Maatschappelijk domein (inclusief huiselijk geweld, kindermishandeling en geweld in afhankelijkheidsrelaties)

Brontekst

Mevrouw Wiersma (BBB): Dank, voorzitter. Hier worden ze vaak besproken als dossiers, maar we hebben het natuurlijk over mensen. Het gaat over vrouwen die zich niet veilig voelen thuis, maar ook over te veel kinderen die 's avonds niet kunnen slapen omdat de thuissituatie onveilig is, of die met honger gaan slapen. Er zijn gewoon veel problemen in Nederland. Kinderen hebben eigenlijk maar een aantal dingen nodig. Dat zijn veiligheid, liefde en volwassenen die hen beschermen zolang zij zelf nog te klein zijn om daarin te voorzien. Dat is ook de reden dat de situatie in Stadskanaal en daarvoor al in Vlaardingen mensen zo diep raakt. Want opnieuw waren er wel al vele signalen en meldingen vanuit de school en vanuit de zorg. Dan blijft de vraag hangen: hoe kan het dan toch dat kinderen zo lang in een onveilige situatie blijven zitten? Kan deze minister mij toezeggen dat de melders voortaan ook een terugkoppeling ontvangen over wat er met hun melding gedaan wordt? Ik kan me namelijk voorstellen dat als je een melding doet en niets hoort, je dan denkt dat je het ofwel verkeerd gezien hebt, of dat het wordt opgepakt. Als vervolgens blijkt dat het kind toch in zo'n situatie is blijven zitten, dan voelt dat extra machteloos. Natuurlijk moeten fouten onderzocht worden, maar BBB vindt het daarnaast belangrijk dat we niet alleen gaan zoeken naar één schuldige medewerker of instantie. Want als systemen keer op keer tekortschieten, moeten we natuurlijk ook durven kijken naar de systeemfouten die daarachter zitten, niet om de verantwoordelijkheid weg te poetsen, maar juist om te voorkomen dat het opnieuw gebeurt. Dat vereist een open cultuur waarin mensen fouten durven toegeven. We zien steeds hetzelfde patronen terug: wachtlijsten, meldingen die blijven liggen, professionals die elkaar niet goed weten te vinden, maar ook grote verschillen tussen de regio's. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd ziet ook al jaren dat het Wmo-toezicht niet overal op orde is en dat wettelijke termijnen worden overschreden. Ook blijkt uit de rapportage uit 2024 dat gemeenten soms onvoldoende zicht hebben op de meldingen, de onderzoeken en de opvolgingen daarvan. Daarom heb ik een aantal concrete vragen aan de minister. Wat wordt er nu concreet gedaan om ervoor te zorgen dat meldingen bij Veilig Thuis sneller worden beoordeeld en dat ernstige signalen niet blijven liggen? Wanneer verwacht de minister dat de wettelijke termijnen wel weer structureel gehaald gaan worden? Hoe wordt voorkomen dat ernstige situaties ondersneeuwen doordat het systeem overbelast is en professionals te weinig tijd hebben? De minister schrijft over meer uniformiteit tussen de 25 Veilig Thuis-organisaties. Ik wil dan vragen: wat betekent dat concreet voor ouders, gezinnen en kinderen? Welke minimale kwaliteitseisen gaat zij daarvoor hanteren? De minister schrijft ook dat er wordt gewerkt aan een betere samenwerking tussen Veilig Thuis, de wijkteams, de jeugdbescherming, de zorg en de politie. Maar hoe wordt er nu echt doorzettingsmacht georganiseerd als meerdere instanties signalen krijgen maar er niemand is die de regie pakt? We zien ook dat nog steeds veel gemeentes onvoldoende registreren, rapporteren en openbaar maken als het gaat om toezicht en meldingen. Hoe gaat deze minister er nu voor zorgen dat we beter leren van fouten, maar ook van bijna-fouten? Want juist transparantie en evaluatie zijn nodig om patronen te herkennen en daarmee herhaling in de toekomst te kunnen voorkomen. Hoe zorgen we er daarnaast voor dat we tegelijkertijd kunnen ingrijpen en dat we dat zorgvuldig en proportioneel doen? Want een kind te laat beschermen is verschrikkelijk, maar onterecht of onnodig ingrijpen in gezinnen heeft óók een enorme impact. Kinderen mogen nooit afhankelijk zijn van toeval, drukte of gebrekkige samenwerking. Als samenleving hebben we de plicht om eerder te signaleren, beter samen te werken en snelle bescherming te bieden wanneer dat nodig is. Dat is niet vanuit wantrouwen, maar vanuit medemenselijkheid en het nemen van verantwoordelijkheid. Dank, voorzitter.

Versie 2643fdf459575b639810df5953974144386e777c9dadf125d2c612decad69710 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.