de Europese top van 27 en 28 juni 2024

De heer Van Campen (VVD): Meneer de voorzitter. De VVD juicht de zes kabinetsprioriteiten toe die de Nederlandse inzet bepalen voor de toekomst van de EU. Hierover zullen we nog vaak met het aanstaande kabinet-Schoof debatteren. We vragen de minister-president deze top te benutten om de belofte van de nieuwe regering kracht bij te zetten om Nederland een betrouwbare partner te laten blijven in de Europese Unie. We vragen hem hoe dat te doen, ook waar het gaat om de voordrachten voor de cruciale Europese posten. Voorzitter. Als er één les uit deze Europese top is te trekken, dan is die wel dat er voor de kersverse premier nog wel wat te leren op het gebied van Europese politiek. En nee, dit gaat niet over aanstaand premier Schoof. Het zijn de woorden vanuit de SP-fractie tijdens het allereerste debat over een Europese top van deze minister-president in november 2010. Wanneer de SP'er met zijn leerpunt niet alleen doelde op Europese politiek, maar ook Europese topografie had hij een punt. Zo wees Malik Azmani mij op een van de eerst bilaterale gesprekken met de Oostenrijkse bondskanselier. In een oude, sombere delegatiekamer probeerde de premier wat stijfjes de sfeer op te vrolijken door een lofzang af te steken op hoe prachtig Oostenrijk wel niet is. "Ik ga binnenkort zelfs op vakantie naar Zermatt!", zei de premier, waarop de Oostenrijker droog antwoordde: "Zermatt liegt in der Schweiz." De premier liet zich niet uit het veld slaan en zei: "Ja, maar daar heb je ook bergen!" In 2015 spreekt Han ten Broeke de minister-president telefonisch na slechts drie uur slapen door nachtelijke onderhandelingen. De premier had ingestemd met het derde steunpakket aan Griekenland, wat voor de VVD-fractie een graat in de keel was. We kennen de premier als houdini en als charmeur, maar niet als inbreker. Hij was er niet gerust op dat de Grieken aan de Nederlandse strenge eisen zouden gaan voldoen, totdat hij lucht kreeg van een onderonsje tussen Merkel, de Griekse premier en de president van de Europese Raad. Onuitgenodigd zwaaide hij de deur open, ging aan tafel zitten bij het met stomheid geslagen gezelschap en stelde breed lachend en strijdbaar in zijn kenmerkende Oxford English de vraag: "So, where were we?"