Willem Boutkan

Meerjarenprogramma Infrastructuur, Ruimte en Transport (MIRT)

De heer Boutkan (PVV): Dank u wel, voorzitter. De rode draad is toch: er is meer dan de Randstad. Elke regio telt. Voorzitter. Het MIRT-overzicht groeit jaar in, jaar uit met allerlei projecten. Wanneer gaan we dit nou eindelijk eens doorbreken, is de vraag aan de minister. Elk jaar weer zijn we aan het schuiven met een projectje hier, een projectje daar. Aan het einde van de rit gaat het laatste ook niet door vanwege allerlei redenen, zoals het in Nederland vastgestelde stikstofspook en onvoldoende vertrouwen bij de inschrijvers op een goede afloop, en willen wij vaak voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Eerder heeft de PVV moties ingediend om aanbestedingsprojecten te bundelen en op deze manier zekerheid te bieden aan bedrijven, en om te onderzoeken of de ruimte die de Aanbestedingswet biedt optimaal wordt benut bij de huidige wijze van aanbesteden. Beide moties zijn aangenomen. De vraag aan de minister is dan ook: wat is nu de stand van zaken? Wat de PVV betreft bouwen we zo veel mogelijk wegen, en zo snel mogelijk. Ons land raakt steeds voller en dat geldt ook voor onze wegen. De Nederlander dient weer te kunnen rijden. Het is namelijk niet zo dat iedereen in Nederland het zich kan permitteren om buiten de spits te rijden om op zijn werk te verschijnen. Onze oplossing is meer asfalt, hoe eerder hoe beter. Tijd om door te pakken, dus. Het regeerprogramma van het kabinet-Schoof geeft aan dat zeventien gepauzeerde aanlegprojecten bij voldoende personeel, beschikbare maatregelen voor vergunningsruimte en financiële middelen gefaseerd worden opgepakt. De vorige minister had als ambitie om jaarlijks één gepauzeerd project op te starten. De vraag is nu of de nieuwe minister deze ambitie deelt. Voorzitter. Het spoor. Of moet ik zeggen "het spoor bijster"? Zowel ProRail als de NS heeft lange verlanglijstjes ingediend. Maar wat de PVV verlangt, is het volgende. Zorg er eerst eens voor dat de kerntaken op orde zijn. Treinen dienen op tijd te rijden en treinen dienen genoeg capaciteit te hebben. Zet dus geen te korte treinen in tijdens de spitsuren. In de afgelopen weken zagen we alweer wat een drama het was op het spoor. Het is bijna elke dag hetzelfde liedje. Het is warm en dat was gelijk merkbaar op het spoor. Er waren veertien treinstoringen, met als gevolg urenlange vertragingen waardoor de reizigers in een stampvolle trein in de brandende zon stil kwamen te staan. Of het nu voorjaar, zomer, herfst of winter is, in alle vier de jaargetijden is er wel wat. Helaas worden de conducteur en de machinist hierover door het publiek aangesproken, in sommige gevallen vrij grof. Dat is onacceptabel. Ook zij zijn de dupe van achterliggende oorzaken waar ze geen invloed op hebben. Gisteren was het ook weer eens mis, zeg ik uit ervaring.

De heer Boutkan (PVV): Dank u wel voor deze prachtige mooie vragen natuurlijk, van de heer De Hoop. Laat ik beginnen met de erfenis die we hebben gekregen. De heer Grinwis begon over het koektrommeltje en het mariakaakje. Ik kan mij de tijd nog wel heugen dat we thuis heel blij waren als we een mariakaakje hadden. Het was vaak wel zeekaak die mijn opa meenam vanuit de visserij. Ik weet niet of u zeekaak kent, maar ik zou het zeker gaan opzoeken als u het niet kent. De staatssecretaris en de minister hebben ontzettend hun best gedaan, maar zij liepen tegen allerlei problemen op: allereerst natuurlijk het geldprobleem. Ik ben het er ongetwijfeld mee eens dat de pakken niet goed waren. Waarschijnlijk hadden wij een andere kleermaker dan mijn voorgangers. De pakken waren niet goed, of de kleding was niet goed, want er was gewoon te weinig geld. Daar had men beter zijn best voor moeten doen binnen IenW. Dat heb ik ook in mijn bijdrage nog staan. Daar kom ik nog op terug. Dat is helaas onvoldoende gelukt binnen het kabinet, maar misschien hebben we bij het volgende meer kans. Dat hebben we echt nodig, ook gezien de publicaties die op het moment voorbijkomen. Dus nee, ze hebben het niet slechter gedaan. Ze hebben gedaan wat ze konden doen met de middelen die ze hadden. Die waren er bitter weinig; de schatkist was behoorlijk leeggeroofd door de vorige kabinetten.

