Initiatiefnota van het lid Westerveld: ons land is beperkt

Brontekst

Minister Sterk: Voorzitter, dank u wel. Ook ik wil beginnen met het bedanken van Lisa Westerveld voor haar mooie initiatiefnota. Ik bedank natuurlijk ook alle mensen die haar hebben geholpen, hier op de tribune zitten en meeluisteren. Die zijn, denk ik, een beetje gespannen over wat er allemaal wordt gezegd. Ik denk dat het een feestelijke dag is, omdat we er eindelijk over spreken in de Kamer. Dat om te beginnen. Zoals sommigen van jullie wellicht hebben gezien, was ik afgelopen week een aantal dagen in Houston. Ik was daar op bezoek bij een centrum voor inclusieve sport. Dat was een prachtig centrum, waar mensen met rolstoelen konden rolstoelbasketballen en waar ook aandacht was voor theater, muziek en zang. Er was ook een verwarmd zwembad. Dat is, geloof ik, het enige verwarmde zwembad in heel Texas dat toegankelijk is voor mensen met een beperking. Aan de ene kant denk je dan: super dat dit er is. Aan de andere kant denk je ook: eigenlijk is dat helemaal niet inclusief, want waarom zou er maar één plek zijn waar je naartoe kunt om inclusief te sporten? Eigenlijk zou in de samenleving veel meer de norm moeten zijn dat je dat overal kan, dat het vanzelfsprekend is. Daar gaat het ook over in de initiatiefnota. Door een aantal van u is gezegd: de samenleving is ook aan zet. Dat zou ik ook willen onderstrepen. Daarom zijn wij twee weken geleden de campagne "Heb je iets nodig?" gestart. Dat wil zeggen dat je best eens aan iemand in de trein "heb je iets nodig?" kan vragen in plaats van dat je iemand voorzichtig maar dwingend op een stoel duwt, terwijl die persoon daar misschien helemaal niet wil zitten, ondanks dat die niet zo goed kan zien, en liever zou willen staan. Ik denk dat er voor onze samenleving heel erg veel nodig is en dat wij daar ook zonder allerlei wet- en regelgeving aan kunnen voldoen. Er is ook veel nodig om ervoor te zorgen dat een aantal zaken goed geregeld worden. Het gaat namelijk nog steeds niet goed. Dat zien wij allemaal, denk ik. We zijn nu tien jaar op weg. We hebben best wel een aantal stappen gezet, maar nog niet voldoende. De urgentie die u uitspreekt, herken ik helemaal. Daarom hebben we de eerste werkagenda met elkaar vastgesteld. In die werkagenda komen een aantal zaken die in de initiatiefnota staan, aan de orde. Ik ben de minister die coördinerend is. Dat valt niet altijd mee op dit onderwerp. Het is waar dat ik niet alles kan. Mevrouw Bikker stelde een soort hulpvraag: wat kunnen wij als Kamer doen? Ik stel voor om het debat niet te beperken tot deze commissie en tot dat ene debat dat we eens in het halfjaar voeren over dit thema, maar om echt alle collega's uit het kabinet in alle debatten aandacht te vragen voor dit onderwerp. Er is gewoon heel veel werk te doen. Ik zal in ieder geval een verzoek — ik geloof dat je dat officieel zo noemt — aan mijn collega's doen. Ik zal heel nadrukkelijk aan mijn collega's vragen om dit echt hoog op de agenda te zetten en te houden. In de werkagenda staan een aantal zaken waarvoor de verantwoordelijkheid bij mijn collega's ligt. Ik zal hen daarop blijven aanspreken. Voorzitter?

Versie d8d30d066d0ca9d6cd8a2de0a72f60e0569be0fa2cf9bd90c2e723986671909a · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.