Digitale ontwikkelingen in de zorg

De heer Bushoff (GroenLinks-PvdA): Dank u wel, voorzitter. In aanloop naar dit debat ben ik eens gaan zoeken: wanneer zijn we eigenlijk overgegaan op die hele digitale infrastructuur in de zorg? Toen stuitte ik op een kop van, let wel, het Reformatorisch Dagblad van 13 juli 2007 — ik zie een aantal collega's tevreden knikken — die luidde dat het Nij Smellinghe in Drachten als eerste ziekenhuis alle papieren patiëntendossiers had gedigitaliseerd. Daarna volgden nog veel meer ziekenhuizen, ook grotere, zoals het Martini Ziekenhuis in mijn eigen Groningen met 1,6 miljoen van die papieren patiëntendossiers. Het schijnt te gaan om kilometers papieren dossiers die gedigitaliseerd zijn. Dat lijkt super vanzelfsprekend en misschien is digitalisering in de zorg ook niet zo sexy, maar eigenlijk gaat het erom dat een arts op het juiste moment de juiste informatie krijgt om iemand goed te kunnen helpen. Dat moeten we zo makkelijk mogelijk maken. Vanuit de zorg zijn er dan ook terecht oproepen om dat nog beter te organiseren, omdat het nog niet goed gaat. Tegelijkertijd gaat het erom dat de informatie wel bij die arts terechtkomt maar niet bij mensen die er niks mee van doen hebben of bij mensen die slechts kwade intenties hebben. Die digitale systemen moeten bovendien goed werken, zodat ze niet zomaar stilgelegd kunnen worden en ze moeten ook nog een beetje betaalbaar blijven voor de zorginstellingen en daarmee voor de belastingbetaler. Voorzitter. Over die onderwerpen wil ik het in mijn resterende spreektijd hebben, onder toeziend oog van een volle publieke tribune met daartussen ook een aantal oude bekenden, moet ik eerlijk zeggen. Ik ga heel erg mijn best doen, onder het kritische oog van deze volle commissie en deze volle tribune, om hierover een aantal opmerkingen te maken tegen deze nieuwe minister. Voorzitter. Allereerst over de veiligheid. Ten aanzien van de veiligheid van de digitale infrastructuur heeft Europa ons recentelijk op de vingers getikt omdat in een heel aantal sectoren de veiligheid niet op orde is. In de Tweede Kamer is een wet aangenomen, de Wwke, de Wet weerbaarheid kritieke entiteiten, die ervoor moet zorgen dat kritieke entiteiten zoals de gezondheidszorg daadwerkelijk goed beschermd worden, zoals Europa ook wil. Deze wet moet nog door de Eerste Kamer komen. Ik ga ervan uit dat dat lukt, ook gelet op de stemverhoudingen in de Tweede Kamer, maar je weet het nooit zeker. Dat gezegd hebbend vroeg ik mij wel dit af. Stel, deze wet komt erdoorheen, wat betekent dat dan voor al die zorgaanbieders? Kan de minister al een tipje van de sluier oplichten: welke zorgaanbieders, welke actoren in de zorg gaat zij op basis van deze wet eventueel aanmerken als kritieke entiteiten? Of kan zij dat nog niet? Ik zie haar schudden. Toch mijn vraag: zou het op basis van deze wet mogelijk zijn om een aantal actoren in de zorg aan te merken als kritieke entiteiten en vervolgens op grond van die andere wet, de Wet Vifo, goed te beschermen tegen overname door buitenlandse mogendheden? Logischerwijs hebben wij onze telecom beschermd tegen overnames door bedrijven uit Rusland of China. Dat lijkt ons immers niet verstandig. Maar bijvoorbeeld onze digitale infrastructuur in de zorg, even zo cruciaal, hebben we niet op die manier beschermd. Bedrijven die voorzien in onze cruciale digitale infrastructuur kunnen dus gewoon nog overgenomen worden door bedrijven uit China, Rusland en noem maar op. Dat willen we toch met z'n allen voorkomen? Daarom mijn vraag of dat vergemakkelijkt wordt met de Wwke en uiteindelijk ook de Wet Vifo. Voorzitter. Een vervolgvraag over de digitale veiligheid. Ik ben wat de cyberveiligheid betreft wel benieuwd wat NIS2, wat een voortvloeisel is van een Europese richtlijn die nu ook in de Eerste Kamer ligt, gaat betekenen voor zorgaanbieders en dan met name kleine zorgaanbieders. Moeten zij ondersteund worden om aan die strenge eisen, die belangrijk zijn, te voldoen? Voorzitter, ik kom tot een afronding; ik zie u al druk gebaren. Ik sla één onderwerp over en dan heb ik nog een laatste vraag, en wel over die hack bij dat baarmoederhalskankeronderzoek. De minister schrijft in haar brief dat er door deze hack een grote achterstand wordt opgelopen bij het uitnodigen van vrouwen voor dit onderzoek. De achterstand is nu al groot en het is te verwachten dat die achterstand de komende maanden alleen maar verder oploopt. Nou, dat is een hele pijnlijke, maar misschien wel logische constatering. Ik vraag de minister wel wat zij gaat doen om deze achterstand in te lopen. Kunnen we daar iets aan doen, zou ik deze minister willen vragen. De rest bewaar ik voor interrupties.