Raymond de Roon

Iran

De voorzitter: Goedemorgen, dames en heren. Ik open het commissiedebat van de Tweede Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken. Gespreksonderwerp is Iran. We hebben geen brief van het departement hierover gezien, dus je kunt alle kanten op, als het maar aan Iran raakt. In ieder geval heet ik de minister van Buitenlandse Zaken met zijn staf van harte welkom en verwelkom ik uiteraard ook alle belangstellenden op de publieke tribune. Ik kijk uit naar een goed debat. Op dit moment zijn we met acht woordvoerders, inclusief mijzelf. Ik zou vier minuten spreektijd en twee interrupties in tweeën per fractie in deze termijn willen voorstellen. Twee interrupties in tweeën in deze termijn dus; daar kunnen we wel mee werken, hoop ik. Ik geef om te beginnen het woord aan mevrouw Van der Werf van de fractie van D66.

De voorzitter: Dank u wel, mevrouw Van der Werf. Dan gaan we nu luisteren naar de heer Van Lanschot. Sorry. Ik weet niet wie het eerste was. Ik geef mevrouw Dobbe dan maar de kans. Gaat uw gang.

De voorzitter: Het is aan de heer Van Dijk of hij die vraag wil beantwoorden, maar in ieder geval heeft hij nog een tweede termijn.

De voorzitter: Goed. Dan gaan we nu luisteren naar de heer Van Lanschot van het CDA.

De voorzitter: Dank u wel, meneer Van Lanschot. Dan is het woord aan mevrouw Dobbe van de SP.

De voorzitter: Dank u wel, mevrouw Dobbe. Dan is het woord aan mevrouw Nanninga, die spreekt namens JA21.

De voorzitter: Dank, mevrouw Nanninga. Het woord is aan de heer Diederik van Dijk van de SGP.

De voorzitter: Meneer Dekker? Nee? Dan kan de heer Van Dijk voortgaan met zijn betoog.

De voorzitter: Dank u wel, meneer Van Dijk. Dan is het woord aan mevrouw Maes van de VVD.

De voorzitter: Dat is wel een beetje uitlokking. Als mevrouw Piri daar nog op wil reageren, mag zij haar gang gaan.

De voorzitter: Dan gaan we luisteren ... Sorry, mevrouw Piri, wilde u nog een interruptie plaatsen? Ja? Gaat uw gang, mevrouw Piri.

De voorzitter: Nee, twee interrupties in twee termijnen.

De voorzitter: Mevrouw Piri, nog een vervolg hierop? Ja?

De voorzitter: Nou, mevrouw Dobbe wordt ook uitgelokt. Gaat uw gang.

De voorzitter: Dan denk ik dat we nu kunnen gaan luisteren naar de heer Dekker voor zijn inbreng namens Forum voor Democratie.

De voorzitter: Dank u wel, meneer Dekker. Dan gaan we naar mevrouw Piri van GroenLinks-Partij van de Arbeid.

De voorzitter: Goed. Er is nog een vraag van de heer Van Dijk.

De voorzitter: Ja. U bent er helaas doorheen. Ik moet daar strikt de hand aan houden. Zijn er verder geen interrupties? Die zijn er wel, van de heer Van Lanschot.

De voorzitter: Het woord is aan de heer Van Lanschot. Niet? Dan is het woord aan mevrouw Nanninga.

De voorzitter: Ik hoor niet echt een vraag, maar mevrouw Piri mag wel reageren.

De voorzitter: Dan zijn we toe aan het moment waarop ik namens mijn fractie een inbreng wil doen. Ik wil mevrouw Piri vragen of zij even voorzitter wil zijn.

