Eurogroep/Ecofin-Raad d.d. 9 en 10 maart 2026

De heer Van Houwelingen (FVD): Dank u, voorzitter. Ik zou graag over drie onderwerpen kort wat willen zeggen. Allereerst — het kwam zonet al aan bod — de lening van 90 miljard euro aan Oekraïne, die nu is afgeschoten door Hongarije. Wij waren daar natuurlijk sowieso al tegen. De vraag is natuurlijk: wat nu? De Europese Unie gaat waarschijnlijk van alles proberen om die lening toch doorgang te laten vinden. Ook het confisqueren van tegoeden van de Russische Centrale Bank lijkt weer naar boven te komen. Hier zit natuurlijk heel veel druk achter. Mijn eerste vraag aan de minister is dus of wij er in ieder geval van op aan kunnen dat, wat er ook gaat gebeuren en wat voor plan er ook uit komt, dit eerst met de Kamer besproken wordt en de Kamer het eerst gaat accorderen. Kijk, wij zijn ertegen. Dat is geen geheim. Kunnen wij er in ieder geval van op aan dat de minister geen stappen gaat zetten die niet teruggedraaid kunnen worden door de Kamer? Dat is mijn eerste vraag. Dan mijn tweede vraag. We gaan nu naar het twintigste sanctiepakket tegen Rusland. Kijk, wij zijn tegen die sancties, maar zo langzamerhand zou toch duidelijk moeten zijn dat die sancties niet werken? Veel mensen zeggen zelfs dat het tegendeel waar is. Dat is dus mijn tweede vraag. Hoe worden de effecten van die sanctiepakketten überhaupt vastgesteld? Heeft het zin? Wordt het beoogde doel bereikt? Mijn andere vraag gaat over onze goudvoorraad die in New York ligt. Ik heb daarover ook wat schriftelijke vragen gesteld. Wij maken ons daar zorgen over, zoals de minister weet, om voor de hand liggende redenen. Wij kregen van het ministerie als antwoord: "Met de VS, Canada en het VK heeft De Nederlandsche Bank goede afspraken gemaakt over het opslaan en de beveiliging van het goud." Dat is het citaat. Dan denk ik aan iets wat ze in het Japans zo mooi kunnen zeggen: baka ni mo hodo ga aru. Dat betekent: domheid heeft ook zijn grenzen. Ik ken deze minister allerminst als een dom en naïef persoon — ik denk niet dat hij dat is — maar nu zien we dit. En de Nederlandse regering doet eraan mee, hè, door bijvoorbeeld te dreigen om die Russische banktegoeden te confisqueren. Dat is tegen het recht; dat zegt bijna iedereen. En wij hebben geen last van het Trump derangement syndrome. We zien dat Amerika zelfs bondgenoten bedreigt en dat het hele internationale systeem op zijn gat ligt. Dan kun je toch niet meer afgaan op die afspraken? Dat is het toch de verantwoordelijkheid van de minister om dat goud te repatriëren? Dat is eigenlijk mijn vraag. Kunnen we op zijn minst het systeem testen door een deel terug te halen, om te kijken of dat überhaupt nog lukt? Mag ik er ook aan herinneren dat Amerika al een keer eerder, onder Nixon, is gedefault op de goudobligaties? Dat is eerder gebeurd, dus we moeten dit echt doen. Ook daar heb ik een vraag over. Als dat nou niet gebeurt en we straks ons goud kwijt zijn, iets waar wij bang voor zijn, wie is daar dan verantwoordelijk voor? Is dat dan De Nederlandsche Bank of is dat het ministerie? Dat zou ik eigenlijk ook wel willen weten. Mijn derde onderwerp is het coronaherstelfonds, want ik begrijp dat dat ook weer onderwerp van discussie is. Pas is naar buiten gekomen dat het Europese Openbaar Ministerie schat dat er voor ruim 5 miljard is gefraudeerd met dat coronaherstelfonds. Er lopen meer dan 500 onderzoeken met bijna 2.000 verdachten. Wij waren natuurlijk altijd al tegen dat coronaherstelfonds. Het is ook amper gebruikt voor coronagelden; het is in van alles geïnvesteerd. En nu komt ook nog die fraude naar boven. Ook zijn we als Nederland nog zo dom geweest om ons te committeren aan allerlei mijlpalen. Daar kom ik in andere debatten ook steeds meer achter, bijvoorbeeld in SZW-debatten. Dan gaan wij er niet meer over. Ik noem de pensioenen of de verplichte arbeidsongeschiktheidsverzekering voor zzp'ers. Dat moet allemaal gebeuren vanwege dat coronaherstelfonds. We lenen ons eigen geld dus uit en krijgen een deel ervan terug als we vervolgens onze soevereiniteit weggeven aan Brussel, en er wordt ook nog eens mee gefraudeerd. Het is het domste fonds ooit, volgens mij, en het komt straks ter sprake bij de Eurogroep/Ecofin-Raad. Volgens mij is de minister zelf ook niet per se heel enthousiast over dat fonds. Kunnen we ervan op aan dat Nederland dan een keer zegt: dit was eens maar nooit weer? Dat is dan mijn laatste vraag aan de minister. Gaan we nooit meer zo'n fonds oprichten, gezien alles wat wij daar nu van weten? Dat is mijn laatste vraag. Voorzitter, dank.