Jeugdcriminaliteit

Mevrouw Faber (PVV): Dat is in een individueel geval natuurlijk nooit te bewijzen. Dat kan je niet. Het lijkt mij ook geen pretje om een jaar vast te zitten, hoor; dat geef ik ook toe. Maar dan ga je toch wel bij jezelf nadenken, van "dit wil ik niet nog een keer"? Dan is het juist een vorm van persoonlijke groei als je denkt: ik kan dan wel in diezelfde buurt zitten, maar ik ga het gewoon niet meer doen. Je hebt natuurlijk ook een eigen verantwoordelijkheid. Dat kind heeft ook een vader of een moeder. Er zal er waarschijnlijk heus wel eentje zijn, en anders is er een voogd. Die horen daar toezicht op te houden, maar je moet zelf ook persoonlijk gaan groeien. Iedereen maakt fouten in zijn jonge jaren. Dat is logisch; dat doen we allemaal. Dat hoort bij het opgroeien. Maar je moet dan, ook voor jezelf, wel een ontwikkeling inzetten. Er zijn kansen genoeg in Nederland. Je kan scholing krijgen, je kan een vak leren; alles wordt voor je neergezet. Maar ik zeg altijd: je kan een dorstig paard naar de waterbak brengen, maar het zal zelf moeten drinken. Als zo'n paard niet wil drinken, kan je doen wat je wil, maar dan gaat het dat niet doen. Dan moet je het een tik op z'n kont geven, van: je gaat het nu doen. Dat paard dan, hè; ik zeg dit niet over het kind.