Begrotingsonderzoek Infrastructuur en Waterstaat

Brontekst

De heer Heutink (PVV): Voorzitter. Allereerst willen wij de rapporteurs bedanken voor hun inbreng. Ik weet hoe waardevol het is om vanuit het rapporteurschap meer inzage te krijgen in de begroting, maar ik weet ook hoeveel werk erin wordt gestopt door onder andere de ambtelijke ondersteuning, dus veel dank daarvoor. Voorzitter. Ik wil beginnen met de onderuitputting van deze beleidsarme begroting. Het eerste wat ik dan ga zeggen tegen het kabinet, is dat ik geen behoefte heb aan een technische briefing. Ik wil gewoon van het kabinet weten welke definitie het hanteert voor "onderuitputting" en hoe deze daadwerkelijk door het ministerie wordt bepaald. Dan kunnen we daar zo meteen mee verder. We hebben blijkbaar de grootste instandhoudingsopgave ooit. We komen tientallen miljarden tekort om onze infrastructuur weer op peil te brengen, maar desondanks wordt er jaar in, jaar uit te weinig geld uitgegeven. Normaliter is dat niet zo heel erg, maar dat is het wel als de infrastructuur in zo'n slechte staat verkeert als nu in Nederland. We maken ons er dus grote zorgen over dat het kabinet niet meer projecten lijkt te gaan uitvoeren, maar vooral het budget gaat verlagen om zo onderuitputting tegen te gaan. Zo'n boekhoudkundig trucje is heel mooi, maar op een trucje kun je geen extra auto's laten rijden. Als je nu het MIRT Projectenboek opent, kun je de wijzigingen eigenlijk op twee handen tellen. Gaan we dat geld nu eindelijk gewoon uitgeven? Nog belangrijker: stopt de minister nu met het creëren van onderprogrammering door het beschikbare budget te verlagen? We moeten als IenW, als Tweede Kamer, meters maken. We moeten projecten uitvoeren. Nederland staat al veel te lang stil. Dat kunnen we ons niet langer permitteren. Dat brengt mij direct bij het volgende probleem: de instandhoudingsopgave. Zoals ik net al zei, komen we tientallen miljarden tekort. Onze infrastructuur staat soms letterlijk op omvallen. We hebben bruggen op de hsl die verkeerd zijn ontworpen. We moeten een nieuw treinbeveiligingssysteem implementeren, waarvoor het budgetplafond inmiddels tot aan Pluto reikt, terwijl we geen idee hebben hoeveel verder dat nog gaat. We hebben dus totaal niet het gevoel — sorry, beste regering — dat we in controle zijn. Dat blijkt nog meer uit de oorzaken waardoor er geen projecten worden uitgevoerd. Voorheen werd ons voorgehouden dat de maakbaarheid het grootste probleem was, maar nu communiceert de minister zelf in de Stand van de Uitvoering dat de maakbaarheid inmiddels groter is dan het financiële kader. Goed nieuws, zou je denken, al is het iets anders dan ons altijd is verteld. Eerder zou het geld namelijk niet kunnen worden uitgegeven door de beperkte capaciteit bij Rijkswaterstaat. Wat is het nou? Waar zit nu de bottleneck? Is dat nu de personele capaciteit, stikstof of het geld? Of is het alle drie? Zijn ze alle drie even groot? Ik wil graag van het kabinet weten hoe het nu precies zit. Voorzitter, tot slot. Ik wil gewoon weten wat de minister nog meer nodig heeft dan geld — dat snappen we allemaal — om als de wiedeweerga nieuwe infrastructuur te kunnen gaan aanleggen, om te zorgen dat we daadwerkelijk de instandhoudingsopgave kunnen gaan uitvoeren. De schop moet de grond in. Tot slot. Zoals ik net al gekscherend richting mijn collega Van Asten zei, ligt er een hele mooie motie van de gewaardeerde collega De Hoop en Heutink, al zeg ik het zelf. Die ging over de doelstellingen van de begroting. De Kamer heeft die motie aangenomen. We zien dat deze zaken nu scherper zijn geformuleerd. Daar willen we het kabinet voor bedanken, want dat tilt de begroting naar een hoger niveau. Dank u wel.

Versie 1725da47e4bb352fa914c34e056089fb6850ed9c22016e9c7047654e8db67b0f · Voorlopig verslag; de tekst kan nog wijzigen.