Vaststelling van de begrotingsstaten van het Ministerie van Defensie (X) voor het jaar 2027

Brontekst

Mevrouw Bikker (ChristenUnie): Om het dan toch een graadje erger te maken: ik vind het in zekere zin ook naïef. Ik ben ook voor vrede, en voor een gerechtvaardigde vrede, maar als onderhandelen betekent dat Oekraïne moet capituleren, grond moet afstaan en delen van de bevolking voortaan dus onder Russische onderdrukking moet laten leven, voelt dat voor mij als een groot verlies en niet als vrede voor de mensen daar. We zagen net het voorstel om die 3 miljard niet meer naar Oekraïne te laten gaan. Dat zegt mevrouw Dobbe niet, maar ik heb hier een breder verhaal, voor de breedte van de Kamer. Als de steun van 3 miljard aan Oekraïne, waarvan men nu al denkt dat die er waarschijnlijk gaat komen uit Nederland, zomaar wordt ingetrokken, wat is daarvan dan het signaal? Ik hoor te vaak —dat hoorde ik ook toen ik in Oekraïne was — hoe bijvoorbeeld Amerikanen pleiten voor een vrede die geen gerechtvaardigde vrede is, geen vrede met recht, maar een vrede van capitulatie, en vooral een waarbij de grootmachten van deze tijd de grondstoffen nog eens zullen verdelen. Dat is niet wat collega Dobbe zegt, maar dat is wel een type denken van óók een groep die voor vrede zegt te kiezen. Juist daarom kies ik hier nu het andere accent. Ik begon heel bewust met de psalm die eigenlijk voluit verlangt naar vrede. Niet voor niets was mijn eerste zin: te lang al woont mijn ziel bij mensen die vrede haten. Dat gaat eigenlijk over iemand die de militarisering van zijn tijd en de ellende van zijn tijd haat, en die, als hij vrede spreekt, oorlog terugkrijgt. Ik lees af en toe een psalm en dan denk ik daarover na. Als ik die eeuwenoude tekst bekijk en naar het nu kijk, dan kan ik alleen maar aan pastor Taras denken, die ik in Oekraïne sprak. Voor hem is dat namelijk de realiteit. Toen ik hem sprak, had hij het er juist over dat wij als westerse wereld ons niet realiseren wat het betekent als we ons leger laten verzwakken. Wij waren in zijn ogen naïef over hoe Rusland al jarenlang de opbouw deed voordat de grootschalige inval kwam. Daar heb ik wel lessen van geleerd en ik denk dan: ik ga me dat niet nog een keer laten gebeuren. Met een toename van de Russische dreiging vind ik het onverantwoord om ons Defensiebudget terug te schroeven en daarmee eigenlijk meer afhankelijk te worden van Amerika. Dat wil ik niet. Dat betekent dat we zelf een been, of misschien wel twee benen, bij moeten trekken.

Versie 256945f36bde6f9210337845c212864dc248acd09f9ca60d837ac5b8c77c3591 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.