Marijke Synhaeve

tien jaar VN-verdrag Handicap

Mevrouw Synhaeve (D66): Dank u wel. Ik sluit me aan bij de woorden van de collega's voor me: veel dank voor jullie indrukwekkende bijdragen en het delen van jullie verhalen. Ik heb een vraag voor mevrouw Ranshuijsen. Ik ken mevrouw Ranshuijsen als iemand die aan allerlei tafels en op allerlei plekken, vaak met succes, strijdt voor inclusie. We zien dat 130 gemeenten nog geen lokale inclusieagenda hebben, maar tegelijkertijd zien we ook dat een aantal gemeenten juist koploper zijn. Wat kunnen we daar nou van leren? Wat is er nodig om te zorgen dat alle gemeenten niet binnen tien jaar maar heel snel een lokale inclusieagenda hebben?

Mevrouw Synhaeve (D66): Dank jullie wel voor de bijdragen. Ik heb een vraag aan de heer Verstallen of mevrouw Jongerius. Ik laat aan jullie wie hem beantwoordt. De vraag gaat erover dat veel van de jongeren met een licht verstandelijke beperking uiteindelijk in de gevangenis terechtkomen of het criminele pad opgaan. Wat zouden wij nou kunnen doen om jongeren met een licht verstandelijke beperking beter te kunnen ondersteunen?

Mevrouw Synhaeve (D66): Dank voor uw bijdragen. Ik heb een vraag voor de heer Mandemaker. U gaf in uw positionpaper aan dat de problemen juist ontstaan bij overgangsmomenten, zoals bij het wisselen van baan, een scheiding of het wisselen van school. Bedoelt u met de oproep om de ondersteuning beter vorm te geven, eigenlijk hetzelfde als waar de heer Wanders naar verwijst, dus de levensloopbegeleiding, of bedoelt u een andere vorm van ondersteuning?

Mevrouw Synhaeve (D66): Mijnheer Mandemaker, u gaf in uw bijdrage en in uw positionpaper aan dat mensen met autisme vaak boven aan de lijstjes staan waar je niet bovenaan wilt staan, bijvoorbeeld de lijstjes van thuiszitters, schoolverlaters, gesloten jeugdzorg en wachten in de ggz. De signalen die ik terugkrijg, is dat de wachtlijsten voor mensen met autisme gecombineerd met een trauma of een persoonlijkheidsstoornis nog veel langer zijn. Die moeten nog veel langer wachten voordat ze zorg gevonden hebben. Verder is er de beweging dat steeds meer aanbieders zeggen: deze zorg gaan we in de toekomst niet meer bieden. Het aantal plekken waar mensen terechtkunnen wordt daardoor dus nog kleiner. Herkent u die signalen?

Mevrouw Synhaeve (D66): Ik heb een vraag aan mevrouw De Vries. U geeft aan, en dat staat ook in het positionpaper, dat we het in Nederland heel erg gescheiden georganiseerd hebben, dus jeugdhulp, onderwijs, zorg, zorgkantoren, gemeente, allemaal langs elkaar heen. Waarbij u terecht aangeeft: mijn kind leeft niet in domeinen. Dan is het juist aan Julia's ouders om die verbinding te leggen. Is het mogelijk om ons iets meer mee te nemen in wat dat in de praktijk betekent? Want dit krijgen wij natuurlijk vaak terug, maar ik ben heel benieuwd naar hoe dat er dan in de praktijk uitziet.

Mevrouw Synhaeve (D66): Ik heb een vraag voor de heer De Groot. U gaf aan dat als we willen dat meer mensen met een beperking aan het werk gaan, we dan ook veel meer moeten kijken naar parttimefuncties, want daar valt een wereld te winnen. Als ik u goed begrepen heb, geeft u aan dat het niet altijd scherp is voor werkgevers dat daar een wereld te winnen is. Worden die gesprekken vanuit Onbeperkt aan de Slag ook gevoerd met werkgevers? En wat zijn dan de reacties van werkgevers daarop?