De heer Boutkan (PVV): Ik was gebleven bij storingen op het spoor. Gisteren was het ook weer zo. Ik spreek uit ervaring. Op een reistijd van anderhalf uur had ik twee uur vertraging. Maar ik was helaas niet de enige. Opvallend was dat het NS-personeel geen verbinding kon krijgen via de app. Dat is zorgelijk, want het publiek vertrouwt erop dat het personeel dat daar staat tijdig reisinformatie kan geven. Datzelfde geldt voor een andere storing. Het is voor de PVV onbegrijpelijk dat de telefoon niet wordt opgenomen als vanuit de trein wordt gebeld naar de treindienstleiding. Ik wil graag een reactie van de staatssecretaris. Deelt deze onze zorg? Voorzitter. De PVV draagt de binnenvaart een warm hart toe. Het is algemeen bekend dat wetten, regelgeving, de verduurzaming en bezuinigingen op het vaarwegennet de toekomst van de binnenvaart helaas in de weg zitten. Ziet het kabinet mogelijkheden om deze problemen aan te pakken en, nogmaals, er gelijktijdig voor te zorgen dat het kleine schip een toekomst heeft en dat de haarvaten van de binnenvaart overeind blijven? Daarmee voorkomen we meer vrachtwagens op de weg, vooral buitenlandse. Ook de luchtvaart draagt de PVV …

De heer Boutkan (PVV): Ik had dat gevoel niet, voorzitter.

De heer Boutkan (PVV): Zoals ook bij alle andere fracties worden op het moment het programma en dergelijke geschreven. Ik zal in ieder geval vanuit de portefeuilles die ik in de afgelopen twee jaar heb beheerd, aandragen waar de pijnpunten zitten. Een van de pijnpunten is inderdaad ook het spoor, dus ik zal er bij de mensen die bezig zijn met het verkiezingsprogramma toch ook op aandringen om daar voldoende aandacht aan te schenken. Maar er zijn zo veel aandachtspunten in het verkiezingsprogramma. Ook wij proberen elke keer weer een zo kort en bondig mogelijk programma te schrijven met alleen maar bepaalde zaken. Maar ja, ik zie hem ook wel groeien.

De heer Boutkan (PVV): Die zijn er heel veel, maar helaas zijn de euro's op. Daar zullen we het mee moeten doen. We gaan proberen meer geld te stoppen in dit soort zaken, maar er zijn wel meer zaken. Als u nu vraagt hoeveel geld we erin willen stoppen, stelt u een vraag waarop u nu gewoon geen antwoord gaat krijgen. Daarmee ga ik u misschien wel teleurstellen. Of u wist het van tevoren eigenlijk al.

