Slachtofferbeleid

Staatssecretaris Struycken: Dan moet ik het hebben over het plafond, dat kennelijk als een verrassing in het regeerprogramma is gekomen. De casus die werd genoemd, heeft inderdaad aanleiding gegeven tot het plafond. Het gaat om de zorg over de betaalbaarheid maar misschien ook wel de solidariteit in het stelsel bij zeer grote bedragen. Op die basis is er een wens om de extreem hoge bedragen te maximeren. Maar dat zal dus gaan om uitzonderlijke situaties. Meer dan dat is de intentie niet geweest. Het gaat erom toch ergens een bovengrens te stellen voor die buitengewone situaties van zeer hoge bedragen. Wij zullen er rekening mee houden — misschien meer dan we in het kader van het regeerprogramma hebben gedaan — dat we helder moeten communiceren dat het niet erop gericht is om in de bulk van de gevallen mensen minder te geven. Dan kom ik op het voorstel dat de heer Smitskam heeft gedaan. Ik hoor daarin ook een echo van een eerdere motie van de heer Van Nispen. Het gaat eigenlijk over het concept "de dader betaalt". Meneer Smitskam vraagt aandacht voor artikel 14c van het Wetboek van Strafrecht, dat inderdaad de mogelijkheid biedt om de dader een verplichting tot betaling van een bedrag op te leggen dat dan moet worden gestort in het Schadefonds Geweldsmisdrijven of een vergelijkbaar fonds dat de belangen van slachtoffer behartigt. In de Aanwijzing slachtoffers in het strafproces van het Openbaar Ministerie wordt deze optie ook vermeldt, maar u constateert terecht dat daar weinig gebruik van wordt gemaakt. Ik denk dat het een kwestie is van communicatie daarover. Met de ketenpartners moeten we kijken of het niet alleen verduidelijkt, maar ook aangemoedigd kan worden. Dat zie ik als onderdeel van het gesprek dat we met het OM voeren over deze mogelijkheid. De gedachte vind ik namelijk sympathiek en past bij de uitgangspunten die we hanteren. Mevrouw Wijen-Nass vroeg nog naar de verzekerbaarheid van schade. Mevrouw geeft in overweging om te voorzien in verzekeringen. Ik heb daar forse aarzelingen over, want dat betekent dat we ingrijpen in de vrije markt. Het is natuurlijk ook een kwestie van vraag en aanbod. Ik begrijp dat er particuliere verzekeringen zijn die dit soort schade dekken, maar het zal toch altijd de vrijheid van burgers moeten zijn om deze verzekeringen te nemen of niet. We zien helaas dat er nog weleens voor gekozen wordt om helemaal geen verzekeringen te nemen. Dan kan men met de vingers tussen de deur komen. Maar ik geloof niet dat we langs die weg moeten gaan voorzien in oplossingen. Dat is niet zozeer omdat ik het de mensen niet gun dat ze door middel van een verzekering dekking krijgen, maar meer omdat het niet aan de overheid is om in te grijpen in dit deel van de markt. Dan zou ik iets willen zeggen over de complexe problematiek van de letselschades. U heeft kennisgenomen van het WODC-rapport dat begin september hierover is toegezonden. Zoals is aangekondigd, komen we met een uitvoerigere beleidsreactie daarop. Er worden allerlei aanbevelingen gedaan. Er is een heel palet aan aanbevelingen. Ieder daarvan verdient grondige overweging in die beleidsreactie. We zijn al in gesprek met de verschillende partijen, ook in de branche, ter voorbereiding van die beleidsreactie, die in de komende tijd gaat volgen. Onderdeel daarvan is ook de Gedragscode Behandeling Letselschade, de GBL. De heer Van Nispen refereerde daaraan. Wij werken op dit moment al samen met de minister van Financiën aan verankering van een element daaruit in het Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen Wft, met name met betrekking tot de procedures. Het woord "traineren" is diverse keren gevallen. Dat element, die slechte gewoonte, dat kwaad uit het verleden willen we ongedaan maken door in ieder geval de procedurele regels meer onderdeel te laten zijn van het Besluit Gedragstoezicht, uiteraard met een rol voor de AFM als toezichthouder op de verzekeraars.