Jeugdcriminaliteit

Mevrouw Coenradie (JA21): Ik vraag het niet voor niets. Ik ben daar geweest, ik heb daar gesproken met een aantal jeugddelinquenten, en ik moest daarin wel enigszins mijn beeld bijstellen. Ja, ik zie ook wel eens tuig waarvan ik denk: achter slot en grendel en klaar ermee. Ik heb ook heel vaak gezegd: je moet bij de ouders zijn. Maar we gaan wel steeds uit van het ideale plaatje, dat er twee ouders zijn die thuis zitten te wachten met een kopje thee, kijken wat ze voor hun kroost kunnen doen en het goede gesprek weten te voeren. Die ideale situatie is in mijn eigen Rotterdam-Zuid eigenlijk al niet eens vindbaar achter heel veel voordeuren. Dan praten we dus wel vanuit het ideale plaatje, maar dat ideale plaatje is er niet. We kunnen blijven roepen dat we naar de ouders moeten kijken, maar er is gewoon heel veel multiproblematiek. De kwestie die hier voorligt, is dus ook ontzettend lastig. Ik ga hier nu dus geen oplossing aandragen; ik kom zo dadelijk in mijn bijdrage wel met een aantal voorstellen. Ik wil wel aangeven, en hier gemarkeerd hebben, dat het ontzettend gecompliceerd is. Een andere complexe zaak is deze. Een jeugddelinquent gaf bij mij zo aan: ja, ik zit hier en ik wil mijn straf wel uitzitten, en ja, dat doet pijn, zeker, maar ik kom straks wel terug op hetzelfde voetbalveldje in dezelfde wijk, waar ook dezelfde mensen om mij heen zijn die mij kunnen beïnvloeden; wat dan?