De heer Boutkan (PVV): Dank u wel, voorzitter. Dat geldt ook voor de luchtvaart. De Nederlandse luchtvaart is onmisbaar voor ons vestigingsklimaat, onze economie, banen, industrie, internationale handels- en exportpositie. Het versterkt de Nederlandse strategische autonomie. Schiphol en andere luchthavens zijn strategische knooppunten die we juist in onzekere tijden moeten beschermen en bereikbaar moeten houden. Dan kom ik bij misschien wel het paradepaardje van ondergetekende. Ik doe nogmaals het verzoek aan de minister om die natuurvergunning uit de lade van uw collega van LVVN te halen en luchthaven Lelystad zo snel mogelijk open te zetten. Menig PAS-melder zal hiermee geholpen zijn. Voorzitter. Er is meer dan de Randstad. Elke regio telt. Gisteren was er een petitieaanbieding over de N50 met als titel Een oproep voor verbetering verkeersveiligheid. De N50 is net als veel andere N-wegen in dit land een belangrijke verkeersader die meerdere regio's met elkaar verbindt, waaronder Flevoland. De N50 speelt een cruciale rol, maar de verkeersveiligheid blijft een groot probleem. Drie verschillende hulpdiensten, namelijk politie, brandweer en GGD, gaven gisteren een toelichting over hun bijna dagelijkse aanwezigheid naar aanleiding van incidenten. Wij steunen ook de eerder gedane oproep om dit te doen. Ook bij de N-weg zijn allerlei partijen betrokken: Rijk, provincies, Flevoland, Overijssel, de regio Zwolle en de gemeenten langs de N50. Ook in deze kwestie vraagt het Rijk veel van de regio, maar is nu de vraag aan het Rijk: gaat de minister dan ook niet alleen voor de N50, maar ook voor andere N-wegen, leveren? Er is meer dan de Randstad; elke regio telt. Voorzitter. We rollen in dit land van crisis naar crisis, onder andere een infrastructuurcrisis. Om deze te verlichten, laat staan op te lossen, komen we dik geld tekort. Onze infrastructuur is verouderd en dit leidt niet alleen tot afsluitingen, storingen en extra onderhoud, maar ook tot de nodige veiligheidsrisico's. Ondertussen glijden we af naar een derdewereldland. Infrastructuur heeft allerlei relaties met economie, woningbouw, bereikbaarheid en leefbaarheid. Ondertussen zien we dat het dikke MIRT-overzicht elk jaar uitgebreid wordt, maar zien we niet dat er meer budget en bereikbaarheid bij komen. Je vraagt je af of binnen het kabinet de prioriteiten op orde zijn, gezien het bedrag dat beschikbaar is voor infrastructuur. Op lange termijn wordt er zelfs gekort, terwijl de problemen alleen maar toenemen. Hoe gaan deze bewindspersonen het tij keren en ervoor zorgen dat infrastructuur hoog op de prioriteitsladder van het kabinet komt? Heb ik nog tijd?

De heer Boutkan (PVV): Dank aan de zeer gewaardeerde collega Stoffer voor deze vraag. Misschien is de wereld toch heel klein. U verwees richting de heer Grinwis naar Ouddorp. Mijn voorouders zijn ook afkomstig van Goeree-Overflakkee, uit Middelharnis, dus de wereld is soms klein. Misschien kunnen we elkaar daar dus toch wat vaker vinden.

De heer Boutkan (PVV): Ja, voorzitter. Tot nu toe gaat het toch goed?

De heer Boutkan (PVV): Gelukkig maar. Terug naar de vraag van de heer Stoffer. Ja, natuurlijk is dat belangrijk. De Randstad, met name de Rotterdamse haven en Schiphol, is natuurlijk enorm belangrijk voor onze economie. Gisteren sprak ik iemand en toen zei ik gekscherend: die blauwe envelop moet wel gevuld worden. We moeten dat geld namelijk wel verdienen. Dat geld verdienen doen we onder andere door een goede bereikbaarheid. Onze zeehaven Rotterdam staat erom bekend, maar die staat enorm onder druk. Dat heeft ook te maken met alles en nog wat eromheen. Dus ja, ook daar moeten we in blijven investeren, alleen moeten we daarbij niet het achterland verliezen. Als het vanuit een zeeschip eenmaal op een container staat die ofwel het spoor op kan ofwel de vrachtwagen op kan, dan moet het spoor goed draaien en de vrachtwagen moet ook over de weg kunnen. Het is dus en-en, maar die balans is een beetje zoekgeraakt de laatste jaren. We zien dat in het verhaal dat Rijkswaterstaat zelf naar buiten heeft gebracht. Het piept en het kraakt. Daar zullen we keuzes in moeten maken.

De heer Boutkan (PVV): Ik licht dat graag toe op de vraag van de heer Pierik. De Schiphol Group heeft bij de aanvraag en de voorbereidingen om te komen tot de opening van luchthaven Lelystad, die trouwens al meer dan vijftien jaar geleden ooit is aangelegd op verzoek van het Rijk zelf — laten we vooral niet uit het oog verliezen dat dat vliegveld is neergelegd "op verzoek van" — enorm veel stikstofrechten opgekocht. Je kan zeggen dat dit moreel niet juist is, maar het mag en het kan nog steeds. Zij hebben dus zo veel stikstofrechten dat als het vliegveld opengaat, er een behoorlijk aantal van overblijft. Uit de richting van de Schiphol Group heb ik begrepen dat die dan ten dienste kunnen komen van PAS-melders, zowel in Overijssel als in Flevoland. Daarmee lossen we niet alle problemen op, want daarvoor zijn de problemen te groot in dit land, maar een groot deel zal wel geholpen worden. Ik hoop dat dit voldoende is voor de heer Pierik.

