Leraren

Brontekst

Mevrouw Raijer (PVV): Ik ga toch verder. Mevrouw Moorman had het over "incidenten", maar ik noem de helft geen "incident" meer. Begin deze maand besteedde EenVandaag nog aandacht aan dit schrijnende probleem. Er werden een aantal verhalen gedeeld en er werden beelden getoond van hoe het is om anno 2026 docent te zijn. Ik zal een paar dingen noemen die daar werden getoond. "Leerlingen hebben mijn kruis, billen en borsten betast en lachten erom", "een ouder heeft mijn schouderblad gebroken omdat zijn zoon een dag geschorst was", "tijdens mijn zwangerschap ben ik in mijn buik getrapt door een leerling", en er worden zelfs doodsbedreigingen geuit naar docenten. Nou, dat noem ik geen incidenten meer. En wat gebeurt er? Scholen grijpen nauwelijks in, en vaak zelfs helemaal niet. Er zijn geen of slechts milde consequenties voor mishandeling, want dat is het gewoon. Wil je een eerste stap zetten om tekorten tegen te gaan? Geef dan de docent zijn veiligheid weer terug. Dat brengt mij bij het volgende punt: de onmacht van de docent. Een docent voelt zich vaak machteloos tegen een steeds normlozere jeugd. Vooral jongeren met een niet-westerse achtergrond vormen vaak een groep die moeilijk te bereiken is, wat het werk van de docent bemoeilijkt. We zien dat docenten steeds vaker kiezen voor kleinere scholen, bij voorkeur in een dorp. Voorzitter, tot slot. Tegenwoordig moet een docent bijna boekhouder zijn, gezien de enorme hoeveelheid administratie waarmee hij dagelijks te maken heeft. Alles moet worden vastgelegd in leerlingvolgsystemen en gerapporteerd. Elke disciplinaire actie moet worden onderbouwd in een uitgebreid verslag. Dat hoeft nog net niet compleet met didactische bronnen. Ik raad de minister aan om eerst deze problemen op te lossen, voordat we weer beginnen met een of andere subsidie of pilot. Dank u wel.

Versie ab6187eb119e9469160772e663eeff652727a24b28fe4872365c297ba5fc0f7d · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.