Vreemdelingen- en asielbeleid

Brontekst

Minister Van den Brink: On a serious note: mevrouw Van der Plas vroeg hoe het draagvlak en de Spreidingswet bij elkaar gebracht en gehouden kunnen worden. Misschien is het toch goed om nog een keer toe te lichten wat ik zie in de gesprekken die nu worden gevoerd. Als een gemeente op trede twee of drie komt te staan, is dat enkel vanwege het feit dat er nog geen enkele opvang wordt geboden. Dat zegt dus niks over de inspanningen die gemeenten hebben gedaan. Kwalificaties over die gemeenten zijn dus eigenlijk nooit passend, omdat heel veel gemeenten al heel veel hebben geprobeerd, maar het niet is gelukt. Soms is het ook door politieke redenen, vanwege de raad of een coalitieakkoord, niet gelukt. Er komt daar dus echt een hele set aan argumenten op tafel. Ik heb natuurlijk ook direct na mijn aantreden duidelijkheid willen bieden over wat mijn agenda was, namelijk de instroom beperken, fatsoenlijke opvang en terugkeer. We hebben het al heel veel over de instroom gehad, ook via wetgeving. Fatsoenlijke opvang betekent gelijk duidelijkheid geven over die Spreidingswet. Tegelijkertijd kunnen gemeenten daarmee onderling heel veel afspraken maken en met ons overleggen. Dat doen ze op dit moment ook via die bestuurlijke gesprekken. Daar komen ook gesprekken op tafel over gevallen waarbij het niet gelukt is en over de vraag waarom het niet gelukt is. Wij kunnen dan ook weer helpen om dat met het COA los te trekken. Het interbestuurlijke toezicht wordt nu als iets heel spannends neergezet — wat gaat er allemaal gebeuren? — maar het mooie is dat er eigenlijk gewoon een gesprek plaatsvindt met die gemeenten. Die gemeenten leggen op tafel waar ze mee bezig zijn. Wij zeggen: dit is wel echt je wettelijke taak, dus hoe kunnen wij helpen? Het heeft in die zin ook echt een mooie functie, vind ik. Het gaat er uiteindelijk wel om dat die opvang dan ook gerealiseerd gaat worden, omdat dat is wat de wet van mij vraagt. Dat draagvlak zal uiteindelijk op lokaal niveau moeten worden gerealiseerd. Ik had gisteren een huiskamergesprek in Twenterand, daarvoor in Hardenberg en daarvoor in Engelen. Er is overal discussie over opvang. Tegelijkertijd kan alles op tafel komen als je het gesprek aan een huiskamertafel voert en snapt iedereen aan het eind van de dag met welke dilemma's ik, als verantwoordelijke minister, een burgemeester en een wethouder in ons werk te maken hebben. Er wordt dan gewoon een fatsoenlijk gesprek gevoerd over de vraag hoe we dit met elkaar oplossen. Dat geldt voor de meerderheid van Nederland, ook op lokaal niveau. Dat geldt ook op al die plekken die soms in het nieuws komen, waardoor we soms zijn gaan denken dat er in al die gemeenten alleen maar mensen wonen die alleen maar willen rellen. Dat is gewoon niet het geval. We moeten die rellen wel heel erg veroordelen en dat doen we dus ook met z'n allen. Tegelijkertijd moeten we een podium geven aan de grote groep mensen die wel gewoon met elkaar in gesprek wil. Die groep moeten we een plek aan tafel geven. Die groep moet zich ook gelegitimeerd voelen om dat gesprek te kunnen voeren. Je kunt dan ook het gesprek voeren vanuit het standpunt dat je er gruwelijk tegen bent en het allemaal niet wil; dat kan ook. Ik denk dat dat de kracht is van wat we op dit moment met elkaar proberen te doen, namelijk het gesprek voeren en tegelijkertijd wel voldoen aan onze opdracht om voldoende opvangplekken te realiseren.

Versie 426c093437da1daf446581a55da20025a49e4edcbbd8d100e25556d0731b761e · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.