De heer Boutkan (PVV): Het probleem van de PAS-melders is natuurlijk veel groter dan dit. Het zijn mensen die buiten hun schuld om in een situatie zijn geduwd, gedwongen, en tot wanhoop zijn gedreven omdat zij PAS-melder zijn. Ook hier heeft de overheid gefaald. Ook hier in Nederland hebben wij gewoon gefaald op dit onderwerp, zoals we ook hebben gefaald met Natura 2000. Elk postzegelstukje groen in dit land hebben we tot Natura 2000 verklaard, omdat we het beste en braafste jongetje van Europa wilden zijn. Dat geldt ook voor de stikstofnorm. Leg nou eens uit hoe die norm hier zit en hoe die bij de buren zit. Dat is toch onbegrijpelijk?

De heer Boutkan (PVV): Sorry, voorzitter, maar ik kan mezelf hierover … Ik wil niet zeggen "opwinden", maar …

De voorzitter: Goedemiddag, dames en heren aan deze kant van de tafel en op de publieke tribune. Goedemiddag aan degenen die thuis voor de buis zitten mee te kijken. Welkom. Ik heropen de vergadering. Dank aan de vorige voorzitter, de heer De Groot. Wij gaan starten met de beantwoording van de vele vragen die gesteld zijn door de commissieleden aan onze bewindslieden. Ik hoorde net terloops dat er zes of zeven blokjes zijn. Het verzoek vanuit mijn kant is of u even kort de titels van de blokjes zou kunnen benoemen. Dat helpt dadelijk bij het stellen van vragen of het plegen van interrupties. Over interrupties gesproken: ik sta vier interrupties toe. Doe dat s.v.p. wel pas aan het einde van het blokje, zodat we niet tussentijds interrumperen. Ik neem aan dat de minister het voortouw neemt. Zou hij zo vriendelijk willen zijn om even de titels van de blokjes te benoemen?

De voorzitter: Dat is duidelijk. Sluit de staatssecretaris zich daarbij aan?

De voorzitter: Nou, het is maar goed dat dit even kenbaar is gemaakt. En wat een eensgezindheid wordt er nu al uitgestraald! Dat doet ons deugd. Mag ik de minister vragen om te starten met de beantwoording?

De voorzitter: Meneer Grinwis.

De voorzitter: U was er niet bij toen ik de introductie gaf bij het vervolg van deze vergadering. Maar ik heb gezegd dat u vier interrupties heeft en dat we de interrupties plegen aan het einde van het blokje. Er zijn zeven blokjes. Aangezien ik nu toch aan woord ben, grijp ik toch een klein beetje in. Ik verzoek de minister toch om wat korter, bondiger en sneller te antwoorden, want we zijn nu al twintig minuten bezig en ik zie dat u nogal wat papiertjes heeft. Ik hoop dat de andere blokjes korter zijn. Daarom wilde ik dit even zeggen.

De voorzitter: Graag.

De voorzitter: Nee, nee, nee, u gaat helemaal nergens heen. U blijft gewoon zitten, want u krijgt interrupties. Althans, daartoe geef ik de Kamerleden de gelegenheid. De heer Pierik was zo slim om halverwege de rit al zijn hand op te steken om als eerste aan de beurt te zijn, dus ik geef hem nu het woord.

De voorzitter: Graag een kort en bondig antwoord van de minister.

De voorzitter: Voldoende zo, meneer Pierik? Anders kost het u een tweede interruptie.

De voorzitter: Een hele korte vervolgvraag dan, want u wilt zeker weten welke brief dat is of wanneer die is verstuurd?

De voorzitter: Inspraak is er, maar of er medezeggenschap is, is de volgende vraag. Dat gaan we zien. Ik kijk even naar de heer Grinwis, want die is als volgende aan de beurt.

De voorzitter: Een gecombineerde vraag in één interruptie. Het is toch wel slim van de heer Grinwis om dat op deze manier te doen, en de vraag was ook nog kort en bondig.

De voorzitter: Als u een reactie wilt geven, graag via de microfoon, meneer Grinwis.

De voorzitter: We gaan naar mevrouw Veltman.

De voorzitter: Mevrouw Veltman, volgens mij is uw vraag helder. U gaat nu namelijk helemaal uitweiden.

