Alexander van Waveren

Discriminatie, racisme en mensenrechten

De voorzitter: Ik geef het woord aan de heer Ergin voor zijn bijdrage in de eerste termijn.

De voorzitter: U bent door uw tijd heen, maar ik laat u uw zin afmaken.

De voorzitter: Dank u wel voor uw bijdrage, meneer Ergin. Dan is het woord aan mevrouw Tseggai.

De voorzitter: Voordat u verdergaat, is er een interruptie van de heer Koops.

De voorzitter: Gaat u verder met … O, meneer Van Nispen nog.

De voorzitter: Gaat u verder.

De voorzitter: Dank u wel. Dan ga ik naar mevrouw Rajkowski toe.

De voorzitter: Ik ga iets zeggen over de interrupties. Het geldt voor u allemaal, niet alleen voor u, meneer Ergin. U heeft er trouwens nog één, meneer Ergin. Laten we proberen de interrupties echt interrupties te laten zijn en geen lange betogen.

De voorzitter: Tot slot, meneer Ergin.

De voorzitter: Mevrouw Rajkowski mag daar toch even op reageren.

De voorzitter: U had ook nog een interruptie van de heer Koops.

De voorzitter: Dan ga ik naar de heer Van Nispen voor zijn inbreng.

De voorzitter: Dank u wel, meneer Van Nispen. Ik ga naar de heer Koops.

De voorzitter: Over dingen die moeten stoppen gesproken, meneer Koops: u zelf ook, in dit geval.

De voorzitter: U mag één zin als afsluiting gebruiken.

De voorzitter: Mevrouw Tseggai heeft een interruptie, daarna mevrouw Rajkowski.

De voorzitter: En dan zonder in de verleiding te komen die inbreng van vijf minuten alsnog te gaan houden. Puntig, meneer Koops.

De voorzitter: Nog een laatste keer, mevrouw Rajkowski?

De voorzitter: Dan laat ik de heer Koops daar nog kort op reageren.

De voorzitter: Die gaan we zo dadelijk horen. Dan komen we daarmee aan het end … Meneer Van Nispen heeft ook nog een interruptie voor de heer Koops.

De voorzitter: Ik vind het heel attent van u dat u de heer Koops nog de ruimte geeft om de rest van zijn inbreng te houden. Hoeveel waardering ik daar ook voor heb, als uw voorzitter probeer ik ook over de orde van de vergadering en de spreektijden te waken. Dus ik wil daar nog heel kort de tijd voor geven, maar dan vraag ik de heer Koops om dat in twee of drie zinnen te doen. Daar ga ik 'm aan houden.

De voorzitter: Ik ben voorzitter van de hele commissie; hierbuiten ben ik weer uw mattie.

De voorzitter: Dan komen we daarmee aan het eind van de inbreng van de zijde van de Kamer. Ik kijk even naar de minister. Kunt u inschatten hoelang u nodig heeft om de beantwoording voor te bereiden?

De voorzitter: En daar komt bij dat we verwachten dat er een hoofdelijke stemming is. Die zal waarschijnlijk iets na zessen plaatsvinden. Ik wil voorstellen dat we ruim de tijd nemen en om 18.30 uur, over een uur, hier verdergaan. Dan heeft iedereen de tijd om te doen wat er moet gebeuren en om te eten. Dan komen we hier terug. Mocht onverhoopt die hoofdelijke stemming iets later zijn, tegen 18.30 uur, dan kan het zijn dat we nog iets later beginnen. Dat zeg ik ook tegen de kijkers thuis en mensen die zitten te wachten en denken: waarom beginnen ze niet? Het kan zijn dat we nog iets later beginnen, maar dan ligt het daaraan. Anders is het 18.30 uur. Ik schors de vergadering.

De voorzitter: Ik heropen de vergadering. Ik ga zo de minister het woord geven voor de beantwoording in eerste termijn van de door de Kamer gestelde vragen. We hebben wat langer geschorst omdat we in afwachting zijn van onze collega's in de plenaire zaal. Zodra daar de eerste termijn van het kabinet klaar is, zal de bel gaan en moeten wij gaan stemmen. Ik zeg het nu maar vast, voordat iedereen dan opspringt: op dat moment schors ik direct de vergadering. Vijf minuten na de stemming gaan we hier dan weer verder. Ik vraag dan ook om strak terug te komen en die tijd niet te gebruiken voor extra rook- of sanitaire pauzes. Anders lopen we weer verder uit de tijd. Dat is ook niet de bedoeling. We hebben een minister en een staf die zitten te popelen om ons van antwoorden te voorzien. Ik stel voor dat we daar snel naartoe gaan.

