Maatschappelijk domein (inclusief huiselijk geweld, kindermishandeling en geweld in afhankelijkheidsrelaties)

Brontekst

Mevrouw Van Meetelen (PVV): Dank u, voorzitter. Er zijn onderwerpen waarbij wij als Kamer laten zien dat het echt niet meer onduidelijk is. Volgens mij is tot nu toe de rode draad dat iedereen eigenlijk wel weet dat er hier heel veel misgaat. Voorzitter. Bij huiselijk geweld, kindermishandeling en femicide is het probleem niet dat wij te weinig rapporten, actieplannen, pilots, monitors, verkenningen of overlegtafels hebben. Het probleem is dat vrouwen, kinderen en gezinnen in doodsangst kunnen leven terwijl de overheid nog bezig is met het versterken van de ketensamenwerking. Daar hebben we dat woord weer, "de keten". Dat is de pijnlijke werkelijkheid. De stukken laten een duidelijke lijn zien. De regering erkent veel. Er komt een Nationaal Coördinator Geweld tegen Vrouwen en Huiselijk Geweld. Er wordt gewerkt aan een betere risicotaxatie, deskundigheid, de aanpak van dwingende controle, verbetering van het tijdelijk huisverbod en betere gegevensdeling. Maar erkenning is nog geen bescherming. Een monitor stopt geen vuist. Een pilot houdt geen stalker tegen. Een handreiking redt geen vrouw als niemand verplicht is om ernaar te handelen. We hebben het woord "verplichting" al een paar keer gehoord. De vraag aan de minister is dus heel eenvoudig: wanneer wordt dit systeem nou harder dan de dader? Dan een vraag over de beoogd nationaal coördinator. Ik heb daar ook al een paar andere collega's over gehoord. Wanneer gaat deze coördinator starten? Wat gaat hij of zij doen? Hoe gaat u ervoor zorgen dat deze functie niet weer gewoon een extra overlegpartner wordt, maar iemand met gewicht die de boel eens echt gaat aanpakken en daadwerkelijk gaat coördineren, zodat we ergens komen? Voorzitter. GREVIO is niet mild over Nederland. Het zegt eigenlijk: Nederland heeft beleid, maar slachtoffers merken nog te weinig bescherming. De aanpak is versnipperd, te vaak lokaal verschillend en te vaak alsof het gaat om een conflict tussen twee mensen, terwijl het in werkelijkheid gaat om macht, controle, angst en terreur. Daar gaat het mis. Een vrouw die wordt geïsoleerd, gecontroleerd, gestalkt, bedreigd, financieel kleingehouden of psychisch kapotgemaakt, is niet verwikkeld in een ingewikkelde relatie. Zij zit gevangen. Ziet Veilig Thuis dat altijd? Ziet de politie dat altijd? Ziet de rechter dat altijd? Ziet de Raad voor de Kinderbescherming dat altijd? Zien zij het als er weer wordt gesproken over omgang, contact en ouderschap? Of verdwijnt een gedeelte van het geweld nog steeds achter nette woorden, zoals "een complexe scheiding", "escalatie tussen ouders", "communicatieproblemen" en "van beide kanten"? Soms zijn er geen "beide kanten". Soms is er een pleger en een slachtoffer. Soms is er een kind dat niet neutraal tussen zijn twee ouders staat, maar leeft onder dreiging, spanning en controle. Daarom moet de minister vandaag wat de PVV betreft niet alleen zeggen wat er allemaal loopt. De minister moet zeggen wat er straks verplicht wordt, wie verantwoordelijk is, wie ingrijpt als een regio achterblijft, wie ziet of signalen bij de politie, Veilig Thuis, school, huisarts en jeugdbescherming samen een patroon vormen. Want femicide komt zelden uit het niets. De rode vlaggen zijn bekend: stalking, bedreiging, niet-fatale verwurging, dwingende controle, seksueel geweld, escalatie rond een relatiebreuk en omgangsmomenten met kinderen. De vraag is niet of de vlaggen rood genoeg zijn. De vraag is waarom het systeem ze nog steeds te vaak niet ziet of oppakt. Dan het tijdelijk huisverbod. Dat moet niet blijven hangen als een woninggebonden instrument uit een papieren werkelijkheid. Als het gevaar van een persoon komt, moet de bescherming persoonsgericht zijn, ook als de pleger niet meer op hetzelfde adres woont en ook als hij via familie, telefoon, schoolplein, werk, moskee, straat of social media blijft controleren. Kan de minister toezeggen dat bescherming niet meer afhankelijk blijft van het adres van de dader, maar van het risico voor het slachtoffer? Voorzitter. Laten we ook eerlijk zijn over eerwraak. Het is al even genoemd. Ook dat is femicide, ook dat is geweld tegen vrouwen, niet als los cultureel bijverschijnsel, niet als een familiezaak, maar als moorddadige controle over meisjes en vrouwen die zelf willen kiezen.

Versie 2643fdf459575b639810df5953974144386e777c9dadf125d2c612decad69710 · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.