De heer De Roon (PVV): Voorzitter. De Iraanse ambassade is een frontoffice dat meedoet aan het internationaal diplomatiek verkeer en dat dient om lid te zijn van internationale organisaties van staten en om verdragen te sluiten. Het is ook nog een frontoffice dat de schijn van democratie en recht overeind houdt. Het backoffice van Iran is de terroristische organisatie van het militair-economisch machtscomplex dat de Iraanse bevolking met terreur eronder houdt, zichzelf verrijkt en dat ook elders in de wereld terreur beoefent. Vanuit het backoffice worden ook de proxy's aangestuurd om elders chaos te veroorzaken en oorlog te voeren — alles in het belang van Iran. Dat backoffice heet, zoals u wel begrijpt, de Iraanse Revolutionaire Garde. Daar ligt de echte macht en niet bij dat frontoffice. Wat de PVV betreft is er geen reden om met dat frontoffice in het internationaal verkeer nog zaken te doen. Probeer je dat wel, dan houd je de schijn in stand dat de Islamitische Republiek een acceptabel en te respecteren lid is van de statengemeenschap. De PVV wil niet dat Nederland nog langer meedoet aan dat schimmenspel. Het heeft nooit iets opgeleverd en daarom willen wij de Iraanse ambassade in Nederland sluiten. Dat hebben we al eerder geprobeerd, maar ik herhaal opnieuw dat wij dit willen. Om dezelfde reden vinden wij het ook onbegrijpelijk dat Nederland zich in de VN van het uitbrengen van een stem heeft onthouden en niet gewoon zoals enkele andere landen tegen het Iraanse voorzitterschap heeft gestemd van een organisatie die onder andere over vrouwenrechten gaat. Dat is niet alleen onbegrijpelijk, ik vind het eerlijk gezegd ook een affront voor ons land. De PVV kan zich vinden in de gedachte dat het islamitisch bewind in Iran uitgeschakeld zou moeten worden. De poging van de VS en Israël daartoe is onsuccesvol gebleken. Er is wel schade toegebracht, maar het bewind in Iran, in Teheran, is allerminst verslagen. Een vooruitzicht om dat alsnog met militaire middelen te realiseren lijkt er ook niet te zijn. Iran heeft behendig de hele regio in de oorlog getrokken en uiteindelijk de hele wereld de gevolgen laten ondervinden door de blokkade van Hormuz. In plaats van het doorzetten van de oorlog wordt er onderhandeld — tot gisteren, denk ik, maar dat schijnt nu ook afgelopen te zijn. De onderhandelingen verlopen in ieder geval niet succesvol. We weten uit het verleden dat diplomatieke onderhandelingen met Iran een bijzonder moeizaam, taai en langdurig gebeuren is en soms uiteindelijk nog steeds tot niks leidt. Complicerend daarbij is dat de proxy van Iran in Libanon, Hezbollah, oorlog is gaan voeren tegen Israël op het moment dat de strijd tussen de VS en Israël enerzijds en Iran anderzijds uitbrak. Dat vormt een complicatie die door Iran in het leven is geroepen om zich een voordeel te verschaffen. Nou, dat is gelukt. Dan de kwestie van de olie- en gasleveringen uit de regio van de Perzische Golf. Voor Nederland zijn die leveringen van groot belang voor onze economie. Vanuit dat perspectief is het voor ons logisch en wenselijk dat Nederland onderzoekt wat kan worden bijgedragen aan het ruimen van zeemijnen. Of we de daadwerkelijke inzet ook zullen ondersteunen, kan alleen worden beoordeeld op grond van de situatie tegen de tijd dat het ruimen daadwerkelijk mogelijk zal blijken te zijn. Onze militairen mogen in geen geval het doelwit van oorlogshandelingen of terrorisme worden. Het risico van afsluiting van de Straat van Hormuz is overigens iets wat al decennialang besproken is en nooit goed geadresseerd is, althans niet bevredigend. De PVV denkt dat er rekening mee moet worden gehouden dat in de toekomst zo'n afsluiting opnieuw zal kunnen gebeuren. De regering moet dus na het ruimen van de mijnen niet achteroverleunen. Ik zou de minister willen vragen om na te denken over de vraag hoe we verdergaan met de situatie van de Straat van Hormuz en het openhouden daarvan nadat de mijnen zijn geruimd.

De voorzitter: Dan zal ik de vergadering twintig minuten schorsen, zeg tot 11.30 uur. Daarna gaan we luisteren naar de beantwoording door de minister.

De voorzitter: Beste mensen, we gaan weer verder met ons commissiedebat. De minister heeft zijn betoog in een aantal blokjes ingedeeld. Ik wil niet al bij voorbaat het aantal vragen beperken, maar ik stel voor dat u de vragen zo veel mogelijk aan het einde van een blokje stelt, zodat we het een beetje geserreerd houden en we geen onnodige herhaling krijgen. Als u zich daarin kunt vinden, geef ik nu het woord aan de minister voor zijn beantwoording van de gestelde vragen.

De voorzitter: Als er verder geen vragen zijn? O, er is nog wel een vraag.

De voorzitter: Dan kunnen we nu naar het blokje onderhandelingen.

De voorzitter: Volgens mij zitten we nog steeds in het blokje onderhandelingen. Kan de minister daarmee voortgaan?

De voorzitter: Gaat u verder met uw betoog, minister.

De voorzitter: Gaat u verder met uw betoog, minister.

De voorzitter: Mevrouw Piri, ik probeerde een beetje te voorkomen dat vragen herhaald zouden worden, al heeft u het recht natuurlijk wel. Ja, u heeft nog een kans. Zo kunt u het ook zien. Minister, een kans.

De voorzitter: Kunnen we naar het volgende blokje, minister? Dat is het blokje diaspora.

De voorzitter: Minister, gaat u verder.

De voorzitter: Dan kijk ik even naar de leden. Is er behoefte aan een tweede termijn? Als dat niet zo is, zouden we nu kunnen afronden, maar dan moet ik ook de vraag stellen of er … Nou, eerst die eerste vraag misschien maar. Wil er nog iemand een tweede termijn?

De voorzitter: Dat tweeminutendebat gaan we aanmelden, en dan denk ik dat we deze bijeenkomst nu kunnen afronden. Ik dank de leden voor hun inbreng en de minister voor de beantwoording van de gestelde vragen. Ik dank ook iedereen voor zijn of haar belangstelling voor deze bijeenkomst en ik sluit dit commissiedebat.