De voorzitter: Dank u wel. Ik schors de vergadering. Wij treffen elkaar zo weer.

De voorzitter: Dames en heren, dank voor uw geduld. We hebben onze plicht boven weer gedaan en gestemd, dus nu gaan we hier verder. Dank ook aan de minister voor zijn geduld. Gaat u verder. U was volgens mij halverwege uw inleiding gebleven.

De voorzitter: Een interruptie van de heer Van Nispen.

De voorzitter: Een interruptie van de heer Koops.

De voorzitter: Uw vraag is duidelijk, meneer Koops.

De voorzitter: Een vervolginterruptie van de heer Koops.

De voorzitter: Uw derde interruptie, meneer Koops. U heeft er vier.

De voorzitter: Door de toenmalige voorzitter is aan het begin van de vergadering gemeld dat er vier interrupties per fractie zijn.

De voorzitter: Minister, kunt u daarbij helpen?

De voorzitter: Dat is voor een andere debat. We mogen gewoon doorgaan.

De voorzitter: Kunt u een datum koppelen aan "binnenkort"?

De voorzitter: "Q4" schrijven we dan?

De voorzitter: Meneer Bamenga, het is uw derde interruptie. U heeft twee keer hetzelfde antwoord van de minister gekregen. Het staat u natuurlijk vrij om te interrumperen hoe u wil, maar kijk of u er misschien een vraag van kan maken, zodat we niet in herhaling vallen met elkaar. Dat zou zonde zijn.

De voorzitter: Gaat u verder, minister.

De voorzitter: Mevrouw Rajkowski heeft toch een vraag.

De voorzitter: Dit is uw derde interruptie, dus probeer uw vraag scherp te stellen, zodanig dat die misschien ook in de tweede termijn beantwoord kan worden. Een heldere vraag helpt om een helder antwoord te krijgen, geef ik u mee.

De voorzitter: Meneer Van Nispen, dit is uw vierde en laatste interruptie.

De voorzitter: Dat is geen punt van orde, mevrouw Tseggai.

De voorzitter: Dat kunt u nakijken op de website van de Tweede Kamer.

De voorzitter: Maar dat is een inhoudelijke vraag, die u gewoon in uw termijn had moeten stellen. Misschien wil de minister erop ingaan, maar ik vind niet dat een punt van orde op deze manier gebruikt moet worden om een extra punt in de vergadering te brengen. U kunt een interruptie plegen of u kunt uw vraag in de tweede termijn stellen, maar dit is geen punt van orde. Óf u kunt een interruptie plegen, óf ik laat … Dat neemt niet weg dat het een goede vraag kan zijn, maar die is buiten de orde van deze punten. Ik laat de minister verdergaan met zijn beantwoording.

De voorzitter: Kunt u "zo snel mogelijk" voor ons kwantificeren?

De voorzitter: Mevrouw Rajkowski. Dit is uw vierde en laatste interruptie vandaag.

De voorzitter: De vraag van mevrouw Rajkowski was wanneer dat plaatsvindt. Wanneer gaat dat wetsvoorstel in consultatie?

De voorzitter: Minister, ik wil even terug naar het vorige punt over de algoritmen. U zei: we verkennen dat en als daar wat uit komt, dan zal ik de Kamer daarover informeren. De heer Van Nispen probeerde er in een interruptie op een slinkse manier een toezegging van te maken door er een termijn aan te koppelen. Daar werk ik nu toch maar even aan mee: kunt u daar een termijn aan verbinden?

De voorzitter: Ik ga even kijken of dat zo is. Meneer Ergin, heeft u nog een interruptie of heeft u een antwoord gemist? Ik ga het rijtje maar even af. De heer Bamenga heeft in ieder geval een antwoord gemist op zijn vraag over hatecrime. Ik ga even de leden langs om te zien of er nog meer vragen onbeantwoord zijn gebleven. Eerst de heer Bamenga.

De voorzitter: Meneer Ergin, heeft u een vraag gemist? U wilt interrumperen? Dat kan, maar ik ga eerst even het rijtje af. Mevrouw Tseggai, heeft u een vraag gemist?

De voorzitter: Oké. Meneer Van Nispen, heeft u een vraag gemist?

