Appreciatie van de motie van het lid Vermeer over exploitanten van CCS-locaties, windmolenparken en zonneweiden verplichten geld in een extern fonds te parkeren wat alleen gebruikt kan worden voor het afbreken van locaties indien de bedrijvigheid stopt (Kamerstuk 32813-1443)

Tweede Kamer der Staten-Generaal2Vergaderjaar 2024–202532 813Kabinetsaanpak KlimaatbeleidNr. 1473 BRIEF VAN DE MINISTER VAN KLIMAAT EN GROENE GROEI Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-GeneraalDen Haag, 3 maart 2025Naar aanleiding van het tweeminutendebat op 19 december 2024, heefthet lid Vermeer (BBB) gevraagd naar een schriftelijke appreciatie op zijnaangehouden motie1. De motie betreft het opnemen van een wettelijkeverplichting voor exploitanten van CCS-locaties, windmolenparken enzonneweiden, naar voorbeeld van de Kernenergiewet, om geld in eenextern fonds te parkeren wat alleen gebruikt kan worden voor hetafbreken van locaties indien de bedrijvigheid stopt of exploitant/eigenaarfailliet wordt verklaard. Het kabinet deelt met de heer Vermeer het belangvan richtlijnen hierover. Voor CCS is dit reeds wettelijk verankerd en voorhernieuwbaar op land is het reeds op andere wijze geborgd. Daarom geefthet kabinet het oordeel overbodig. Hieronder wordt dit per techniektoegelicht.CCSArtikel 47 van de Mijnbouwwet biedt al de mogelijkheid om te bepalen datde CO2-opslagvergunninghouder financiële zekerheid moet stellen aan deStaat der Nederlanden voor het verwijderen van een mijnbouwwerk. Vandeze mogelijkheid is in de reeds verleende CO2-opslagvergunningen ookgebruik gemaakt. Op grond van artikel 27, tweede lid, van deMijnbouwwet kan een CO2-opslagvergunning worden geweigerd indienonvoldoende verzekerd is dat de aanvrager zal voldoen aan deverplichting om een dergelijke financiële zekerheid te stellen.De verplichting voor de CO2-vergunninghouder om na exploitatie deinjectiefaciliteiten en bijbehorende bovengrondse voorzieningen teverwijderen is opgenomen in artikel 31i van de Mijnbouwwet. Op grondvan artikel 31d, eerste lid, onderdeel n, van de Mijnbouwwet wordt in devergunning het bedrag aan financiële zekerheid (of een gelijkwaardigevoorziening) vastgelegd dat de vergunninghouder moet stellen voordatmet de opslag van CO2wordt aangevangen. Op grond van artikel 31g,1Kamerstuk 32 813, nr. 1443 kst-32813-1473ISSN 0921 - 7371’s-Gravenhage 2025Tweede Kamer, vergaderjaar 2024–2025, 32 813, nr. 14731 eerste lid, onderdeel c, van de Mijnbouwwet moet de CO2-opslagvergun-ninghouder jaarlijks het bewijs verstrekken dat financiële zekerheid isgesteld en aangehouden. Op grond van artikel 31h, eerste lid, aanhef enonder d, van de Mijnbouwwet kan de Minister van Klimaat en GroeneGroei de vergunning wijzigen of intrekken indien de gestelde financiëlezekerheid onvoldoende blijkt te zijn.In geval van faillissement van de vergunninghouder tijdens exploitatievan de CO2-opslaglocatie zal eerst een opvolger worden gezocht die deexploitatie kan overnemen. De opruimverplichting komt dan te rusten opde nieuwe CO2-opslagvergunninghouder. Als er geen partij wordtgevonden die de exploitatie kan voortzetten dan zal het bevoegd gezaghet opslagvoorkomen moeten afsluiten en de injectiefaciliteiten enbijbehorende bovengrondse faciliteiten moeten opruimen (zie artikel 31l,tweede lid, van de Mijnbouwwet). In dat geval kan het bevoegd gezag dekosten van het opruimen verhalen op de failliete partij door hetaanspreken van de gestelde financiële zekerheid (zie artikel 31l, vierde lid,van de Mijnbouwwet).In geval van faillissement van de vergunninghouder na exploitatie entijdens de fase dat het mijnbouwwerk wordt opgeruimd, kunnen de kostenvan het afronden van de opruimwerkzaamheden eveneens wordenverhaald op de failliete partij door het aanspreken van de gesteldefinanciële zekerheid.Hernieuwbaar op landGemeenten of provincies zijn in de regel het bevoegd gezag voor deruimtelijke inpassing en het verlenen van omgevingsvergunningen voor(grootschalige) zon-PV-installaties en windparken. Zij borgen dit beleid inde provinciale omgevingsverordening en de gemeentelijke omgevings-plannen. In 2023 heeft het kabinet in samenwerking met de VNG en IPObasisteksten laten opstellen voor gemeenten en provincies voormaatschappelijke eisen voor zonne- en windparken op land. Hierin wordtook verwezen naar de mogelijkheden voor juridische en financieleborging van de ontmanteling van (grootschalige) zon-PV installaties enwindparken die lokale overheden kunnen opnemen in hun omgevingsver-ordeningen2. Dit zorgt voor een uniforme en gestroomlijnde manier voorhet (juridisch en financieel) borgen van de ontmanteling vanhernieuwbare energieprojecten op land.Uit een inventarisate blijkt dat verschillende provincies in hun provincialeomgevingsverordeningen hebben opgenomen dat de ontwikkeling van(grootschalige) zon-PV-installaties of windparken alleen mogelijk kanworden gemaakt, als juridisch en financieel is geborgd dat het park en debijbehorende voorzieningen na de levensduur van het park wordenverwijderd. Zie bijvoorbeeld de omgevingsverordening van de provinciesNoord-Brabant en Friesland. In de praktijk blijkt dat de ontmanteling nabedrijfsvoering geborgd is in de vergunning, de anterieure overeenkomsten/of het projectbesluit. Er worden op dit moment geen signalenontvangen dat provincies en gemeenten belemmeringen ervaren bij dejuridische en financiele borging van ontmanteling van (grootschalige)zon-PV-installaties en windparken, ook niet als de exploitant/eigenaarfailliet wordt verklaard.De Minister van Klimaat en Groene Groei,S.Th.M. Hermans2Voorbeeld basisteksten voor maatschappelijke eisen voor zonne- en windparken op land | VNGTweede Kamer, vergaderjaar 2024–2025, 32 813, nr. 14732