Initiatiefnota van het lid Westerveld: ons land is beperkt

Brontekst

Mevrouw Bikker (ChristenUnie): Voorzitter, dank u wel. Allermeest natuurlijk dank aan collega Westerveld voor deze geweldige initiatiefnota. Het is heel goed dat de nota verschenen is, met ontzettend veel aandachtspunten, maar ook dat het taalgebruik eenvoudig is, zowel in de nota als in de reactie van het kabinet. Ik ga dat vandaag ook proberen. Het tweede heugelijke, plezierige feit is: ik heb alleen maar vrouwen gehoord, maar de ChristenUnie spreekt vandaag ook namens de mannen van de SGP. Veel vragen die ik heb, zijn al gesteld door collega's. Ik heb dus hard gestreept. Ik sluit me daar van harte bij aan. Nog een paar andere punten, allereerst: prioriteiten. Den Haag is kneitertraag. Het is al tien jaar geleden dat het VN-verdrag is geratificeerd. Moet u zien waar we nu staan. Mevrouw Westerveld doet ontzettend veel voorstellen in haar nota. Dan kan je zeggen: waar zijn de prioriteiten? Je kan ook zeggen: wat is het allerbelabberdst dat dit allemaal kennelijk nog steeds nodig is. Dus allereerst complimenten. Natuurlijk heb ik wel de vraag: welke 35 van die 70 voorstellen moeten als eerste worden gedaan en welke 5 eigenlijk al voor december? Dat hoor ik graag. Aan de minister vraag ik: waarom gaat het nou zo traag? Wat kan daar nou echt nog een stuk beter in? Ik noemde net al het bouwbesluit richting een van de collega's. Kan de minister mij vertellen wat ze nodig heeft vanuit de Kamer om ervoor te zorgen dat dit anders gaat? Moeten we een stoplicht installeren waardoor we zien wat er allemaal op rood staat, en moeten we dan iedere keer ministers naar het vragenuurtje halen, of kan het allemaal veel effectiever? Voorzitter. Ik heb nog drie korte punten. Allereerst de hulpmiddelen. Het is een groot punt van frustratie voor veel mensen met een handicap: alles wat er komt kijken rondom die hulpmiddelen. Bij gemeenten is er te vaak onvoldoende kennis, de leveranciers zijn af en toe ronduit slecht in hun service en elke gemeente is weer anders. Dat moet gewoon beter. Ik vraag me daarom af of de gemeenten wel de logische plek zijn voor de indicatiestelling van dit soort hulpmiddelen. Kunnen we dat niet beter bij zorgverzekeraars beleggen en alleen scootmobielen en vervoer nog bij gemeenten laten? Het tweede punt, voorzitter: kinderen die 18 worden. Als ik ouders van een kind met een handicap spreek, zie ik de stress als het gaat over het moment dat hun kind 18 wordt. Er verandert namelijk zo veel: de arts verandert, de behandelaars veranderen, het wordt minder, minder individuele behandeling, soms volgt er een verhuizing, soms wordt de afstand groter enzovoorts. Wat kan de minister doen om dit te veranderen en ervoor te zorgen dat ouders van kinderen die 18 worden gerustgesteld zijn dat we goed voor hun kinderen zorgen in dit land? Het laatste punt, voorzitter. Ik wil in dit debat toch wat zeggen over de bezuinigingen op de gehandicaptenzorg. Die zijn namelijk wel voor dit jaar van tafel, maar verder niet. Ik vraag de initiatiefnemer en de minister hoe zij deze mogelijke bezuinigingen zien in verhouding tot het — sorry, dit is een moeilijk woord — non-regressiebeginsel uit het VN-verdrag Handicap. Dat betekent dat mensen er niet op achteruit mogen gaan door het beleid dat de regering voert. Door die bezuinigingen begint dat toch wel te knellen. Hoe verhouden deze bezuinigingen zich tot die verplichting? Welke garanties kunnen mensen met een fysieke beperking krijgen dat hun positie niet verder onder druk komt te staan? Voorzitter. Er is nog heel veel werk te doen. Daarin trek ik graag op met collega Westerveld en al mijn andere collega's.

Versie d8d30d066d0ca9d6cd8a2de0a72f60e0569be0fa2cf9bd90c2e723986671909a · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.