De voorzitter: Heel kort.

De voorzitter: Een tweede interruptie.

De voorzitter: In tweede termijn?

De voorzitter: U krijgt antwoord in de tweede termijn. Dan is de beurt aan meneer Van Dijk.

De voorzitter: Ik kijk even verder. Er zijn geen verdere vragen over dit blokje. O, sorry. De heer Stoffer. Die zit in mijn blinde linkse dode hoek.

De voorzitter: Het mag geen opzetje zijn voor andere tolverbindingen.

De voorzitter: Ik zie geen verdere vragen meer. Gaat de staatssecretaris nu het stokje overnemen? Gaat uw gang.

De voorzitter: Ik zit als voorzitter natuurlijk angstvallig naar de klok te kijken. We hebben tot 16.45 uur.

De voorzitter: Ik ga eerst even aan de staatssecretaris vragen of hij klaar is met zijn blokje.

De voorzitter: Hij is klaar met zijn blokje. Kijk eens aan. Dan mag u het woord voeren, meneer Grinwis.

De voorzitter: U bent wel heel veeleisend, zeg.

De voorzitter: Dat is prima. Een objectieve aanlevering is prima. Ik kijk even rond of dit blokje vragen oplevert. Ik zie dat er geen behoefte aan is. Ik denk dat u elkaar afwisselt. Dat is het geval. Nogmaals het verzoek om kort en bondig te zijn in de beantwoording. Ik geef de minister het woord.

De voorzitter: Dank u wel. Ik kijk even, maar ik zie geen handen voor het stellen van een vraag. Neemt de staatssecretaris het volgende blok? Dat is het blokje …

De voorzitter: Kijk eens aan.

De voorzitter: Ik zou zeker Flevoland erbij betrekken, maar wie ben ik. Mevrouw Vedder was eerst.

De voorzitter: Doe eerst de Lelylijn eventjes, anders zijn we straks het spoor bijster.

De voorzitter: Dank u wel. Ik ga verder, maar wel met een winstwaarschuwing, want wij hebben nog iets minder dan twee uur.

De voorzitter: Dank u wel. Ik kijk even rond. Ik zag mevrouw Veltman haar hand opsteken. Ga uw gang.

De voorzitter: Een toezegging op dit punt. Dan is de minister weer aan de beurt, met volgens mij het blokje …

De voorzitter: Dit blokje roept wel een drietal interrupties op. Ik begin met mevrouw Vedder, vervolgend de heer Stoffer en dan de heer Bamenga, en misschien wel meer.

De voorzitter: Die komt in het blokje over de regio Zuidwest.

De voorzitter: Gezien de lengte van de vergadering zou ja of nee mooi zijn, maar ik wacht op het antwoord van de minister.

De voorzitter: Ja, helaas wel.

De voorzitter: Er ligt al zo veel papier. Daar zou je een bijna een fundatie van kunnen maken. Het lijken wel staalslakken.

De voorzitter: Hij wordt vast en zeker zo opgepakt. Meneer Bamenga, u had ook een interruptie op dit onderwerp.

De voorzitter: De minister, kort en bondig graag.

De voorzitter: De heer Bamenga, voor een tweede.

De voorzitter: Dank u wel. De heer Van Dijk.

De voorzitter: Dan de heer Pierik nog.

De voorzitter: Ik hoorde niet echt direct een vraag van de heer Pierik, maar misschien toch een antwoord van de minister.

De voorzitter: Ik dank u wel. Als woordvoerder van de PVV mag ik soms ook meedoen met de interrupties. De Ketelbrug kan twee keer per uur opengaan. Amsterdam heeft gewoon een nachtsluiting ingevoerd om problemen te voorkomen. Ik pleit niet voor een nachtsluiting, maar ik kijk toch naar de staatssecretaris voor oplossingen. De staatssecretaris gaat gelijk verder met zijn blokje Noordwest-noord.

De voorzitter: Ik zie geen interrupties, dus ik verzoek de minister met volle snelheid door te gaan met het blokje Oost-Nederland, volgens mij.

De voorzitter: Dank u wel. Ik zie dat mevrouw Veltman een interruptie heeft.

De voorzitter: Als we daaraan toekomen. Dat hoop ik.

De voorzitter: U bent door uw interrupties heen, wordt mij ingefluisterd. De heer Pierik voor zijn laatste interruptie.

