verder helpen, maar blijven wel kritisch op voorstellen die vooral leiden tot meer overheid, meer uitvoeringslast en meer bestuurlijke drukte. Daarom ben ik dus benieuwd welke voorstellen mevrouw Westerveld zelf als het meest urgent ziet. Omdat de nota meer dan 70 punten bevat, eindig ik toch met de zin: als alles prioriteit heeft, heeft niets prioriteit. Daar rond ik mee af.

Versie d8d30d066d0ca9d6cd8a2de0a72f60e0569be0fa2cf9bd90c2e723986671909a · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.