De voorzitter: Laten we dat bewaren voor de tweede termijn. Ik probeer coulant te zijn, maar maakt u daar geen misbruik van. Minister, ik weet niet of u de antwoorden op deze vragen paraat hebt. Zo niet, dan kan het in tweede termijn en ga ik nu eerst naar de heer Ergin voor zijn interrupties.

De voorzitter: Dat is de vraag van de heer Ergin.

De voorzitter: Dit is uw laatste interruptie, meneer Ergin.

De voorzitter: Dank u wel, minister. Meneer Koops, u heeft nog één interruptie over, dus gaat uw gang.

De voorzitter: Dank u wel, minister. Dan gaan we zo door naar de tweede termijn. O, een punt van orde! Meneer Bamenga, u ook? Een punt van orde mag altijd eerst, meneer Van Nispen.

De voorzitter: Dank u wel en goed dat u dat even meldt. De laatste interruptie van de heer Bamenga.

De voorzitter: Dan gaan we zo over naar de tweede termijn van de kant van de commissie. Daarvoor hebben de leden 1 minuut en 40 seconden. In de planning staat 20.30 uur als eindtijd van deze vergadering. We zijn er even tussenuit geweest voor de stemmingen, maar ik wil toch proberen om niet al te ver uit te lopen. Ik zeg dat maar, zodat iedereen daar met zijn agenda rekening mee kan houden. Ik wil na de tweede termijn van de Kamer kort schorsen, zodat we niet later dan 20.45 uur of 20.50 uur klaar zijn. Ik vraag u om uw medewerking daarvoor. Ik ga naar de heer Bamenga voor zijn tweede termijn.

De voorzitter: Dank u wel, meneer Bamenga. Meneer Ergin.

De voorzitter: Dat zullen we doorgeven aan de Griffie plenair. Mevrouw Tseggai.

De voorzitter: Dank u wel. Mevrouw Rajkowski.

De voorzitter: "Begrip voor alles" is in ieder geval een heel ruime hoeveelheid begrip.

De voorzitter: Weinig ministers die daarmee wegkomen. Meneer Koops.

De voorzitter: Dank u wel, meneer Koops. Ik kijk even naar de minister. Hoelang zullen we schorsen voordat u begint met de beantwoording?

De voorzitter: Dan schorsen we tot 20.40 uur.

De voorzitter: Beste mensen, neemt u alstublieft uw plaats weer in. Ik heropen de vergadering en geef het woord aan de minister voor de beantwoording in tweede termijn.

De voorzitter: Kunt u bij dit soort toezeggingen meteen aangeven of er een terugkoppeling op komt en, zo ja, wanneer dan?

De voorzitter: Kunt u daar een termijn aan koppelen?

De voorzitter: Ik doe mijn best voor u, meneer Bamenga, maar de minister gaat over zijn eigen woorden. Misschien wil hij nog een poging wagen.

De voorzitter: Dat gaan we even controleren. Volgens mij is de heer Bamenga de enige die een vraag heeft gemist.

De voorzitter: Eerst meneer Bamenga en daarna meneer Ergin. U komt allemaal aan de beurt.

De voorzitter: Dan constateer ik dat we daarmee aan het einde van de vergadering komen. Ik zal even de toezeggingen met u doornemen. Luistert u even goed mee of we die goed hebben genoteerd, want het zijn er best een aantal. "Voor de zomer van '26", hoor ik hier. Zolang u allemaal blijft knikken, ga ik gewoon door. Sorry, het gaat over woningmarktdiscriminatie. Hebben we daar een datum bij? Dat vraag ik voor de medewerkers van de heer Van Nispen die dit volgen.

De voorzitter: Oké.

De voorzitter: Ja. Dan constateren we nog dat de commissie een tweeminutendebat wenst te voeren naar aanleiding van dit commissiedebat, met als eerste spreker het lid Bamenga. We doen daarbij het verzoek aan de Griffie plenair om dat voor het verkiezingsreces in te plannen. Volgens mij geldt dat sowieso voor alle tweeminutendebatten. Ik zie dat mevrouw Tseggai nog een vraag heeft.

De voorzitter: Dan constateer ik dat er niks meer aan de orde is en dat we aan het eind van deze vergadering zijn gekomen. Ik dank u voor uw aanwezigheid. Ik dank de mensen op de publieke tribune en de kijkers thuis die het debat gevolgd hebben. Ik dank de collega's voor hun inbreng en sluit deze vergadering.