Passend onderwijs

Brontekst

De heer Claassen (Groep Markuszower): Ik ben het wel met u eens, hoor, maar politiek is soms ook om iets zo neer te zetten dat het aandacht krijgt. Daarom stelt u mij ook die vraag. Ik denk dat het een hele goede vraag is. Net werd het voorbeeld gegeven van een kind met een ernstige meervoudige beperking. Natuurlijk kun je niet verwachten dat dat geen aandacht behoeft of nodig heeft. Dat heeft ook met vervoer te maken. De docent, degene die voor de klas staat, snapt wat de problematiek van een kind met een meervoudige handicap is. Logisch! Maar er is natuurlijk ook een grijs gebied in dit hele verhaal en dat maakt het soms heel lastig. Soms helpt het om te zeggen: weet u, we hebben gewoon de normale verwachtingen; we verwachten normaal gedrag en daar wordt een kind op aangesproken. Het gaat dus niet om de kinderen met een meervoudige beperking of een ernstige handicap, maar het gaat om het gebied waarin al heel snel wordt gezegd: dat moet inclusief en dat moet allemaal maar kunnen; dan passen we onze verwachtingen maar aan. Dat is volgens mij een misonderkenning van het kind an sich.

Versie 6faddb48cb9d5d86715ae5a865c09af436fb0db72c34dea9148e5587c77280b2 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.