De voorzitter: De minister. Daar kan eigenlijk maar één antwoord op zijn.

De voorzitter: Ik kijk verder rond. Er zijn geen verdere interrupties. Dan de staatssecretaris over Oost-Nederland.

De voorzitter: Dank u wel. Ik kijk even rond om te zien of er nog vragen zijn. Dat is niet het geval. Dan gaan wij door met de minister, met Zuid-Nederland. Gaat uw gang.

De voorzitter: Ik dank u wel. Ik kijk even rond, en ik zie dat de heer Van Dijk zich meldt voor zijn derde interruptie.

De voorzitter: Daar moet u het dan mee doen. Dan ga ik naar de staatssecretaris, voor het blokje Zuid-Nederland.

De voorzitter: Ik dank de staatssecretaris. De heer Bamenga heeft een interruptie. Dat is zijn derde.

De voorzitter: Ik wou net zeggen: ik hoor de staatssecretaris zeggen dat hij daar in tweede termijn op terugkomt. Ik zie dat er verder geen interrupties meer zijn, van degenen die nog interrupties hadden. Ik kijk naar de minister. Die gaat aan zijn laatste blokje beginnen: Zuidwest-Nederland.

De voorzitter: Ik dank u wel. Ik kijk even of dit nog vragen oproept. Dat is niet het geval. Dan gaan we snel schakelen naar de staatssecretaris.

De voorzitter: Mijn excuses. Een nabrander van mevrouw Vedder. Dit is slechts uw derde interruptie, dus gaat uw gang.

De voorzitter: En, mevrouw Vedder, over welke regio hebben we het dan?

De voorzitter: Dan is dat even lekker …

De voorzitter: … helder en duidelijk voor iedereen.

De voorzitter: Dank u wel voor het beantwoorden van deze vergeten vraag. Dan gaan we alsnog naar de staatssecretaris.

De voorzitter: Ik dank u.

De voorzitter: Ja, dat had u aangekondigd.

De voorzitter: Dank u wel voor de beantwoording van de vraag van het lid Boutkan. Maar het lid Boutkan heeft hier nog wel een vraag, een interruptie, over. Ik zag mezelf op het lijstje staan. Waar het natuurlijk om gaat, is dat er continu, achter elkaar, problemen zijn. Dat kan technisch zijn: een kapotte spoorwegovergang, een brand in een goederentrein, een defecte trein, kapotte bovenleidingen; je ziet het steeds vaker. Ik heb het jaarplan voor 2024 van de NS gelezen, waarin staat hoe zij bepaalde acties doen en allerlei maatregelen nemen, maar het onbegrip bij de reizigers blijft, door de desinformatie. Je kijkt op je app, je krijgt een bepaalde aanbeveling en je bent nog geen minuut onderweg of je gaat al het schip in, in dit geval met dat gele gevaarte. Hoe ziet de staatssecretaris de mogelijkheden voor zich om daar verbeteringen in aan te brengen, is de vraag.

De voorzitter: Ik had er nog vier te gaan.

De voorzitter: Dat was dan de afronding van de beantwoording naar aanleiding van de eerste termijn van de Kamer. Maar de heer Bamenga heeft nog een vierde interruptie. Dat is gelijk zijn laatste. Daar maakt hij handig gebruik van.

De voorzitter: Ik dank nogmaals de staatssecretaris. Dan ga ik verder met mijn verhaal. We zijn klaar met de beantwoording van zowel de minister als de staatssecretaris van de vragen uit de eerste termijn. Ik kijk even rond met de vraag of er een vraag niet beantwoord is. Ik zag de heer Grinwis al wuiven naar mij, maar dat was meer bedoeld om mijn attentie te vragen omdat een vraag niet beantwoord was. Gaat uw gang, meneer Grinwis.

De voorzitter: U heeft volkomen gelijk met wat u nu zegt, want die vraagt heeft u inderdaad gesteld en daar is nog geen antwoord op gekomen. Ik kijk dus even naar de minister. Komt dit in de tweede termijn?

De voorzitter: Het wordt ondertussen een zeer uitgebreide tweede termijn, heb ik in de gaten, maar we gaan ons best doen om het toch te halen. Ik kijk even naar de Kamerleden aan mijn linkerzijde. Wilt u gelijk door met de tweede termijn? Ik zie instemmend geknik. Dan gaan we gelijk door met de tweede termijn. U heeft in de tweede termijn volgens de spelregels die zijn afgesproken 1 minuut en 40 seconden aan spreektijd. Daar zult u het mee moeten doen. U heeft twee interrupties. Dan gaan we even kijken hoever we komen met de tweede termijn. Mag ik beginnen bij de heer Bamenga voor zijn tweede termijn?

