Maatschappelijk domein (inclusief huiselijk geweld, kindermishandeling en geweld in afhankelijkheidsrelaties)

Brontekst

Mevrouw Synhaeve (D66): Dank u wel, voorzitter. Twee kinderen hadden moeten opgroeien op een veilige plek, waar liefde, rust en bescherming vanzelfsprekend hadden moeten zijn. Maar in plaats daarvan zijn ze door een hel gegaan. Ze waren volledig afhankelijk van volwassenen, instanties en een overheid die hen hadden moeten beschermen. De overheid heeft fundamenteel gefaald. Uit de berichtgeving van gisteren blijkt dat er al sinds begin 2025 signalen waren bij instanties. We weten dat deze kinderen pas in mei van dit jaar uit huis zijn gehaald. Het gebeurde dus niet in de loop van 2025, maar aan het begin van dat jaar. We weten ook dat uiteindelijk pas is ingegrepen toen een van de kinderen voor de tweede keer in het ziekenhuis belandde. Hoe kan een kind in Nederland twee keer zo ernstig mishandeld worden dat het in een ziekenhuis belandt, zonder dat er is ingegrepen? Het onderzoek loopt, maar ik hoor graag van de minister welke inzichten zij heeft naar aanleiding van de stappen die de afgelopen week zijn gezet. En wat zijn die stappen dan? Voorzitter. Het is al eerder genoemd: dit is geen incident. Het is het topje van de ijsberg. Er zijn meer kinderen die te lang ongezien blijven en in onveiligheid opgroeien. Deze kinderen leren al vroeg dat systemen die hen moeten beschermen dat niet altijd doen. Dat geldt ook voor kinderen in de vrouwenopvang en maatschappelijke opvang. Zij zijn vaak getuige geweest van geweld, dreiging en angst, en zijn regelmatig ook zelf mishandeld. Juist bij deze kinderen is snel passende psychische hulp nodig, maar in de praktijk lopen zij vast in een systeem dat niet werkt. Die hulp valt namelijk onder de Jeugdwet en moet worden betaald door de gemeente van herkomst, die akkoord moet geven om de jeugdhulp in te zetten. Dat leidt tot bureaucratie tussen gemeenten, aanbieders en opvang, en uiteindelijk leidt het ertoe dat heel veel van deze kinderen geen zorg krijgen. Dat is onacceptabel. Het belang van het kind zou leidend moeten zijn, niet welke gemeente betaalt. Daarom vraag ik de minister: regel dit. Hoe gaat zij ervoor zorgen dat getraumatiseerde kinderen in de traumaopvang op tijd de psychische zorg krijgen waar zij recht op hebben? Voorzitter. Dan kom ik bij de kindcheck. Die is er niet voor niets. Professionals in de volwassenen-ggz moeten nagaan of hun patiënten kinderen hebben en of die kinderen veilig zijn. ZonMw stelde al in 2019 dat die kindcheck geldt voor alle professionals in de volwassenenzorg, bijvoorbeeld als er sprake is van ernstige psychische problemen, verslaving of huiselijk geweld. ZonMw concludeerde ook dat een heel groot deel van deze professionals niet bekend is met de kindcheck. Ik vraag de minister: heeft zij recente cijfers over de toepassing van de kindcheck in de volwassenen-ggz? Hoe zorgt zij ervoor dat deze niet alleen op papier staat, maar ook echt wordt toegepast? Voorzitter. Het is tenenkrommend hoe slecht wij zijn in het serieus nemen van de signalen van kinderen die aangeven dat het thuis onveilig is. Wij denken dat het anders moet en dat je ook fundamenteel moet kijken naar hoe we dat nu eigenlijk hebben georganiseerd. We zullen binnenkort met een groot voorstel komen. Tot slot. Ik sluit me aan bij alle vragen die al zijn gesteld rond de Nationaal Coördinator Geweld tegen Vrouwen en Huiselijk Geweld, met name de vraag over hoe de rol wordt ingevuld. Hoe zorgen we dat de coördinator voldoende mandaat en slagkracht heeft? Voorzitter, ik sluit af. Kinderen die opgroeien in onveiligheid vragen niet om systemen en doorverwijzingen; ze vragen om veiligheid, om rust en om volwassenen die doen wat nodig is. Dat kunnen we organiseren. We kunnen ervoor zorgen dat het systeem om deze kinderen heen gaat staan, in plaats van andersom. En dat is onze verantwoordelijkheid. Dank u wel.

Versie 2643fdf459575b639810df5953974144386e777c9dadf125d2c612decad69710 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.