Justitieketen van het Caribisch deel van het Koninkrijk

Brontekst

Mevrouw Schilder (Groep Markuszower): Voorzitter, dank u wel. Ik wil altijd heel veel positieve dingen zeggen over de eilanden, want ik hou van de eilanden, maar helaas is de justitieketen daar niet op orde. We hebben gevangenissen met een tekort aan plekken, een Openbaar Ministerie dat moet kiezen wie wel en wie niet vastzit en een politie die haar werk nauwelijks aankan. Dat is geen klein probleem; het raakt de basis van de rechtsstaat. Ik pak even wat cijfers uit de brief van juli vorig jaar. In de gevangenis op Bonaire, de JICN, zijn 122 plekken. 32 van die plekken werden ingenomen door vreemdelingen, onder wie 25 Venezolanen. Dat is meer dan een kwart van de capaciteit. Deze mensen werden niet naar de gevangenis in hun eigen land overgeplaatst, omdat daarvoor toestemming van de gedetineerde nodig is en de Venezolaanse gedetineerden daar regelmatig niet aan mee willen werken. Veroordeelden mogen dan blijkbaar zelf bepalen in welk land ze hun gevangenisstraf uitzitten, maar daardoor zitten wij met een probleem. Door de oververtegenwoordiging van vreemdelingen konden andere veroordeelden hun gevangenisstraf niet uitzitten en wachten 65 veroordeelden al sinds 2019 op het uitzitten van hun straf. In de voortgangsbrief van afgelopen april lezen we dat het capaciteitsprobleem in de JICN is opgelost door deze vreemdelingen simpelweg vrij te laten. "Heenzenden" noemen we dat of "opschorten van de executie". Het RIEC kan nog zo belangrijk werk leveren in de strijd tegen ondermijning, als veroordeelde drugscriminelen worden vrijgelaten om capaciteit te creëren, blijven we dweilen met de kraan open. Ik heb nou niet echt het idee dat die drugskoeriers uit Venezuela erg onder de indruk zijn van wat hun te wachten staat als ze in de wateren van Bonaire worden opgepakt. Is het vrijlaten van maar liefst 23 mensen die strafbare feiten hebben gepleegd en in sommige gevallen nog meer dan twee jaar moesten zitten, serieus de oplossing die deze staatssecretaris heeft voor het capaciteitsprobleem? Dan hou ik mijn hart namelijk vast voor wat Nederland te wachten staat. Als u dacht dat het niet erger kon: er staat in diezelfde brief dat er inmiddels genoeg ruimte in de JICN is om gedetineerden uit Sint-Maarten op te vangen. Dan laten we dus eerst veroordeelde criminelen vrij omdat we geen plek hebben en omdat de hele keten vastloopt, zo erg dat 65 mensen langer dan zes jaar wachten om hun straf uit te zitten, en vervolgens halen we gevangenen van elders binnen omdat er ruimte is. Staatssecretaris, kan u dit aan mij uitleggen? Voorzitter. Ik heb nog een ander punt. Als je de stukken op de agenda leest, zie je één duidelijk patroon: aan beleidsplannen voor het Caribisch deel van het Koninkrijk is geen enkel gebrek, maar aan uitvoering en resultaat des te meer. Alles wat ik lees, is een "traject", een "verkenning", een "onderzoek", een "pilot", een "proces", een "evaluatie" of een "rapport". Alles wat ik daarna lees, is "niet opgevolgd", "nog niet opgevolgd", "deels opgevolgd" of "voor opvolging is meer sturing vanuit Nederland nodig". Een voorbeeld hiervan is de aanpak van mensenhandel. Er wordt ingezet op bewustwording, trainingen en campagnes, maar wanneer leidt dit tot meer opsporing en minder criminaliteit? Wat zijn de meetbare resultaten? Is de minister het met me eens dat het tijd is om minder te verkennen en meer te leveren? Ik wil vragen hoeveel geld er nou eigenlijk naar die onderzoeken gaat, hoeveel geld er naar de rapporten gaat en wat we daar concreet voor terugkrijgen. Is de capaciteit bij de politie al eens opgelost? Ik zag laatst een selfie van onze staatssecretaris waarin werd gesproken over "girl power". Daar hou ik van, maar ik hoop dat die power wordt ingezet voor acties die ons echt iets opleveren. Dank u wel.

Versie 17d4c3890be49734eec790c7a8bfbdb2d6151bb144e6d74e4a9d0a4b7f25a827 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.