De voorzitter: Ik dank u ook. Dan ga ik gelijk door naar de heer Stoffer.

De voorzitter: Hoeveel vleermuiskasten kunnen we wel niet kopen voor de vertraging? Dat zou mijn vraag zijn. Mevrouw Vedder.

De voorzitter: Ik dank u voor uw bijdrage. Meneer Van Dijk, voor zijn tweede termijn.

De voorzitter: U ook dank. Meneer De Hoop, voor uw tweede termijn.

De voorzitter: Ik dank u ook, meneer De Hoop. Meneer Pierik.

De voorzitter: Ik dank de heer Pierik. Mevrouw Veltman.

De voorzitter: Ik dank u ook. Meneer Grinwis.

De voorzitter: Dat is prima, want u was ook door uw tijd heen. Als laatste lid van deze commissie mag ik ten slotte ook gebruikmaken van mijn één minuut spreektijd, dus ik vraag mijn griffier om de knop maar in te drukken. Voorzitter, zou ik tegen mezelf willen zeggen: ik begon mijn betoog met zeggen dat er meer is dan de Randstad. Elke regio telt. Ik hoor veel over de woningbouw, maar dit kan niet zonder goede ontsluiting. Ik blijf maar eens dicht bij huis, namelijk Flevoland. Daar wordt regelmatig een beroep op gedaan. Dat is meerdere malen gezegd. Ook dank aan mevrouw Vedder om dat te benoemen. Dat is goed. Flevoland wil er best invulling aan geven, maar er moet ook — ook wij zeggen dat — boter bij de vis. Met andere woorden: kabinet, kom letterlijk over de brug met maatregelen om Flevoland in alle richtingen te ontsluiten. Kom uw belofte na, anders gaat het niet zoals het kabinet het graag zou willen. Dat is geen dreigement, maar, zoals hier vaker gezegd, een winstwaarschuwing. Ik dank u wel. Dan kijk ik naar de bewindslieden. Hoeveel tijd hebben zij ongeveer nodig voor het formuleren van de beantwoording van de vragen uit de eerste termijn? Dat kan kort zijn, maar in de tweede termijn zijn ook een aantal vragen gesteld. Tien minuten? Dat moet kunnen. Dan schors ik de vergadering tot 16.15 uur.

De voorzitter: Dames en heren, graag stilte in de zaal. Ik verzoek iedereen om plaats te nemen, want het is tijd, het is kwart over. Wij heropenen deze vergadering. Wij gaan luisteren naar de beantwoording van de bewindslieden naar aanleiding van de nog openstaande vragen uit de eerste termijn en de nieuwe vragen uit de tweede termijn. Ik wil graag beginnen met de minister.

De voorzitter: Dat waren alle vragen, ook uit de eerste termijn? Ja. Ik begin met mevrouw Vedder, want die was, met alle respect, echt de eerste.

De voorzitter: Die wordt genoteerd. Meneer De Hoop.

De voorzitter: Dank u wel. Meneer Van Dijk. Nee, sorry, meneer Bamenga. Ja, ik heb zo'n vlek ergens zitten.

De voorzitter: De minister.

De voorzitter: Ik dank u wel. Ik kijk even verder rond of er in deze ronde nog een interruptie is. Dat is niet het geval. De staatssecretaris, voor de beantwoording van de tweede termijn en eventuele openstaande vragen uit de eerste termijn.

De voorzitter: Ik dank u wel, en dan kijk ik even rond of er nog behoefte is aan een interruptie. Dat is niet het geval. Dan dank ik beide bewindslieden. Dan komen we nu toe aan een altijd lastig onderwerp: zijn de toezeggingen goed geformuleerd en komen ze ook zo op papier?

De voorzitter: Ik vraag de Kamerleden om behoorlijk scherp te zijn of dat inderdaad zo is, en dan hoor ik het ook graag als dat niet zo is. Ik begin maar gelijk met de eerste toezegging. Ik kijk even naar de minister of dat zo is.

