Raymond de Roon

Mensenrechtenbeleid

De heer De Roon (PVV): Dank, voorzitter. De regering zegt het zelf: "De mensenrechtenrapportage 2025 laat opnieuw geen opwekkend beeld zien." Inderdaad, dat is namelijk het beeld dat in elke mensenrechtenrapportage sinds 2003 jaarlijks in soortgelijke bewoordingen wordt geformuleerd. De mensenrechtensituatie gaat wereldwijd achteruit. We zitten midden in een democratische recessie. Toch lezen we ook nu weer dat de inzet voor mensenrechten "geen verloren strijd is" en dat Nederland erin blijft investeren. Dat schrijft de minister allemaal in zijn voorwoord bij de mensenrechtenrapportage 2025. De vraag is: wat levert die investering eigenlijk op? Waarom geven we jaarlijks tientallen miljoenen euro's uit aan mensenrechtenprojecten, terwijl we rapportage na rapportage lezen dat het steeds slechter gaat? Het antwoord op die vraag vinden we ook in het voorwoord dat de minister heeft geschreven bij dat rapport. Daarin staat namelijk dat we moeten kijken naar "lichtpuntjes". Lichtpuntjes, daar doen we het dus voor. Het doet een beetje denken, naar mijn mening, aan een voetbalcoach van een team dat na de zoveelste 10-0 nederlaag nog even wil benadrukken dat zijn team bij vlagen best aardig speelt. Iedereen op de tribune ziet het gruwelijke falen van die ploeg, maar de coach ziet lichtpuntjes en houdt zich daaraan vast. Alleen gaat het hier vandaag natuurlijk niet om een potje voetbal, maar om serieus veel belastinggeld. Alle fondsen bij elkaar opgeteld gaat het om 83 miljoen euro in 2025. Voor dat bedrag heeft het kabinet dus een klein brandblussertje aangeschaft om er een enorme brand, een bosbrand, zou je kunnen zeggen, van de achteruitgang van mensenrechten mee te blussen; ik kan het niet anders omschrijven. Die enorme bosbrand is de mensenrechtensituatie die wereldwijd achteruitgaat. Dat is een achteruitgang die gelijke tred houdt, naar mijn mening, met de afbrokkelende macht van het vrije Westen en de geopolitieke instabiliteit. Dat zijn twee oorzaken die niet worden geremd door ons mensenrechtenbeleid, hoe groot de brandblusser van de minister wellicht ook is. Deelt de minister de analyse die er samengevat op neerkomt dat Nederland alleen, en dan nog op een zeer beperkte schaal, aan pijnbestrijding doet? Terug naar de lichtpuntjes. Wat zijn die lichtpuntjes? Nou, in het islamitische Somaliland is een workshop gegeven over gender en verkiezingen. Typerend is de bijgevoegde foto in de mensenrechtenrapportage, want daar staan alleen maar vrouwen met een hoofddoek op. Maar hé, ze hebben in ieder geval een workshop gehad. Daarover twee vragen. Zal die workshop deze vrouwen ook beschermen tegen de shariawetgeving, die een belangrijke rol speelt in het personen- en familierecht in Somaliland? Zal de workshop jonge meisjes in Somaliland beschermen tegen gedwongen huwelijken en andere vormen van misbruik? Ik denk het niet, maar misschien denkt de minister daar anders over. Ik hoor het graag. Goedbeschouwd beschouwt men het vooral als een lichtpuntje als men een goed gevoel overhoudt aan zo'n projectje. De casus-Somaliland roept wel nog een nieuwe vraag op: waarom is er in de rapportage eigenlijk geen enkele aandacht voor de schadelijke rol van de islam, terwijl de islam toch een soort van Roundup is — u kent dat bestrijdingsmiddel wel — maar dan voor mensenrechten? Graag een reactie van de minister. Tot slot. Typerend voor het Nederlands beleid is het feit dat de top drie landen en gebieden waar het meeste geld aan uitgegeven wordt, achtereenvolgens bestaat uit de Palestijnse gebieden, China en Jemen. Waarom denkt de minister nou dat een blijvende Nederlandse inzet in deze landen en gebieden de mensenrechtensituatie daar zal verbeteren? Waarop is die hoop van de minister gebaseerd? Tot zover, voorzitter.