postcovid

Brontekst

Mevrouw Ten Hove (Groep Markuszower): Dank u wel, voorzitter. Ongeveer 100.000 mensen in Nederland leven met ernstige klachten na een infectie. Dat is het bekende postacuut infectieus syndroom, oftewel PAIS, waarover we vanavond spreken. Een van de ziekten die hieronder vallen is long covid, een ziekte die naar schatting 450.000 volwassenen en 40.000 kinderen treft. Ik sluit mij aan bij collega Bikker, want het is een schatting. Mogelijk hebben we heel veel mensen nog niet in beeld. Duizenden van hen zijn bedlegerig en komen het huis amper uit. Hun leven staat letterlijk stil. Ondanks vele onderzoeken zijn er nog steeds geen sluitende diagnoses te stellen, laat staan dat er effectieve behandelingen voorhanden zijn die ervoor zorgen dat PAIS-patiënten volledig herstellen en hun oude leven weer kunnen oppakken. Naast al deze onzekerheden voor deze duizenden mensen is het zelfs nog onzeker of de huidige postcovid-expertisecentra voor volwassenen en kinderen na 2026 nog doorgaan. Het feit dat het onderzoek in de expertisecentra zodanig is opgezet dat de effectiviteit van de behandelingen wetenschappelijk aangetoond kan worden, speelt hier een belangrijke, grote rol in. Behandelingen kunnen namelijk alleen dan in het basispakket opgenomen worden. Ik ben benieuwd, minister, zeg ik via de voorzitter, of het Zorginstituut al iets kan zeggen over de onderzoeksopzet hiervan? De Kamer, en met ons alle mensen in het land, wacht nog op heel veel onderzoeksresultaten, zowel nationaal als internationaal. Vanuit de Europese Commissie is er een lopend traject dat ook nog het hele jaar voortduurt. Moeten we daar niet op wachten, in plaats van nu keuzes te maken over verlenging en eventuele vervolgstappen? Duitsland investeert sowieso tot 2036 fors in meerjarig onderzoek naar postcovid; dat werd al even genoemd. Welke kansen en mogelijkheden worden gezien om resultaten en nieuwe inzichten van onze oosterburen te verkrijgen en om samen te werken? In hoeverre wordt hier gebruik van gemaakt? En in hoeverre is er inmiddels sprake van landelijk beleid voor diagnose, behandeling en nazorg in Nederland? Lukt het om de doelgroepen op de juiste wijze te vinden en voor te lichten? Zien we daarin inmiddels een trendbreuk ten opzichte van de afgelopen twee jaar? Voorzitter. Ook zorgmedewerkers zijn tijdens de eerste covidgolf zwaar geraakt, maar door regelgeving bleek het lastig te definiëren of de zorgverlener binnen de gestelde periode ziek is geworden. We kunnen wel stellen dat het doel van de regeling en de uitvoering ervan niet goed op elkaar aansloten. Welke trajecten lopen nog of worden wellicht nog opgestart om de omissies in het gevoerde beleid recht te trekken, zodat de beoogde doelen van de uitvoeringsregeling alsnog behaald worden? Tot zover.

Versie 98bfcb0a26fac19dee40c11893ac53d2f4ac90bfad2cc9768c5b146bd9a16b2f · Officiële bron.