De voorzitter: Ik kijk naar de heer Stoffer. Hij knikt tevreden. Dan ga ik gauw verder; dan blijft u wakker. Ik zie geknik, ook bij de heer Van Dijk. Dan de derde toezegging. De vraag is dan wel wanneer, want dat staat er niet bij.

De voorzitter: O, de A2 hoort daarbij? Ik kijk even naar rechts. Ik verifieer dat gewoon even uit mijn ooghoek. De minister.

De voorzitter: Na het BO MIRT. Is dat goed, meneer Van Dijk? Ja, dat is een brede toezegging, maar u was de eerste met deze vraag. Dat is dus inclusief de A2. Dan zijn daar geen misverstanden over. Het gaat dus om een aantal projecten, waaronder de N50, Amelisweerd/A27 en de A2. Sorry, deze toezegging was gericht aan de heer Pierik. Dit komt dus na het BO MIRT. We gaan naar de vierde toezegging. Dat is correct. De vijfde toezegging. Dat is ook correct. Zes. Ook hierbij de vraag: wanneer zal de Kamer hierover geïnformeerd worden?

De voorzitter: Dat is ook genoteerd. Dan gaan we naar de zevende toezegging. Dat heb ik hier tenminste staan. Is dat niet goed? Ik kijk even naar mevrouw Veltman.

De voorzitter: Dat staat genoteerd; het wordt gecorrigeerd opgenomen in de notulen. De achtste toezegging. Deze is breder uitgezet, maar ik zie hier onder anderen de heer Van Dijk en de heer Bamenga staan. Er wordt geknikt, en aan de andere kant ook. De negende. Dat is ook correct. De tiende. De vraag is dan: wanneer?

De voorzitter: Ik kijk even naar de minister. Kunnen we dan gewoon noteren dat het dus gaat om de realistische variant? Ik zie geknik. Zullen we 'm zo noteren, mevrouw Veltman? Ja. Prima van u. De elfde toezegging.

De voorzitter: Meestal heb je eerst een gesprek en volgen daarna de afspraken. Maar u gaat in gesprek, en mogelijk volgen er dan afspraken? Goed. Dan noteren we dat ook. Dan gaan we naar de twaalfde. Heb ik de datum gemist, meneer Stoffer? Ja, hè?

De voorzitter: Ik hoor de heer Stoffer zeggen dat "voor het einde van het jaar" goed is.

De voorzitter: Dan gaan we naar toezegging dertien. Hij knikt, en aan de andere kant wordt ook geknikt, dus die staat vast. Dit komt voor het notaoverleg MIRT, begrijp ik. De veertiende. Er wordt van beide kanten geknikt. Dan de laatste, althans op mijn lijstje, maar ik word graag gecorrigeerd. De staatssecretaris knikt. Mevrouw Veltman steekt haar hand op.

De voorzitter: Het is dan wel de vraag wanneer.

De voorzitter: Daar komt u niet mee weg!

De voorzitter: Daar komt u niet mee weg bij deze voorzitter. Ik wil gewoon een termijn horen, een datum.

De voorzitter: Vindt u dat goed, mevrouw Veltman?

De voorzitter: Dan kijk ik naar de Kamerleden om te zien of ik een toezegging heb gemist. Meneer De Hoop.

De voorzitter: Er wordt instemmend geknikt vanuit de hoek van de minister en de ondersteuning. Die staat dus ook genoteerd, meneer De Hoop. Mag ik dan concluderen dat de toezeggingen zijn afgerond? Het lid Bamenga heeft een tweeminutendebat aangevraagd. Ik verwacht dat daar wel bij wordt aangesloten. Buiten de microfoon wordt de vraag gesteld wanneer dat tweeminutendebat dan zou kunnen plaatsvinden. Ja, daar ga ik niet over als voorzitter. Dat ligt aan de plenaire griffier. Morgen, denk ik.

De voorzitter: We gaan wel meemaken wanneer het is. Ik kijk nog eenmaal rond. Het is bijna afgerond. Ik kijk naar de kant van de bewindslieden. Zijn er nog nabranders? Niet van deze kant. Dan dank ik iedereen voor de aanwezigheid, en ook de kijkers thuis. Het was een lange zit. Ik dank de Kamerleden en de bewindslieden. Ik dank de ambtelijke ondersteuning en de ondersteuning vanuit de bodes en iedereen die deze uitzending mogelijk heeft gemaakt. Ik sluit hierbij de vergadering.